Ontspanning door kleine dingen

Ik wil er niet veel woorden aan vuilmaken, maar ik heb stress.

De kinesiste die voor de derde week op rij probeerde om iets los te krijgen in mijn nek, schouders, en samengevat eigenlijk de hele linkerhelft van mijn bovenlichaam, bevestigde dit.

Ik merk dat ik daardoor snak naar ontspanning. En ik dacht dat ik die kreeg door bijvoorbeeld vroeg te gaan slapen, Netflix te bingen of Pinterest leeg te pinnen.

Vandaag kreeg ik nog een alternatief.

Vandaag was ik thuis, en Krullenbol ook.

We hadden allebei nog eens goed geslapen, dat helpt ook met alles. En het zonnetje schijnt. Ook al gewonnen natuurlijk.

We zijn samen naar de plantenwinkel geweest. Hebben daar een uur rondgecruist om uiteindelijk thuis te komen met een paar potten lavendel, zakjes zaad van pompoen,  verschillende soorten kerstomaatjes, regenboog snijbiet en kruiden, en twaalf aardbeiplantjes.

Oh, en we vonden eindelijk ook tuinhandschoentjes in kindermaat, en bijhorende tuinschoentjes. Kortom, we waren allebei in onze nopjes.

Daarna moest ik bloed gaan laten nemen, zoals ik nu maandelijks moet doen (en niet meer tweewekelijks, zoals het hele vorige jaar het geval was). Dat is twee keer niks, maar toch ook weer een klein effortke om lelijke gedachten weg te duwen (‘wat als…’).

Ik hoorde dat kennissen van ons, die vlakbij wonen, een nieuwe wereldburger hadden thuisgebracht, dus ik maakte twee soorten soep en bakte vrij gezonde koekjes met chocoladestukjes. Kraamkost, dat is toch gewoon de max?

Tussendoor werd er duchtig verpot en gezaaid, in het zonnetje.

Krullenbol vond het super, maar na de eerste 10 potten was het wel genoeg geweest. Ik had er energie van gekregen, zodat bepaalde klusjes in de tuin opeens niet meer onhaalbaar leken – ja, misschien zou ik echt wel eens dat oude bankje afschuren en schilderen. Dat zou zomaar eens kunnen!

Daarna moest er wat grond weggespoeld worden in bad.

En werden soep en koekjes afgeleverd.

Wat een heerlijke, ontspannende dag. En tegelijk heb ik zoveel gedaan!

Mijn schouders voelen alweer een klein stukje lichter. (Kan ook aan de tape liggen natuurlijk, maar ik gok op de Krullenboltherapie).

Vitamine K

Moeilijke gesprekken mails checken koffie tappen in de meeting stappen bijdrage bedenken water schenken nog mails antwoorden korte briefing verwoorden schetsen maken lunch laten smaken honderd lijsten nakijken verkoopscijfers vergelijken vergadering afwerken mentale schade beperken me door de file wringen een hoofdpijn bedwingen

 

 

De peutertjes hadden net een paar koekjes gekregen. Ventje zag me en lachte zijn mooiste lachje. ‘Mammmaaaa’! Ik zette me erbij en kreeg zelfs een lettertje. Toen ze allemaal op waren, kreeg ik mijn knuffel, nam hij me bij de hand en toonde de papieren bloemen die ze gemaakt hadden.  Ik droeg hem naar de auto, hij legde zijn hoofd op mijn schouder en kwebbelde vrolijk in mijn oor.

 

Mijn vitamine K.

 

quotes_vaderdag_10x15cm3

Moetens, heel veel moetens

Ik moet de boodschappen doen

Ik moet elke dag koken met verse groenten

Ik moet 2 liter water drinken

Ik moet nog drie manden was strijken vanavond

Ik moet drie keer per week fitnessen

Ik moet 5 kg afvallen

Ik moet mijn familie meer zien

Ik moet langer werken dan 17u, zodat ze zien dat ik het meen

Ik moet voor die promotie gaan, anders heb ik geen ambitie

Ik moet minder snoepen

Ik moet het gras nog maaien

Ik moet mijn eigen groenten kweken

Ik moet die opleiding volgen

Ik moet 10 000 stappen per dag zetten

Ik moet vroeger gaan slapen

Ik moet mijn huis nog poetsen

Ik moet minder stress hebben.

 

Er moet precies wel veel, hé. Maar van wie eigenlijk?

Begrijp me niet verkeerd – er zijn zeker dingen die écht nodig zijn. Je kan best opletten als je de straat over steekt. Je betaalt liefst je rekeningen. Je zorgt voor jezelf en voor je kinderen.

Maar misschien moeten er wel véél minder dingen dan wij denken. Want wie legt ons dat op? Wie bepaalt wat moet?

Als we heel eerlijk zijn? Heel vaak zijn we dat zelf. En kunnen we perfect een lijstje maken met wat écht moet en wat leuk zou zijn, als het ook lukt.

Mijn groottante gebruikte een uitdrukking die ik af en toe leen. Alleen besef ik nu pas dat ze echt helemaal nergens op slaat – ofwel heeft mijn groottante ze verkeerd onthouden, ofwel ik, maar ergens liep het grondig mis.

Toch zeg ik het nog graag, omdat het eigenlijk de absurditeit van al die ‘moetens’ mooi samenvat;

Moeten. Moeten. Moeten. Moeten is een geit in het Engels.

(Nu mijn Engels een beetje beter is, denk ik dat het eerder ‘mutton’ is waarnaar verwezen wordt. En als je dat dan opzoekt, dan besef je dat het eigenlijk moet zijn: ‘mutton’/moeten is een schaap in het Engels.)

Dus als je je nog eens overweldigd voelt door alles wat moet, denk dan even na over wat écht moet, waar je een andere oplossing voor kan vinden, wat je jezelf oplegt, waar je hulp kan inroepen (want JA, dat mag!).

En anders, eens blaten he. Kan deugd doen. Want ja, je weet wat tante Nelly zei:

Moeten is een geit in het Engels.