Koffie Klasj – september

Koffie klasj

Wow, die herfst meende het wel. Meteen met de deur in huis, zeggen ze dan. Letterlijk hier, want onze voordeur doet soms onverwacht open als de wind hard genoeg bonkt. Opeens dus een openzwaaiende deur in de gang. Weer een jaar van mijn leven weg, seg.

Met dit weer combineer ik des te liever twee van mijn favoriete hobby’s: koffie drinken en kletsen. Vandaar dat ik een nieuwe maandelijkse date voorstel: onze koffie klasj.

Koffietje?

Dus zet je! En vertel eens, wat kan ik je schenken? En iets erbij? Stukje taart? Koekske?

Ik ben een paar weken geleden overgeschakeld naar demi cafeïne, omdat mijn koffieconsumptie nogal de pan uit swingde (ook wel gelinkt aan mijn vermoeidheid). Op die manier kan ik nog steeds mijn drie kopjes opslurpen, maar denkt mijn lijf dat het er maar anderhalf zijn. Perfecto.

Deze zomer heb ik ook hectoliters icetea gemaakt. Zoooo lekker! Ik heb verschillende theesoorten geprobeerd, maar de favoriet is momenteel nog altijd de groene thee met veenbessen van de Aldi. Eens afgekoeld doe ik er wat limoensap bij en wat zoetstof – en vaak drink ik dat dan half om half met spuitwater en zeg ik bij mezelf: op café zouden ze daar 4 euro voor vragen. En dan smaakt dat nog beter.

 

What’s new?

What’s new? Ja, inderdaad, die brace aan mijn rechterhand. Na maanden van af en aan pijn hebben aan mijn duim, ibuprofen en kine oefeningen, ben ik naar een handchirurg geweest. Die wist me te vertellen dat het de quervain was die me irriteerde (nog nooit van gehoord), en dat dat niet vanzelf zou overgaan. De oorzaak? Wel, hij sprak van drie groepen van mensen die daar vaak last van hadden: mensen in de horeca, mensen met jonge kinderen, en mensen die chemo hadden gehad. Nou ja…

De makkelijkste oplossing was een brace, die ik minstens zes weken moet dragen. Ze hebben die op maat gemaakt dus dat is officieel mijn eerste op maat gemaakte accessoire.

Brace

Sport

Langzaam aan ben ik weer wat sport in mijn leven aan het introduceren. Gisteren kwam ik tot de geweldige conclusie dat ik niet aan les 6 zat van Start to Run, maar les 7. Zo blij dat ik was. Ik ben trouwens in de regen gaan lopen. Ik vind wel dat ik daarvoor dubbel zoveel calorieën zou mogen kwijtspelen!

En op woensdagavond doe ik nu yoga, vlak bij huis. Het is van het hééééél rustige genre, maar dat doet ook wel deugd. Als ik mijn koppeke even stil kan zetten.

 

Repair Café

Zo een vijf jaar geleden sprongen onze katten op de buffetkast – wat ze normaal gezien nooit deden (of toch niet dat wij het merkten). De barometer die ik van mijn groottantes had, viel op de grond en werkte niet meer. Ik was er echt het hart van in. Jarenlang heeft dat ding niet werkend in de kast gestaan – af en toe nam ik het mee naar een horlogewinkel, maar niemand wilde er ook maar aan beginnen.

Toevallig zag ik op facebook dat er in onze gemeente een Repair Café werd georganiseerd, waar je dingen kon laten maken. Dus ik met zoonlief en barometer naar daar. Voor de barometer, niet voor zoonlief, die gaat nog prima.

barometer 2

De man die naar het mechanisme keek, had ook nog nooit zoiets gezien. Hij prutste er een beetje aan, en wilde het toen ijken. Dus gingen we googlen in welke eenheid de luchtdruk stond, en hoe dit relateerde met hectopascal (de normale eenheid van luchtdruk), waarvan we de waarde van de dag vonden op de site van het weerstation van de gemeente. Dan was het afwachten of de barometer écht werkte.

En de dag erna was de wijzer gezakt! Dus goed nieuws en slecht nieuws, mensen!

1/ goed nieuws – de barometer is gemaakt en ik ben daar belachelijk blij mee

2/ de barometer ‘is af’ wat wilt zeggen dat het schoon weer eventjes gedaan is.

 

Carwash

In de categorie ‘vrij eenvoudige dingen waar ik belachelijk blij van werd’ zit ook de carwash. Ik ben geweest, heb ook de binnenkant van de wagen gepoetst, en moest eens hard lachen toen aan de uitgang stond ‘Tot volgende week’. ‘Tot volgend jaar’ is realistischer maar zo lang het duurt geniet ik wel van mijn propere wagen.

 

Scotty

Tot slot heeft onze rosse kater Scotty ons wat grijs haar bezorgd door op te duiken met een rare kale plek op zijn nek. Hij moest toch naar zijn jaarlijkse controle bij de dierenarts en die vond ook allemaal korstjes op zijn buik. Dus een week antibioticapillen, die hij gelukkig verslindt zo lang ze maar in een stukje kippenwit zitten.

Maar nu leek die kale plek toch weer rare proporties aan te nemen. Wat steekt dat beest toch uit? Deze week maar opnieuw een afspraak maken bij de dierenarts dus…

Janie meldt hierbij dat haar broer een aansteller is.

 

Zo, dat was het voor deze keer. Geniet nog van de nazomer die deze week misschien toch even komt piepen!

 

Houden jullie van de herfst? Of is het een moeilijk afscheid van de zomer?

 

End of summer

Vorige week kreeg ik op de crèche het zomerhoedje van ons ventje mee naar huis. Het zomerhoedje dat we kregen van nieuwe vrienden in Boston.

Niet meer nodig.

Meer nog dan de kleur aan de bomen, het duister dat valt, de regen die koud werd, de hoest die blijft zitten…. deed dit hoedje me beseffen dat de zomer voorbij is.

dsc_1974

 

Een tsunami van gewone dingen

OK kalender. OK. Jij zegt dat het zowat eind september is. Jij zegt dat de zomer voorbij is, de herfst gaat regeren. Jij zegt dat ik vijf weken geleden terugkeerde naar mijn werk, naar mijn Belgisch leven, en dat dat tijd genoeg is om te wennen. OK, dat laatste heb je niet gezegd, niet letterlijk. Maar je lijkt het te suggereren, met je strakke datumlijntjes en je ingekleurde weekenddagen. Tijd genoeg, alles weer bij het oude.

 

Wel, ik kan je vertellen dat dat niet het geval is.

 

Ik kan je vertellen dat ik geprobeerd heb me erop voor te bereiden. Dat ik wel dacht dat het moeite zou kosten, om na een jaar terug te keren. Dat ik me schrap heb gezet.

 

Maar het mocht niet baten. Er zijn vijf weken voorbij en het voelde alsof we meegesleept werden in een tsunami. Een tsunami van gewone dingen.

 

‘Gewone dingen’ – zoals gaan werken. Zoals je kindje naar de crèche brengen. Zoals ’s avonds eten maken, je huis opruimen, je papier sorteren, familie en vrienden bezoeken. Het kost zoveel energie, om al die balletjes in de lucht te krijgen. Kleine overwinningen zijn eigenlijk zo klein dat het bijna belachelijk wordt: ‘liefste dagboek, vandaag is het eindelijk gelukt om met z’n drietjes op een redelijk uur gewassen en aangekleed op onze bestemmingen te raken (ik was wel mijn sleutels en mijn lunch vergeten maar ssssjjjt). ‘Liefste dagboek, vandaag heeft ventje voor het eerst niet geweend toen ik hem afzette aan de crèche, en ik dus ook niet’. ‘Deze week hebben we 1/5de van de hopen kleren in de kast kunnen leggen.’ ‘De elektriciteit en het gas staan eindelijk opnieuw op onze naam’. En ga zo maar door, het blijft ook maar doorgaan. Een tsunami van gewone dingen.

 

Dus ja hoor, ik ben blij dat we terug zijn. En ja hoor, ik mis Boston. De eerste weken hadden we het gevoel dat we elk moment konden terugkeren, dat we maar even op bezoek waren in België. Maar we wisten dat het voor een jaartje was, en het was een heerlijk jaartje. Ik las in een artikel dat de ‘omgekeerde cultuurshock’ bij terugkeer na een verblijf in het buitenland het ergste is. Zo erg is dat ook weer niet, maar nu probeer ik opnieuw in die plaats te passen die ik achtergelaten hebt. En het past niet helemaal meer, lijkt het. Nochtans, ik ben gewoon mezelf gebleven, niet dan?

En toch voelt het alsof je een sok binnenstebuiten aan hebt – Dat gaat wel, maar het schuurt zo met momenten.