Wauw. Vandaag, 22 juli 2025, tik ik mijn tiende blogverjaardag aan. Tien jaar woorden, herinneringen en kleine ontdekkingen – mét dat roze vergrootglas op de wereld die ik zo graag hanteer.

Waar begon het ook alweer?

Wie verhuist er nu voor een jaar naar Boston, mét een baby van vier maanden? … Yours truly, that’s who!
Ik wilde familie op de hoogte houden van ons Amerika‑avontuur, én mezelf een plekje geven om dat nieuwe, chaotische gezinsleven te ordenen. ‘Boston, baby!’ werd snel meer dan een verslagje: het werd mijn online dagboek voor de kleinste dingen die zo groots zijn .

Hoe ging het verder?

Na onze terugkeer naar België leek het bijna klaar. Maar tarara. Tegen die schrijfkriebels is geen talkpoeder opgewassen . Dus ik tikte verder: lijstjes zoals 40 before 40, koffie‑klasjes, microscopisch fijne ontdekkingen, recepten, bucket‑lists… Alles in categorieën als ‘in de pen’, ‘in de potten’, ‘in de spiegel’ en ‘in de watten’ . Want ja – ik ben mama, foodie, gezondheidsfreak, ecologische madam én empatisch ouder . De blog evolueerde mee, over de gigantische sprongen die wij maakten.

En nu, tien jaar later…

Ik kijk terug op 10 zomers, 10 winters, 10 lente- en herfstavonden. Ik zie:

• Die piepkleine momenten – een kop koffie op de keukentafel, een ‘microscopisch fijn’-wandeling, een zonnebloem, …
• Life‑events die ons vormden: verhuis, grote gezondheidsproblemen, tweede zoontje, burn out, start van een eigen praktijk… héél weinig is nog hetzelfde als toen ik begon. Behalve Manlief dan, die blijft mijn rots.
• De groei van mijn stem: van verslaggeefster naar meer reflecteren, van eerlijk proberen te zijn in de moeilijkste dagen, tot jubelen wanneer het beter gaat. En af en toe een beetje poëzie in de proza. Moet kunnen.

Ik ben gewoon blijven tikken. Soms stroomde het als een Niagara, soms sijpelde het traag – maar altijd eerlijk, altijd persoonlijk .

Misschien zou ik een grote actie moeten doen voor die 10 jaar, eerlijk gezegd sta ik er echt van te kijken hoe lang ik hier al dingen neerschrijf. Sure, ik wil gerust iets weggeven, maar tegelijk denk ik ‘ach, dat streven naar meer lezers, het is niet echt nodig- wie leest, is zo welkom. Wie niet leest, tja,… ‘

Misschien heb je gelachen, meegeleefd, mee-gekrabbeld in de marge. Bedankt. Bedankt voor elk berichtje, comment, stille meelezer, kop koffie samen via scherm, hart onder de riem wanneer ik het kon gebruiken.

Wat nu?

Ik zet mijn pen klaar voor de komende tien jaar. Voor nieuwe lijstjes, nieuwe vertelsels, nieuwe méér. Minimal input, maximal output? Ik blijf er in geloven. En jij? Jij blijft gewoon enorm welkom.

Schol op tien jaar Boston, baby! – en vooral: op elk klein groots moment dat nog komt. ❤️