In 2010 ging ik voor het eerst loopbaanbegeleiding doen.

Ik kwam bij iemand terecht waarbij ik al snel aanvoelde dat het niets zou worden. Nadat ik mijn CV had toegelicht, en de diploma’s die ik heb, was ze helemaal ondersteboven en zei ze iets als ‘jij kan toch alles gaan doen wat je maar wilt’…

No shit Sherlock. Maar wat wil ik dan?

Ik zat op dat moment echt gevaarlijk dicht bij een bore-out, wist dat ik iets anders wilde, maar wat dan?

Anyway, het is ook niet dat ik niets geleerd heb ik die sessies toen. Maar er is één oefening die me in het bijzonder bijbleef.

Je kent deze oefening misschien wel. Het is best wel krachtig.

Je stelt je je ideale leven voor. Je ideale dag. Als alles kon, hoe zou je leven er dan uitzien? En dan niet de grootste wereldreis (hoewel, dat mag ook), maar die gewone dinsdagen bijvoorbeeld. Hoe zien die er dan uit?

Ik heb daar toen heel lang over nagedacht. En ik heb een heel specifiek beeld geschetst toen.

Nu moet je nog iets weten over 2010. Ik was samen met mijn liefste vriend, als meer dan een decennium, en we hadden al heel wat watertjes door zwommen. He was my person, zeg maar. Dat hij een hoofdrol zou spelen in mijn ideale dag, dat vond ik dus logisch.

Ik werkte in 2010 op mijn eerste job na mijn doctoraat. Het was een positie aan de VUB, waar ik heel wat complimenten kreeg, maar het wrong ongelooflijk omdat ik me eigenlijk verveelde. Bovendien was ik elke dag ontzettend lang onderweg naar Jette, en die uren pendelen begonnen te wegen. Ik was ook wel de weg kwijt, over wat ik nu echt wilde. Vandaar die loopbaanbegeleiding. Wel had ik het gevoel dat ik iets wilde doen dat betekenis had. Waar ik autonomie had. Mensen kon helpen. Oh, en dicht bij huis, aub!

Mijn vriend en ik hadden al over trouwen gesproken, maar dat was de ijskast ingegaan met het plotse overlijden van mijn mama 3 jaar eerder. En kindjes… ja, dat wilden we wel. Graag meer dan eentje, maar verder waren we nog niet gekomen.

Mijn vriend daarentegen, had wel zijn passie gevonden, en was na het afwerken van zijn doctoraat aan een postdoc begonnen. Voor mij stond het wel vast dat hij in de academie zou moeten blijven, dat was hem op het lijf geschreven. Maar hij wist dat niet zo zeker.

Niet dat ik het ingewikkeld wil maken, maar nu wil ik je even meenemen naar 15 oktober 2024.

Ik werd vanmorgen wakker in een bed waar ik alleen lag. Ik ben nl. snipverkouden, dus het leek iedereen beter dat ik eventjes alleen zou slapen, om niemand aan te steken of wakker te houden met mijn gehoest. Toen ik de slaapkamer uitstapte, hoorde ik iemand ‘hey, mama‘ zeggen, en Krullenbol kwam me een knuffel geven.

Manlief (jaja, die van toen) was bezig met de brooddoosjes, de koekendoosjes, de fruitdoosjes, de ontbijtjes… en moest toen even naar boven, want een Kleine Broer was ‘papaaaaa, papaaaa‘ aan het roepen. En terwijl hij perfect alleen kan opstaan en naar beneden kan komen, ging Manlief de trap op om hem uit bed te halen.

Ik at mijn havermout en ondertussen herhaalde ik met Krullenbol nog eens wat de seizoensgroenten van de herfst zijn, hoe de voedingsdriehoek in elkaar zit en wat gezonde tussendoortjes zijn. Hij heeft toets vandaag, en grommelde niet een beetje toen we het nóg eens gingen herhalen.

Manlief leek wat afgeleid. Hij kwam naar me toe en gaf me een knuffel. ‘Lieverd, ik had al even een kaartje gekocht voor onze trouwdag, maar nu heb ik dat ergens verstopt en ik vind het niet meer terug! Sorry, ik weet dat het belangrijk is voor je.’

Ik moest lachen, want dit is me dus ook al overkomen! Ach schat, we zijn al lekker gaan eten!

Kleine Broer staat wat te dansen. Dat gebeurt wel vaker. ‘Check dees, mama, check mij!‘ roept hij. En dan toont hij weer een nieuwe, hilarische ‘move‘. Ik moet lachen, wat een zalig kind is dat toch.

Ze vertrekken met de fiets. Kleine Broer achterop bij papa, met zijn klein fietsje op de bagagedrager, want hij mag het laatste stukje naar school ook zelf fietsen. Daarna fietst Manlief door naar het labo dat hij leidt. Op zoek naar nieuwe therapieën voor hersenkanker.

Ik voel me niet helemaal top door die verkoudheid. Maar wel fit genoeg om de workshops van deze week voor te bereiden. De uren nadien zit ik met een koffie in de zetel, en bekijk ik dingen als ‘De zombie-apocalyps-workshop’ en ‘De verjaardagsparadox‘. Dit is mijn werk. Ik werk voor mezelf. Ik help mensen. Ik organiseer zotte workshops voor kinderen.

Straks wandel ik naar mijn praktijk vlakbij huis, om een jongen te coachen die het moeilijk heeft.

En opeens besef ik weer –

Ik leef het beeld dat ik schetste, 14 jaar geleden.

Fijne trouwdag, lieve schat, en bedankt om dat mee vorm te geven.