Het is donker buiten, ook al is het 13u. Het regent al de hele dag en we hebben deze week onze winterjassen boven gehaald.

En ik vind dat lastig. Ik wil dat eerlijk toegeven. Ik wil mijn humeur niet zozeer laten afhangen van het weer, echt niet, maar kijk, het is even niet anders.

Opeens bedacht ik me hoe ik mezelf wel iets zou kunnen opvrolijken. Nadenken over de hele fijne zomervakantie die we achter de rug hebben. En toen herinnerde ik me een momentje, dat ik wil opschrijven om het nooit te vergeten.

Een snapshot. Mentale foto nemen. *klik*

We zijn op vakantie met de hele familie in de Ardennen, en het is niet de beste, maar ook niet de slechtste week van zomer ’23. Gelukkig is het een prachtig huis, met veel plaats, én een eigen binnenzwembad. De kinderen amuseren zich te pletter, en wij amuseren ons omdat de kinderen zich amuseren.

De volwassenen wisselen zo wat af, zodat er altijd minstens 1 iemand met de kinderen in het zwembad zit. De grotere neefjes en nichtjes kunnen zwemmen, maar onze Kleine Broer van 3 en het blonde neefje van 4 nog niet natuurlijk. Zij drijven vrolijk rond met behulp van zwembandjes aan het armpjes en een grote band rond hun lijfje.

Op een bepaald moment zit ik met hen in het zwembad, samen met het oudste nichtje van 10. Er ontstaat een grappig spelletje, waar de drie kinderen ontzettend van genieten. En ik, ik geniet mee.

We hebben nl. zo een ‘pool noodle‘ mee, zo een gekleurde holle buis in schuimrubber die je kan helpen drijven en zwemmen. Nu ja, daar wordt-ie normaal voor gebruikt. Vandaag niet.

Nee, vandaag wordt die gebruikt om water in te doen en dat water dan eruit te blazen door de noodle als een soort didgeridoo te houden. Dat willen de neefjes maar al te graag om de beurt doen, want: er is nog een extra bonus.

Als ze dat richten op hun nicht, vliegt die met enorme zin voor drama en prachtige overdrijving, achteruit in het water, idealiter nog gekoppeld aan een verraste gil.

Die gil klinkt na 15 keer nog altijd even verrast.

De jongens schateren het uit. Ze moeten zich aan elkaar vasthouden omdat ze zo hard moeten lachen.

Om de beurt help ik hen om de noodle in het water te houden en te vullen, en staan ze aan de kant om dan naar het nichtje te blazen. Elke keer opnieuw doet ze haar showtje en elke keer opnieuw wordt dat ontvangen met het grootste enthousiasme.

Ik zou het na een keer of zes voor bekeken houden, maar mijn nichtje gaat door zo lang de twee kleine heren het plezant vinden.

En dat is een hele, hele lange tijd.