Kinderpraat #4

Eén van de meest fantastische dingen aan een vierjarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 4,5-jarige krullenbol.

Ik: doe je je schoenen aan, schat?
K: Maar ik kan dat niet.
Ik: Jawel, doe de plakkers open, dan kan je het zelf.
K: Maar dan ga ik zweten, en ik ben net gewassen.

*Ik doe handcrème op*

K: Wat is dat, mama?
Ik: Dat is voor handen, schatje.
K: Maar wij hebben toch al handen?
Ik: Ja, maar dat is om zachte handen te krijgen
K: Ah, is dat dan voor papa’s?

*wijzend op mijn arm*

K: Heb je daar bloed op je arm, mama?
Ik: Oh nee, schat, dat is een moedervlekje
K: Ik heb dat niet he, mama. Ik heb kindjesvlekjes.

*’s Avonds, aan het spelen*

Ik: schat, wil je dat opruimen alsjeblieft?
K: Mama, ik kan niet alles tegelijk!

*Ziet kindje lopen met twee mannen*

K: Heeft dat kindje twee papa’s?
Ik: Dat kan. Sommige kindjes hebben twee papa’s, sommige kindjes hebben twee mama’s.
K: en sommige kindjes hebben twee kindjes.

*Met neefje op de achterbank*

Ik: we gaan nog een brief op de bus doen.
K: Maar bussen rijden toch, hoe gaat je dat dan doen?

Liggen allebei gedurende twee minuten dubbel.

*Ziet volgend bord – *

Kijk mama, het kasteel is gesloten!

.

.

Je ziet, ik leef met een echte komiek. Soms zie ik de punchline aankomen, maar vaak ook helemaal niet. Ik sta nog vaak verbaasd over hoe dat koppetje werkt!

Regenweer? Tien luchtige Netflix series om te bingen

Als ik één ding kan zeggen over het voorbije anderhalf jaar dan is het: ik had tijd.

Eerst spendeerde ik zo’n 50 dagen in het ziekenhuis (verspreid over 6 maanden): in die uren wilde ik vooral NIET nadenken, afgeleid worden, indien mogelijk opgevrolijkt.

Mijn computer, en dan vooral Netflix, bood uitkomst. Ik had geen zin in zware drama’s, te realistische thrillers of ingewikkelde plots. Ik wilde vermaakt worden, ontspannen.

Ik volgde de tips van een paar vrienden en heel wat interessante, vrolijke series passeerden de revue. En omdat iedereen wel eens een dag heeft waarop het allemaal wat grappiger en luchtiger mag:

Mijn top 10 van grappige series op Netflix

(Nota: oorspronkelijk ging het een lijstje van 5 zijn maar ik besefte dat er wel meer pareltjes ontdekt waren.)

  1. The Good Place (IMDb 8,2/10)

Kristen Bell en Ted Danson in een onwaarschijnlijk van de pot gerukt plot, nl. hoe ziet de hemel eruit, wordt je echt gekoppeld aan je soul mate en waarom verkopen ze op elke hoek frozen yoghurt? Zeker in het eerste seizoen zijn de plot twists geweldig en vrij onvoorspelbaar.

Yes please: je van creatieve, grappige series houdt, waar niets is wat het lijkt

No thanks: als je Ted Danson al niet kon uitstaan in Cheers of je je series graag lineair en logisch heb

2. Jane the Virgin (IMDb 7,8/10)

Een rasechte telenovella, ofte Spaanse soap, die ondertussen het genre zelf wel stevig op de korrel neemt. Het verhaal start wanneer een Jane, een 23-jarige Latina maagd, per ongeluk wordt geïnsemineerd door haar gynaecologe die een drankprobleem heeft.  

Yes please: Als je stiekem van soaps houdt maar daar zelf wel wat moet om lachen (ja jij daar die de finale van Thuis opneemt).

No thanks: Als soap alleen iets is dat je in de badkamer wilt vinden

3. Grace and Frankie (IMDb 8,3/10)

Twee heel verschillende vrouwen ontdekken dat hun mannen al jaren iets méér zijn dan enkel ‘partners op het werk’ en proberen van een nood een deugd te maken.

Yes please: Omdat het ongelooflijk is om te zien hoe Jane Fonda er nog steeds volledig voor gaat (81 ondertussen) – en het toont dat bepaalde thema’s van alle leeftijden zijn

No thanks: als je vindt dat het gedaan moet zijn met al dat liefdesgedoe eens je 65+ bent

4. Unbreakable Kimmy Schmidt (IMDb 7,7/10)

Geschift verhaal (Tina Fey zit daar voor iets tussen) over een vrouw die bevrijd wordt na 15 jaar in een bunker waar ze geloofde dat de wereld was vergaan. Ze trekt naar New York en probeert ondanks alle bagage een leven op te bouwen.

Yes please: Ondanks het ‘zware’ thema is Kimmy een positivo die dingen zegt als ‘Life beats you up. You can either crawl up in a ball and die or you can stand up and say ‘we are different and you are not going to break us’’. Oh, en er gebeuren compleet maffe dingen.

No thanks: als overdreven optimisme, ironisch bedoelde clichés en compleet maffe dingen je de kriebels geven (and not in a good way).

5. One day at a time (IMDb 8,2/10)

Drie generaties van een Cubaans-Amerikaanse familie onder één dak, dat zorgt voor de nodige spanningen.

Yes please: als je houdt van de klassieke opstelling van een serie (recht in de woonkamer kijken, ouderwetse oma voor de komische noot), maar gecombineerd met een paar (licht gebrachte) hete hangijzers, zoals migratie, homofobie, en veteranentrauma’s.

No thanks: Als bovenstaande thema’s volgens jou niet thuishoren in een komedie en Rita Moreno (die de oma speelt, en 87 is) al op je zenuwen werkte toen ze ‘America’ zong in West Side Story.

6. The Kominsky Method (IMDb 8,2/10)

Michael Douglas is een ouder wordende acteur die momenteel een bekende acteercoach is. Maar is het niet: they who cannot do, teach?

Yes please: omdat Michael Douglas hier een degelijke prestatie neerzet en het verfrissend is dat iemand eens zijn eigen leeftijd mag spelen

No thanks: jij denkt: ‘oudjes moeten geen series maken. Het is interesseert me niet te zien dat ze last hebben van hun gewrichten.’

7. Crazy ex-girlfriend (IMDb 7,7/10)

Een jonge vrouw – die een topleven heeft maar misschien niet 100% stabiel is – verlaat haar carrière en haar thuis om haar liefje van de middelbare school terug te winnen. Oh, en ze begint soms te zingen. Zomaar.

Yes please: Als het allemaal niet heel realistisch moet zijn, en je musical-reeksen zoals Glee ook wel prettig vond. (Ik kreeg de tip echt verder te kijken na de eerste aflevering, en dat is wel de moeite)

No thanks: Als je al die liedjes (soms ook behoorlijk geschift) niet wilt doorspoelen, zoals ik vaak deed, en je geen serie wilt bekijken met een hoofdpersonage die je soms behoorlijk op de zenuwen kan werken.

8. The letdown (IMDb 7,4/10)

Héél herkenbare serie waarin een jonge moeder met een baby van twee maanden en een overwerkte partner haar best doet om dat hele mama-gedoe onder de knie te krijgen, en tegelijk te blijven geloven dat er nog een leven is buiten de baby.

Yes please: omdat het on-ge-loof-lijk herkenbaar- en toch wat grappig – is als je zelf een baby hebt gehad (okee, ik kwam zelf geen drug dealer tegen).

No thanks: al dat gedoe met baby’s enzo, zo moeilijk is dat toch allemaal niet? Ik moet geen serie zien die me van het tegendeel wilt overtuigen

9. Disjointed (IMDb 6,7/10)

Oudere dame heeft een medicinale marihuana-shop en stelt een aantal heel bijzondere figuren tewerk. ‘Speciale’ serie waar soms – out of the blue– een stukje tekenfilm tussenkomt, bijvoorbeeld om de flashbacks van de tewerkgestelde veteraan weer te geven.

Yes please: Als je je over het ‘rare’ karakter van de serie kan zetten, blijkt het de draak te steken met onderwerpen als druggebruik, racisme en feminisme.


No thanks: Uhm, mensen die high worden en tekenfilms? Daar kijk ik al jaren niet meer naar.

10. Friends from college (IMDb 6,8/10)

Een soort opvolger van Friends maar dan 10 jaar later. Een hechte vriendengroep van op d’unief ziet elkaar terug na 20 jaar en merkt dat de dingen er niet makkelijker op worden. Soms heb ik bij deze wel een ‘Close but no sigar’– gevoel.

Yes please: Omdat het herkenbaar is als je zelf in die leeftijdscategorie zit en dingen zoals tienerkinderen, IVF en ‘uit elkaar groeien’ nu eenmaal niet in Friends zaten.

No thanks: als je wenst dat Robin uit ‘How I met your mother’ hier ook zo grappig is

Waar kijken jullie zoal naar?

Kleuterpraat #2

Eén van de meest fantastische dingen aan een driejarige vind ik de ontwikkeling van humor en creativiteit. Oeps, dat zijn twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 3,5-jarige krullenbol.

*5 december*

I: okee, schat, we zetten alles klaar voor Sint en Piet. Een glaasje water, een suikerklontje, een worteltje, een koekje, je schoen…

K: Nee mama, een schoen dat lust piet niet.

kleuterpraat

*Nadat hij de dagen van week geleerd heeft*

I: Papa is vier dagen weg. Vandaag is het zondag. Hij komt weer terug op donderdag.

Er breekt een onweer uit.

K: Oh mama, het is al donderdag!

.

*aan het spelen*

I: Wat doe je?

K: ik wil weerkalendertje spelen

.

De poetsvrouw: Bonjour, Krullenbol.

K: Nee, ik ben niet bonsjoer, ik ben Krullenbol!

.

*Ik wil een schriftje kopen*

K: Nee mama, dat is niet voor jou, dat is voor mensen.

I: Maar ik ben toch een mens?

K: Nee mama, jij bent een meisje.

I: dat klopt, maar meisjes zijn toch ook mensen?

K: Neu-euh.

.

*met de meetlat*

I: Hoe groot is mama?

K: dertig en veertig.

I: En hoe groot is papa?

K: vijftig en zeven

I: En jij?

K: dertig en veertig en zeven.

.

*Op het potje*

’t Is leeg. (hij, niet het potje).

.

*’s avonds*

I: We moeten je nageltjes knippen.

K: Nee mama, niet de naveltjes knippen!

.

*aan tafel*

K: ik wil niet meer eten mama. Anders word ik veel te groot.

.

*het is al zover*

I: schat, je broek is te kort geworden.

K: Nee mama kijk. Ik trek mijn sokken op. Dan is die niet meer te kort

(Nota voor alle mannen: dat is schattig als je drie bent, maar daarna niet meer!).

’t Is geen wedstrijd, maar dat kind van ons is toch één van de grootste komieken die ik ken! Prettige week iedereen!

Meer kleuterpraat lezen?

  • kleuterpraat #1

Peuterpraat – bijna 3 jaar

Toddler-talking-back-to-mom

 

Er is geen ontkennen aan, binnen een kleine maand wordt onze kleine krullenbol drie. Hoewel het even duurde voor hij écht is beginnen praten – zou dat jaar Amerika er voor iets tussen zitten? – heeft hij die kleine achterstand ruimschoots ingehaald.

 

Ik vind het dan ook geweldig dat hij op sommige momenten echt een spraakwaterval is. Op andere is hij dan weer net een juke box die de hele tijd speelt. ‘Voeder Japop, Voeder Japop, slaap jij nog?’. Ook passeren hier vaak twee beren of komt er een haasje aangelopen.

 

Een greep uit de uitspraken van de voorbije maanden.

Peuterlogica

Zoonlief: Ik ben bang.
Ik: waar ben je bang van?
ZL: van de vliegtuigen.
Ik: maar die doen toch niets?
ZL: jawel, die vliegen.
Geen speld tussen te krijgen he!

Hij kan goed tellen, maar soms loopt er toch iets mis: ‘mama ik geef je ‘ten en tien’ kusjes!’ Geeft me twee kusjes en zegt bij het eerste ‘ten’ en bij het tweede ‘tien’.

Hij zit ‘verstopt’ onder de dekens.
Papa: Waaaaaaaar ben je? Ben je in de badkamer?
ZL: Nee!
Papa: Waar ben je dan? Ben je verstopt?
ZL: Ja, onder de dekens.
Het concept van verstoppertje is nog niet helemaal doorgedrongen OF hij is net iets te behulpzaam natuurlijk.

Al ‘best volwassen’…

Zl ziet een filmpje op Youtube over iemand die een hindernissenparcours overwint: ‘wow, da’s keicool!’

Iets te vroeg wakker en mama draagt hem na vele pogingen om wat verder te slapen, dan maar naar beneden: ‘Het is nog best donker!’
Noooooo kidding!

Twee autootjes belanden onder de zetel. ‘Oh nee, vréselijk!’

Ik drink altijd eerst een kop thee voor ik aan de koffie begin. Zoonlief vraagt of ik kop thee in mijn hand heb. Ik zeg dus: ‘nee mijn thee is al op, dit is de koffie’.
Waarop hij: ‘Goed, ik snap je.’

 

…of net niet!

Ik: Kom, we gaan naar boven.
ZL: Nonni, nonni, nonni.
(Bumba, I blame YOU!)

 

Ik: Schatje, de poetsvrouw is er,  maar wij gaan boodschappen doen.
ZL: Ja. Straks Madam Poets niet meer hier.

 

Ik: Schatje, je broekje is nat, je mag wel in je slipje lopen als je wilt.
ZL: Nee mama. Ik proper broekje aandoen. Ik niet in mijn beentjes lopen.

 

Gewoon zo schattig

Ik: Schatje, de diertjes uit het boek gaan nu allemaal slapen. Zeg maar ‘slaapwel’ aan de diertjes!
ZL: Slaapwel, toekan!

De kat knort in zijn slaap.
ZL: Scotty nurkt. Is éél grappig!

En mijn favorietje momenteel –
‘Mooie haartjes mamaatje!’ – Ook al heb ik dat nooit gevraagd ❤

 

carousel_package_1024x768_toekan_blij

Vijf op vrijdag: grappigste momenten van de week

Het was een drukke week. Alweer. We keken uit naar het weekend. Alweer. Maar deze week werden we ook herinnerd aan twee zaken die absoluut prioriteit verdienen:

 

Familie.

 

Samen lachen.

 

Wat zo mooi was aan de vorige week? Dat ik steeds een mooie combinatie kreeg van beiden: vijf familiemomentjes waarbij ik vragen kreeg of opmerkingen hoorde die me zo deden lachen. En omdat het vrijdag is, na een week van zon en rommelend onweer op alle vlakken, deel ik ze graag.

 

  1. Zaterdagnamiddag op het pleintje. Zoals zo vaak staan manlief en ik samen buiten terwijl zoonlief op zijn loopfietsje rondtoert. Twee buurmeisjes van bijna 4 doen gezellig mee. Ze vinden het wel leuk om een praatje te slaan. Maar hoewel ik ze al minstens vijf keer heb verbeterd, blijven ze dingen vragen als ‘waarom praat jouw kleine broertje nog niet veel?’ en ‘waarom draagt jouw kleine broertje een helmpje?’. Ik ben ouder dan hun moeders, wed ik. Maar ik vind het wel een mooi compliment!

.

  1. In dezelfde reeks werd me de vraag gesteld: ‘Waarom heeft jouw papa de kantjes van het gras niet af gemaaid?’ Ik heb manlief met een grote smile gemeld dat hij wel degelijk de ‘papa’ is in dit verhaal.

.

  1. Zondagmiddag bij de schoonouders. Een gezellige bende. Alle aanwezige ‘schoonkinderen’ (3 schoonbroers en ik) kennen elkaar zo’n 8 à 10 jaar.
    Zoonlief is over zijn eerste verlegenheid heen en rent rond met het neefje en de nichtjes. ‘Vrolijke dolle bende’ is een mooie omschrijving.
    Eén van de schoonbroers heeft zoonlief, die nu luid en allerschattigst aan het schateren is, in het oog. ‘Van wie heeft die eigenlijk die krulletjes?’ vraagt hij. Ik kijk hem aan, knipper met mijn ogen, en verwacht elk moment het ironische lachje. Maar nee. Hij meent het. Ik leg uit dat zowel mijn vader als mijn moeder krullen hadden. Maar eigenlijk is die uitleg op zich al hilarisch. Voor de mensen die me niet elke dag tegen komen, dit ben ik van mijn beste kant.P1110474
    Dus ja, van wie? Blijft een raadsel hé.
    .
  2. Dinsdagavond, boekjestijd! Ik kocht een tijdje terug een boekje in de Action met 100 dieren achter flapjes. Zoonlief vindt het heerlijk die op te tillen en te ontdekken welk beestje erachter zit. Een tijg(er)! Een sijash (giraf)! Een poes! Een ‘ondje’! Er zijn ook variaties mogelijk – dan staat er bovenop het flapje een staart, en van wie die staart dan wel mag zijn, kom je te weten als je het flapje opent. Kregen we deze conversatie: ‘En van wie is deze staart, schatje?’ Antwoord: ‘van papa’.

    .

  3. Het is een ritueeltje geworden, een vraag gevolgd door een dikke knuffel. De vraag is altijd dezelfde: ‘Wie is mama’s beste vriend?’. Over het algemeen zijn er twee mogelijkheden: ofwel heeft hij zin om mee te spelen, en gilt hij lachend zijn – steeds beter verstaanbare – naam. Ofwel kijkt hij bedenkelijk, fronst een beetje en zegt: ‘neen.’ Waarop ik dan door begin te vragen. ‘Is papa mijn beste vriend?’ ‘Neeeeeee’. ’Is Scotty mijn beste vriend?’ ‘Neeeeeee’. ‘Is Bumba mijn beste vriend?’ ‘Neee-eeee-heee’, tot ik met mijn vragen bij hem terecht kom.
    Maar woensdag tijdens de ochtendrush ging het anders. Stond ik even met mijn elektrische borstel en mijn mond vol tanden.‘Schatje, wie is mama’s beste vriend?’. Onmiddellijk antwoord: ‘Mama!!’

    Ja, mijn kleine zenmeester.
    Dat zou zo moeten zijn, je hebt gelijk. Niet alleen net voor moederdag.
    Mama’s beste vriend, dat zou mama moeten zijn.

    Die dikke knuffel heeft hij uiteraard óók gekregen!

Leven in cijfers

Ik heb iets met cijfers. Ze blijven hangen. Ze haken zichzelf in mijn geheugen. (Huwelijks)verjaardagen, bepaalde data, ongemerkt planten ze zichzelf in mijn interne agenda. Ik kan ook echt het ‘mooie’ in een datum zien. Hmm, dat klinkt een beetje raar nu ik het zo schrijf. Misschien ligt mijn eigen verjaardag aan de basis, zoals ik al eerder omschreef.

 

Nu kwam ik toevallig bij een website uit die wat dat betreft helemaal mijn ding is. Het opzet is heel eenvoudig: je geeft je/een naam in, je geboortedatum, en je krijgt een reeks van cijfers, die bepaalde elementen van je leven omschrijven. Hoeveel dagen, weken, maanden verblijd je de wereld al met je gezelschap? Hoeveel kilo voedsel heb je al vermalen?

 

Kortom, totaal nutteloos en bijgevolg ook erg grappig.

 

Een paar cijfers over mezelf:

Screen Shot 2017-03-12 at 15.16.54

Slaap– Ik heb behoorlijk wat slaap nodig, dus deze cijfers mogen gerust naar boven worden afgerond. Met minder dan 7 uur, ben ik al wat uit mijn lood geslagen, na twee dagen met zes uur slaap, gaat het humeur er al wat onder lijden.

 

Voedsel – Wow. Nu ja, het valt niet te ontkennen: ik hou van eten. Het is zeker veel meer dan louter energie binnenhalen voor mij.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.17.19

Tanden poetsen -27 108 keer, minstens! Ik kan echt niet tegen het gevoel van ‘vieze’ tanden, en zal nooit gaan slapen zonder poetsen. Ook al is het midden in de nacht, ook al ben ik doodop, even moeten die bijters geschrobd worden.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.17.47

Haar– 222 inches, dat is 5,36 meter. Ik ga ervan uit dat ze hoofdhaar bedoelen. Ik ben er vrij zeker van dat mijn haar sneller groeit dan gemiddeld. Ik spaar ook steeds een jaar of twee, om dat mijn paardenstaart te doneren aan Kom Op Tegen Kanker. Die maken er pruiken van voor mensen die er nood aan hebben, maar het niet kunnen betalen. Ik moet wel elke keer een speciale enveloppe zoeken, die niet uit zijn voegen barst als die staart wordt opgestuurd.

Screen Shot 2017-03-12 at 15.18.03

Oepsie. Excuus.

Of zoals ze in Zweden zeggen: Pardon my Danish.

Ook eens proberen? Kijk op http://lifeinnumbers.co.uk