Op tram 4!

2 februari 2020

Ik klop op zijn deur en steek mijn hoofd binnen in zijn slaapkamer. ‘Goeiemorgen, sch…’ ‘Neeeeee mama! Jij moet weer naar je bedje! Jij mag de bloemetjes nog niet zien!’.

Glimlachend doe ik de deur weer dicht. Ik moet dus terug naar mijn bedje. Tot alles klaar staat beneden, en ik geroepen word. Voor mijn verrassing, die – misschien oh misschien – wel bloemetjes inhoudt.

Ja, ik mag opstaan. Man- en zoonlief staan samen klaar in de living. Er staan twee kaartjes en een klein pakje op tafel. Zij hebben een mooie ruiker achter hun rug, die Krullenbol mag afgeven. Hij heeft zelf de bloemen gekozen, en ik moet zeggen, ze zijn prachtig. Ik krijg knuffels en kusjes en ze zingen ‘Happy birthday to you – in de wei staat een paard – en dat paard bakt een taa-aart, omdat mama verjaart’.

Ik lees de kaartjes en ontdek zo waarom manlief me vroeg om morgennamiddag vrijaf te nemen – een lunch en een paar uur wellness! Hij had gelijk, ik zou het me niet beklagen dat ik die meeting verplaatst heb.

In het pakje zit een kettinkje. Ik vind alles zo mooi, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Wat heb ik toch fantastische ventjes.

Dan moeten we ons opeens wat haasten, want over anderhalf uur staan er vriendjes aan de deur die komen brunchen en er moet nog heel wat gebeuren. Ik spring in mijn kleren en rij naar de winkel om broodjes en koffiekoeken.

Ik kijk op de klok. Het is 8u34 geweest.

Ik moet aan mijn mama denken, zoals elke verjaardag. Dat ze belde en zei ‘het is 8u34, heb ik je wakker gemaakt?’ En dan, zonder het antwoord af te wachten, lachend, ‘want jij hebt mij toen ook wakker gemaakt hoor‘.

En ik denk aan de andere mensen die mij vandaag geen gelukkige verjaardag meer gaan wensen. Mijn groottantes. Mijn tante. Mijn nicht. Damn. Ik ben precies een beetje emotioneel vanmorgen.

Niks dat 20 pistoleetjes en een berg koffiekoeken niet kunnen oplossen.

Thuis is het nog alle hens aan dek want ik heb natuurlijk het perfecte feestje in mijn hoofd, met de perfecte ballonnen en versieringen en fruitsla en en en… help, stress!

Maar wanneer iedereen er is, en we allemaal klaarstaan met een glaasje, word ik rustig. Ze vragen om een speech. Ik heb niks voorbereid.

Ik vertel dat ik de voorbije weken een klein onderzoekje heb gevoerd bij ervaringsdeskundigen, naar 40 worden. Naar hoe dat was, of ze er naar uit keken, of totaal niet. Ik heb héél uiteenlopende antwoorden gekregen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik twee jaar geleden (niet zo lang he!) ZO een andere verjaardag had. Doodziek. In bed. Immuunsysteem gecrasht. Chemo uitgesteld. Herkende mezelf niet meer in de spiegel.

En nu stond ik daar, met een fijn gezin, toffe vrienden, in goeie gezondheid, met een kop vol ontembaarder-dan-ooit krullen. Klaar om in een stapel lekkernijen te duiken.

Mannekes, veertig worden is zalig. Geloof mij.

Onze vakantie 2019 – over emmers en tanken

Iedereen kijkt uit naar de vakantie, ik ken niemand die het tegendeel beweert.

Dit jaar waren de weken voor onze vakantie behoorlijk zwaar voor mij, dat vertelde ik al. Aan de ene kant verwonderde het mij niet dat ik echt uitgeput geraakte – ik werd zo een beetje gedwongen een maand meer dan 80% te werken, terwijl ik me net comfortabel voelde bij 50%, de taken waren bijzonder intensief en de druk lag hoog. Logisch dus, dat ik om 21u ging slapen. Logisch dus, dat mijn hoofd niet kon volgen.

Aan de andere kant was ik toch geschrokken, hoe snel een langzaam en moeizaam opgevulde emmer energie leeg is, en wat een impact dat heeft.

Daar liep ze weg, dat kostbaar goed, en alles begon net méér energie te vragen, zelfs de eenvoudigste taken in het huishouden. Het frustreerde mij enorm.

Natuurlijk waren er ook momenten dat het emmertje gevuld werd. Een collega, mogelijks oud en zeker wijs, herinnerde mij eraan dat er zo veel dingen het emmertje ook opnieuw vullen. Familie. Vrienden. Rust. Tomatenplanten die goed groeien. Honderd en één kleine dingen. Maar het evenwicht zat niet goed.

Ik moet bijtanken, dacht ik. Als de emmer leeg is, moet je gaan tanken.

Daar dacht ik aan, toen ik door het glooiende landschap van Umbrië snorde. Ons vakantiehuis lag dan wel in Toscane, te midden van wijngaarden en olijfbomen, de uitstap op de warmste dag van het jaar bracht ons naar Umbrië, veel ruwer en groener naar mijn gevoel.

We stapten op een Vespa (125 cc, ik had toch wat zenuwen) en aan een toer begonnen van meer dan 130 km.

Die roze is voor mij!

Mijn schoonvader, schoonbroer en -zus, manlief, en ik. Vier Vespa’s, de mijne paste bij mijn bloesje en mijn helm: knalroze.

We zoefden langs kleine dorpjes waar ik nog nooit van gehoord had, maar die postkaart-mooi waren. Pittoresk, is misschien een beter woord. Af en toe hielden we halt om te genieten van de Italiaanse keuken, of onze liters zweet te compenseren. Het grootste deel van de rit zagen we amper auto’s.

Zo reed ik achter mijn schoonbroer en -zus (die laatste had vooraf twijfels maar genoot ook volop van de rit). Mijn schoonvader leidde het peloton, op een Vespa die de driekleur van Italië had (heel toepasselijk voor een italofiel).  Af en toe leek de lucht uit een droogoven te komen. Langs bomen rijden was dan weer een heerlijke verkoeling. Manlief reed achter mij, zodat ik niet de laatste zou zijn (zorgzaam als hij is).

Was het de zon, de wind, het groen? Het ruwe zicht van Umbrië? Het fijne gevoel van samen iets te doen met deze groep mensen, die ik al een half leven mijn familie mag noemen?

Wat het ook was, ik nam een mental picture en borg die netjes op in het kabinet van mijn herinneringen- want het was glashelder: in tijden van stress wordt dit er eentje om uit te tanken.

Hoe dankbaarheid goed is voor je gezondheid

Vandaag is de Internationale dag van de dankbaarheid. Yep. It’s a thing. En het is niet eens Thanksgiving! Ik geloofde het ook eerst niet, maar als het internet zegt dat het waar is, zal dat wel zo zijn, toch?

Niet dat het veel uitmaakt, trouwens. Dankbaarheid is op elke dag goed voor je gezondheid. Nee serieus. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Er zijn letterlijk wetenschappelijke studies die hebben aangetoond dat dankbaarheid de activiteit in je hypothalamus verhoogt. Laat dat nu in verband staan met je metabolisme, eetlust en slaap.

Een kleine merci voor het slapengaan, kan dus effectief werken. (Nee lieve schoonzusjes, NIET het chocolaatje. Hoewel… ook het testen waard. Ik wil wel directeur worden van die onderzoeksinstelling).

Het wordt nog gekker. Door dankbaarheid te voelen komt er dopamine vrij, waardoor je je gelukkiger voelt en beter tegen pijn kunt. Het zou zelfs je immuunsysteem versterken, stress verminderen en angstgevoelens aanpakken.

Het is dus even nuttig om een toertje te gaan joggen, dan om tien dingen op te sommen waar je dankbaar voor bent. En geef toe, met het weer zo tegenwoordig: welke lijkt je het meest haalbaar (nu je voor de tv zit in je pyjama, want heeeee het is wel al 20u op een vrijdagavond)?

Ik voel me momenteel nogal verkreukeld. Aanhoudende verkoudheid, meer gaan werken, wat slechter slapen, misschien ook wel wat januari-blues

Dus kijk, baat het niet, dan schaadt het niet.

Tien dingen waar ik deze week dankbaar voor was.

  1. De prachtige zonsopgang van donderdag, die de hele hemel roze kleurde
  2. Hoe fijn Krullenbol het vond om weer naar school te kunnen
  3. Naar het werk vertrekken en dat wel zien zitten
  4. Opnieuw naar huis vertrekken van het werk. Oef, even rust.
  5. Mijn papa die Krullenbol op school ging oppikken, en hoe leuk die twee het samen hebben
  6. Spaghetti bolognaise, die 6u heeft staan pruttelen in de slowcooker. GISTEREN! (Niks zo goed als spaghetti van gisteren, toch?)
  7. Even binnenspringen in de Albert Heijn, altijd prettig (ja, raar kantje van me)
  8. Manlief die me nog even laat slapen
  9. Naar de yoga en daar bekenden tegenkomen
  10. Nog cadeautjes onder de boom omdat er nog een gezellig familiefeestje aankomt.

Ha. Ik voel me toch een tikje beter. En niet eens aan de chocola gezeten!

Waar waren jullie dankbaar voor, deze week?

Dankbaar zijn 2018

Een van de fijnste dingen aan ons jaar als Bostonianen, was dat we de Amerikaanse way of life van dichtbij konden beleven. Ik heb natuurlijk honderden films gezien, maar toch is het bijzonder om ondergedompeld te worden in een andere cultuur.

Ik heb vooral erg genoten van de feestdagen. Een ECHTE Halloween, ja, dat was wat. Hoe iedereen daar in opgaat, ongelooflijk tof.

Drie weken na Halloween diende de moeder aller Amerikaanse feestdagen zich aan: Thanksgiving.

thanksgiving turkey

Een donderdag waarop heel Amerika vrij heeft (en dat wilt wat zeggen in een land waar de gemiddelde werknemer 10 dagen vakantie krijgt), waarop iedereen zijn familie wilt bezoeken (meer nog dan met Kerst). En als het niet lukt om aan de familiedis aan te schuiven, dan wordt er onder vrienden iets georganiseerd, een Friendsgiving (lees alles over onze Friendsgiving hier).

 

Morgen is het weer zover. Thankgiving. Dankbaar zijn.

Ik ben dankbaar. Heel dankbaar. Ook al is het vreselijk irritant en zijn mijn gevoelens gemengd als iemand anders zegt: ‘je hebt zo veel om dankbaar voor te zijn’, toch is het gewoon zo.

Ik ben dankbaar…

 

… voor mijn gezondheid.

… voor onze gezondheid

… voor mijn leger aan vrienden

— voor mijn gezondheid

 

… voor mijn familie

… voor mijn werk

… voor mijn buren

— voor mijn gezondheid

 

… voor onze thuis

… voor mijn aangeboren positivisme

… voor deca koffie die niet vreselijk is

— voor mijn gezondheid.

 

Ik voel me natuurlijk niet altijd 100% dankbaar. Soms ben ik geïrriteerd, boos om alles wat ons overkomen is, triest om alles wat we zijn kwijt geraakt.

Maar recent zag ik onderstaande langskomen op de sociale media, en ik heb er sindsdien al vaak aan terug gedacht.

Het is een sterk staaltje omdenken – waar we misschien niet altijd de energie voor hebben. Ik zou zeggen, ga dan gauw iemand knuffelen die je graag ziet, leen een beetje energie van deze persoon, en zet alles even in het juiste perspectief.

grateful for

@Lacey Lee Elliot

Vorige donderdag was mijn eerste volledige werkdag.

Vorige vrijdag lag ik in bed, met een kop van hout en een lijf van prikkeldraad. Maar hey!  I’m still alive! And working! And so so grateful for that.

 

Waar ben jij dankbaar voor? Sta je daar wel eens bij stil?