Onze vakantie 2019 – het vertrek

‘Zo, alles past erin’.

Het is dankzij uren en uren Tetris dat manlief zo goed geworden is in ons halve huishouden in de auto krijgen. Tenminste, dat denk ik dan.

Bij het voorbereiden van een reis hebben we een vaste taakverdeling. Ik zorg dat alles geregeld is (de buurvrouw komt de katjes eten geven, de plantjes staan samen om water te krijgen, de sleutel van de brievenbus ligt klaar) en dat alles er is – wat vaak betekent dat ik al weken lijstjes aan het maken ben, na heel wat onderzoek een nieuwe autostoel koop, de postvrouw elke dag minstens drie online bestellingen langsbrengt (aftersun, zwembandjes, soldenkoopjes want nu blijk noch ik noch Krullenbol nog shortjes te hebben die passen)

En Manlief zorgt dat alles mee kan. Ja, ook de bak met speelgoed. Ook de twee ventilatoren. Ook de grote nieuwe elektrische koelbox. Ook onze hoofdkussens, want elk vakantiebed valt beter mee als je op je eigen kussen kan pitten. Ook de tien flesjes bier die we meenemen als cadeau voor Franse vrienden die we pas over twee weken gaan zien. Ook een oversized opblaasbare eenhoorn. Enfin ja, de essentials, je hoort het al.

De dagen ervoor waren aftellen en tandenbijten. Het was hoog tijd, voor ons allemaal. Manlief was moe, Krullenbol werd kregelig en ik had elke dag wel iets nieuws: hoest, lopende neus, buikkrampen, een nek die vast zat, hoofdpijn door de nek die vast zat…

Ik weet het, ik weet het, nog even volhouden’ zei ik aan mijn lijf. Het grommelde eens en zorgde dat de kinesist ook de rechterkant van mijn gezicht moest losmaken. ‘Ik heb lang genoeg volgehouden, wie niet horen wil zal voelen’, leek het antwoord.

Het was dus geen opgave om om 3u30 op te staan die vrijdagochtend. Om de laatste spulletjes uit de koelkast te vissen en weg te steken. Om ons ventje in zijn pyjama over te hevelen naar zijn autostoel. Zodat we om 4u20 finaal onze oprit afrijden.

De vakantie is begonnen. Jawel.

.

Uiteindelijk doen we 20 uur over 1350 km. Er lijkt geen einde aan te komen. Maar eerlijk: we hebben er ons weinig in opgejaagd. ‘We komen er, ooit’, zeiden we tegen elkaar, als de GPS nog maar eens een uur optelde, of het zoveelste ongeval op de weg aankondigde.  En zo kwamen we er dus inderdaad, om half één ’s nachts.

De vakantie is begonnen. Jawel.

Big shoes to fill

Mijlpalen. Milestones in het Engels. Ik heb al wat geklaagd over dat Amerikaanse matensysteem, maar deze keer vind ik het wel toepasselijk. Want mijlpalen zijn belangrijk. Geen kilometerpaal, neen. Een mijlpaal is 1,6 keer serieuzer.

In je volwassen leven zijn er zo wel wat. Een diploma. Het kopen van een huis. De eerste kus met je lief. Gaan samenwonen. Verklaren dat je met elkaar verder wilt. Ouder worden – omdat het jouw verjaardag is, of omdat je baby de zijne vastlegt.

Maar niet elke dag is een mijlpaal te noemen. Misschien gelukkig maar.

 

Bij een baby lijkt dat soms wel zo. Elke dag iets nieuws. Elke dag een eerste keer. Elke dag iets leren, dat je daarvoor niet kon, maar dat je elke dag van de rest van je leven kan gebruiken. Ik vind dat onvoorstelbaar. Ik had dat niet beseft tot die mijlpaal van 2 april vorig jaar.

 

En dus documenteer ik, met de ijver en grote ogen van een kersverse baby-wetenschapper (‘The science of baby’). Data worden genoteerd. Er worden foto’s genomen. Ik heb kleine kaartjes met een aantal mijlpalen op die daarbij gebruikt kunnen worden. Het eerste lachje (al snel en niet meer gestopt). Het eerste vaste hapje (wortel, nog steeds een toppertje). De eerste keer het nachtje doorslapen (gelukkig nu meer regel dan uitzondering).

Screen Shot 2016-04-14 at 09.13.40

En elke keer besef ik wat iedereen steeds maar zegt: ‘het gaat zo snel’ – lees: ‘en soms is dat confronterend en/of emotioneel’.

Ik heb gemerkt dat ik het allemaal kan plaatsen omdat ik wéét dat de mijlpalen eraan komen. Ja, ons ventje kan nu rondlopen aan een handje. Ja, hij is nu 1 geworden. Ik ben blij, fier, een beetje emo, maar allemaal binnen de verwachte grenzen.

 

Alleen…. Ken je die kleine paaltjes die je nét niet kan zien in je achteruitkijkspiegel of die nét onder je ‘achteruit-rij-camera’ komen? Je kijkt de goeie kant op, maar je ziet ze toch niet aankomen. Met alle gevolgen van dien.

 

Ons ventje kreeg deze week zijn eerste echte paar schoenen. Maat 23. De verkoopster zegt: ‘Dat zijn ferme voetjes’. Flashback naar de 16 weken echo. ’t Is een zoontje! […] En hier, het zijn precies wel mannenvoeten’. Fashback naar de gynaecoloog die zegt: ‘Proficiat mevrouw. Goed gedaan. Hij heeft grote voetjes seg!’ Die innerlijke stem die opkomt: ‘dat heeft hij van zijn papa’.

 

 

BHENGGG!

 

Met mijn gezicht recht tegen een mijlpaal. Sterretjes slikken.

Op logement

Deze vakantie hebben we twee verblijfjes geboekt via Airbnb. Het concept is heel eenvoudig – iedereen die wat plaats vrij heeft, van een zolderkamertje tot een volledig kasteel, kan dat verhuren via Airbnb. Als huurder kan je dus in een draaiend huishouden terecht komen, of een heel appartement of huis voor jezelf vastleggen.

Omdat we met vier volwassenen en ons ventje op stap waren, kozen we voor de laatste optie. In Toronto huurden we een flatje en in Miller Lake, vlak aan een natuurpark in Ontario, huurden we een chalet. Beiden bleken op een fantastische locatie te liggen.

DSC_1107

A room with a view – Toronto

Het concept mag dan eenvoudig zijn, de etiquette heb ik nog niet volledig onder de knie. Het voelt alsof je iets boekt in een hotel, maar dat is natuurlijk niet zo. Het lijkt alsof je stiekem iemands huis hebt gekraakt. De koelkast van de Aziatische vrouw in Toronto stond vol met de vreemdste producten. In de badkamer stonden de gewone verzorgingsproducten, met daarnaast ons stapeltje handdoeken, en een zeepje in verpakking.

Nu is mijn vraag: waar ligt de grens? Ja, die handdoeken liggen klaar, en toiletpapier, dat moet logisch zijn, maar die tissues, mag ik er daar ook ééntje van? Is een oorwattenstaafje gebruiken erover? Of is het eerder not done om een beetje shampoo te lenen? (Al bedenk ik me net dat het best tricky wordt in dit geval terug te bezorgen wat ik leen. Dat wordt een raar pakje in de post).

Uit de voorraad pannen en potten konden we afleiden dat ze waarschijnlijk zelden of nooit kookt. Wij hebben wel een poging ondernomen met het aanwezige materiaal. Al snel ben je toch in de kast aan het snuffelen: is er nergens een snuifje zout? Een scheutje olijfolie zou handig zijn… maar we blijven bescheiden Belgen en de vrees om onbeleefd of lomp gevonden te worden, is reëel.

 

Al hebben we in de chalet wel iets van ons laten horen, toen bleek dat die helemaal niet gepoetst was. Anderhalf uur schrobben, frigo’s ontdoen van harig materiaal en dweilen voor je je er goed bij voelt de baby te laten rondkruipen, neen, dat is niet mijn gedroomd begin van een driedaagse. De eigenaar bleek niet meteen bereikbaar op zijn vier (4!) noodnummers, en verscheen twee uur later dan afgesproken.

 

In de chalet was het dan ook meteen duidelijk waar de grens lag; we wilden zelfs niets gebruiken van wat daar in de plakkerige kasten stond. Daarnaast hebben we wel een hele fijne tijd gehad, het gezelschap en een natuurgebied onder een sneeuwtapijt van 30 cm maken veel goed.

 

Maar Airbnb… de jury is onbeslist. Iedere wetenschapper weet dat je drie datapunten nodig hebt om een lijn te trekken, dus binnen enkele weken geven we het nog een kans (bij een tripje naar New York). Toch even dat etiquetteboek zoeken.