Vakantieplannen

Eens het stof op de nieuwjaarsbrieven is neergedwarreld, begint het zo al wat te kriebelen.

En dan, bij het eerste straaltje zon van januari, weten we het wel zeker: het is tijd om vakantie te plannen!

Vader en zoon in toscane, aan het wandelen bij zonsondergang

Ondertussen staan er al een paar fijne uitstapjes op de kalender.

Begin maart ga ik met mijn schoonzusjes en schoonmama naar Londen (Londen, baby!), in juni gaan we met vrienden een paar dagen naar Stockholm (Stockholm, baby!), en dan hebben we nog die goeie vriend die trouwt met een Litouwse schone (eeeuh… Vilnius, baby! Ja, dat hebben we ook moeten googlen).

Ik ben nog nieuw in de wondere wereld van het ‘kampjes-gebeuren’. Het heeft een paar honderd berichtjes op de ‘mama-chat’ geduurd (zoals: wat gaan jullie doen met de krokus, wie gaat er naar de wildgym, wat denken jullie van kleuterkantklossen e.d.) maar ondertussen zijn we zelfs daar op de kar gesprongen: zoonlief is al ingeschreven voor een turnkampje. (Excuses aan de mensen die grijs haar krijgen van het woord ‘kampje’, voor mij is dat een kamp waar je niet blijft slapen).

Maar dan… die negen weken in de zomer overbruggen, met onze tegen-dan-vierjarige! De rondreismicrobe steekt wel weer de kop op (geen antibiotica tegen bestand), maar met onze actieve krullenbol moeten we toch rekening houden met voldoende ‘rust- en leef-je-uit-tijd’.

Ik wil ook graag nog eens onbekende oorden opzoeken. Scandinavië misschien? Of eens een minder bekend deel van Italië, Frankrijk, Duitsland?

Of gewoon toch naar de Belgische kust, je kan tenslotte niet beter zitten als het mooi weer is. Maar ja, wie zegt dat het mooi weer gaat zijn?

Gelukkig hebben we nog even tijd, en is het gewoon ook wel leuk om na te denken over de zomer. Tegelijk lijkt het me wel nodig om iets vast te leggen…

Hebben jullie al vakantieplannen dit jaar? Nog tips voor een vakantie met een actieve kleuter?

Wel op wolkjes

2 juli. De eerste officiële dag van de grote vakantie.

 

Stond op de planning: in de voormiddag naar de speeltuin gaan, op de middag misschien een dutje en in de namiddag naar de winkel en in bad.

 

Gisteren was het al een topdag geweest. We waren gaan barbecueën bij Papo en daar waren zijn tante en zijn peter ook. Peter is niet minder dan een idool, dus dat we mee mochten op de boswandeling was ‘écht heel supertof’. De boswandeling viel wat langer uit dan verwacht, en hoewel hij zijn beste beentje voorzette, was het vaatje wel ‘af’ die avond.

Onderweg naar ons huis viel hij in slaap in de auto, hij liet zich ‘transfereren’ naar bed en sliep voor het eerst in ik-weet-niet-hoe-lang 13uur aan één stuk.

 

Vanmorgen was hij heel vrolijk, maar al snel werd me duidelijk dat de speeltuin te hoog gegrepen was. Ja, hij had er zeker zin in. Ja, hij wilde me wel even helpen met zonnecrème smeren. Maar nee, de verdere stappen kwamen er maar niet van.

 

Ik liet het zijn. Hij mag van mij gerust een paar dagen rust. Het einde van het schooljaar was niet niets en de voorbije week was niet zo gestructureerd als anders: dat kost energie.

 

Daarom suggereerde ik voorzichtig na de boterhammetjes met komkommerwieltjes of we niet eventjes zouden gaan rusten (je weet wel: ‘neeeee, niet slapen schat, gewoon een beetje rusten’).

 

De eerste poging was mislukt, maar daarna gaf hij zelf aan moe te zijn. Ik vroeg of hij naar zijn eigen kamertje wilde, met het maantje en de wolkjes, of naar de kamer van mama en papa (niet de standaard optie, maar het is daar momenteel wel een paar graden koeler). Hij koos het laatste, niet de wolkjes.

 

Of mama even bij hem wilde blijven liggen? Dat wou mama wel.

‘Ola mama, jij hebt geen lakentje. Ik leg mijn doekjes.’

 

Met het grootste geduld en precisie legt hij vier tetradoekjes één voor één op mij. Geen plekje arm mag onbedekt blijven, ondanks mijn terloopse opmerking dat ik het echt wel warm genoeg heb.

‘Zo mama, nu heb jij geen koud’.

‘Dank je wel schatje, dat is heel lief. Laat ons nu even rusten.’

 

Nu wilt hij ‘ondersteboven’ gaan liggen (met zijn hoofd naar het voeteinde). Een kleine verhuis volgt. Opeens ligt zijn hoofd weer naast dat van mij. Ik tuur tussen mijn wimpers. Hij lacht zijn kleine tandjes bloot.

 

‘Mama, wij zijn beste vrienden’.

 

Geen vraag. Geen bevestiging nodig.

 

Het is alsof mijn hart trilt.

Niet in zijn kamer. Wel op wolkjes.

P1100997