Giving thanks

De vierde donderdag van november loopt heel Amerika eens niet de hele dag te grazen, zoals hier normaal gezien gebeurt, maar gaan ze rustig aan de eettafel zitten om samen te eten. Thanksgiving day, of kortweg Thanksgiving, is  het grootste familiefeest van het jaar, en mensen reizen vele duizenden kilometers om bij hun ‘loved ones’ te zijn. De wegen en de luchthavens zijn daarom druk druk druk, de straten des te leger. De winkels, die je op een gemiddelde zondag tot 22u30 ontvangen, zijn plots vroeger dicht, of zelfs heel de dag gesloten.

 

De avond voor Thanksgiving, Thanksgiving eve, zijn het de jongeren die de bloemetjes gaan buiten zetten- en dat zijn geen chrysantjes. Overal wordt uitbundig gefeest, de alcohol vloeit rijkelijk en er is geen taxi, Uber of huurauto meer te krijgen. Wij waren uitgenodigd op een sushi-en-gin-tonic-feestje bij vrienden, en trokken er heen met het reisbedje van ons ventje, vastbesloten ons niet te laten dirigeren door iets rudimentair als ‘bedtijd’. De gin-tonics heb ik aan me voorbij laten gaan, de sushi was geweldig maar wel geïnspireerd door het ‘in America everything is bigger’ adagio (met maki’s die ik in drie moest bijten om ze op te krijgen) en de happy baby vond al die mensen toch maar wat griezelig. En het reisbedje, dat een soort tentje is met een matrasje in, vond ie nog veel griezeliger. Het was dan ook pas na heel wat heen- en weer gewieg, zingen, neuriën en knuffelen dat hij zijn oogjes niet langer kon openhouden en zich gewonnen gaf – hij zou dan wel in de tent slapen. Een zoon van zijn moeder (eveneens geen tentenfan)!

 

We vonden toch een Ubertaxi om ons naar huis te brengen. De chauffeur vertelde ons dat Thanksgiving het moment herdacht dat de pelgrims in Amerika aankwamen, en dankzij de ‘natives’ nog een oogst hadden. Ze braken samen het brood. Later bleek dat manlief en ik op dat moment aan exact hetzelfde dachten, maar wijselijk onze mond hielden, nl. dat ze na dat brood de oorspronkelijke inwoners bedankten door hen in groten getale uit te moorden en hun land af te nemen.  Maar kom, details he.

 

Op Thanksgiving zelf waren we uitgenodigd door een Amerikaanse vriendin van onze Belgische vrienden hier, wat maakte dat het gezelschap bestond uit 6 Belgen, 1 Amerikaanse, en 1 Britse. Iedereen had iets meegebracht, en de gastvrouw toverde de klassieke kalkoen wel degelijk uit de oven. En ja, er waren veenbessen, geroosterde groenten, puree van zoete aardappel, macaroni en kaas met kreeft en pompoentaart (2 soorten!).  Het eten bleek fantastisch, de sfeer gezellig, ons ventje vrolijk en deze Thanksgiving-virgins waren dankbaar dat ze het konden en mochten meemaken. Het is dan ook een jaar geweest met zoveel om dankbaar voor te zijn. Af en toe mag een mens daar wel even bij stilstaan. En als dat dan moet bij heerlijk eten en goed gezelschap, tja, wie zijn wij om daar tegenin te gaan?

DSC_0314

Stop! Turkey Time!

DSC_0319

IMG_2724

The good stuff

Advertenties

Veel griezelig volk/griezelig veel volk

Volgende week zaterdag is het Halloween. De avond voor Allerheiligen zouden allerlei geesten tevoorschijn komen om de boel over te nemen. Hier worden vooral de winkels en de voortuinen overgenomen, want Halloween laat zich niet negeren: overal liggen pompoenen, soms echt kunstig uitgesneden met een kaarsje in, skeletten hangen aan de gevels en nep webben tieren welig.

Mocht Halloween een land zijn, dan zou Salem, vlak bij Boston, zeker de hoofdstad zijn. In Salem werden tientallen mensen van hekserij beschuldigd en terecht gesteld in de 17de eeuw. Het waren niet de eerste, maar waarschijnlijk wel de bekendste heksenprocessen in de Amerikaanse geschiedenis. Hoe je zo’n zwarte vlek in je verleden kan omkeren naar iets winstgevend, dat hoef je hier niet uit te leggen: de hele maand oktober word je in Salem verwelkomd op de ‘Haunted happenings’, waarbij spookhuizen, waarzeggers en allerlei kraampjes de straten zwart kleuren en heksenshows en griezelige wandelingen worden georganiseerd. In de hele maand worden 250 000 bezoekers verwacht in het stadje dat 40 000 inwoners telt.

veel griezelig volk

veel griezelig volk

Omdat we al gewaarschuwd waren voor de drukte, besloten we niet met Halloween zelf naar Salem te gaan, maar dit weekend al. Misschien gelukkig maar, want ook nu was er al enorm veel volk. En wat voor volk! Eigenlijk was de helft van de pret het feit dat bijna iedereen wel op één of andere manier verkleed was. Van een klein, modieus punthoedje met veer tot een volledige outfit met valse nagels- het kon allemaal. Sommigen waren minder geslaagd (een kerstmanpak met watten baard en rode basketbalsloefkes, het mist wat effect), maar anderen waren best wel schrikken, als ze zo even met een realistisch masker van een zeemonster de hoek omkwamen. Of wanneer je iets gaat drinken en in je ooghoek ziet dat de dame naast je koffie slurpt en uit een grote gapende wonde op haar voorhoofd bloedt. Huh?! Oh nee, natuurlijk niet…

Ik was blij dat ons kleine mannetje nog niet bang werd van dat alles. Hij dacht waarschijnlijk gewoon ‘he man, er zit iets op je hoofd’ toen er iemand langs wandelde met een bijl tussen de ogen geplant. Of: ‘hmmm…dat ziet er zacht uit’ bij de dame met de grote cape met spinnen op.

P1130409 P1130411P1130415P1130410

Onze toekomst hebben we niet laten voorspellen. Anders hadden we misschien geweten dat ons ventje zou thuiskomen met zijn eerste verkoudheid en heel zielig elke keer schrok als hij moest hoesten. Hij had koorts en was er helemaal ondersteboven van. Na een dag van ondoden, strompelende mummies en mottige maskers werd het duidelijk: je baby voor het eerst ziek – ook al weet je dat het eigenlijk niet zo erg is – dàt is pas eng.