18 jaar da’s belachelijk lang
Een volwassen leven is gepasseerd,
Sinds de laatste dag dat ik je sprak

Sinds die dag ben ik je steeds opnieuw verloren

Duizenden herinneringen glippen door mijn vingers
Telkens opnieuw smelt die berg
En soms scheuren er grote stukken af (Klimaatopwarming?)

Zoals de keer dat ik toegang tot mijn oud e-mailadres verloor, dat ik al jaren niet gebruikte
en dan besefte dat je me daar ongetwijfeld een paar keer op gemaild had, en dat ik nu je woorden kwijt ben
KRAK

Zoals de keer dat er op 23 december werd ingebroken bij papa
En al je juwelen – waaronder je trouwring, verlovingsring, de ring voor je 60ste- werden gestolen
Ik wilde ze graag dragen
Maar had het nog niet durven vragen
KRAK

Toen ik zelf mama werd, en een oma verloor.
Die naar die baby zou kijken, en het mutsje zou zien waar zijn naam op stond
Naar jou genoemd, je eerste kleinzoon
Ik zie je lach voor me
KRAK

Opeens het besef dat we in 2007 nog helemaal niet zoveel foto’s namen.
Het woord ‘selfie’ bestond nog niet.
Videootjes waren een uitzondering.
Jouw stem vervaagt langzaam in mijn hoofd, hoe zeer ik die ook wil vasthouden.
KRAK

Ik verlies je duizend keer opnieuw, lieve mama.

18 jaar zonder jou.