Lieve ik op 1 januari 2016

31 januari 22u34. Traditioneel heb ik nog anderhalf uur om mijn nieuwjaarsbrief boven te halen. Niet voor mijn meter, zij kreeg een bos bloemen. Niet van mijn metekindje, want ondanks dat verkleinwoord, is ze er stiekem toch in geslaagd 18 te worden. Nee, mijn nieuwjaarsbrief is aan mezelf. Ik, een jaar geleden, aan de start van 2016.

Lieve ik op 1 januari 2016,

Je vierde gisteren oudejaar door met je twee mannen te gaan wandelen in Boston Centrum, om zes uur ‘s avonds België via Skype gelukkig nieuwjaar te wensen, een grote pizza te beleggen met extra salami en gewoon heerlijk op de zetel naar een filmpje te kijken terwijl het jaar van de verandering en verwondering, 2015, naar zijn einde tikte. Het was het perfecte rustige einde van een hectisch, fantastisch en avontuurlijk jaar.

2016 zal je nog meer van hetzelfde bieden. Een tijdje toch, want het jaar valt uit elkaar in twee grote delen. Nu je je ritme hebt gevonden in Boston, zal je genieten van het feit dat je de weekdagen niet meer uit elkaar kan halen. Dat je tijd hebt om nieuwe recepten en kookmethodes uit te proberen (ja, die slow cooker wordt een succes). Dat je hoofd een fijne plek is om te vertoeven.

Familie en vrienden komen je bezoeken, je zoon wordt één jaar en verbaast je elke dag nog steeds met wat hij al kan, hoe groot hij al is. Hij zal zijn eerst stappen zetten, en er zullen er meteen véél volgen, want het is zonder twijfel een ‘crosserke’.

Je probeert ook te crossen, herbegint nog maar eens met ‘Start to run’. Het is met wisselend succes, maar ik garandeer je dat je conditie binnen een jaar beter zal zijn dan nu– al moet je je daar ook weer niet te veel van voorstellen.

Je leert mensen kennen die je zullen bijblijven. De grote terugkeer wordt stresserend. Het is van het examen thermodynamica in 2e kan geleden dat je nog zo gezweet hebt van de stress. Maar ook deze keer komt het goed!

De terugkeer is moeilijker dan verwacht. Kost meer energie. Is niet zo vanzelfsprekend. Je begint opnieuw te werken, elke dag naar kantoor, en ventje gaat naar de crèche. Geef hem twee weken, en hij steelt ook daar de show. Jij hebt meer tijd nodig. Er lijkt een tijdje iets scheef te zitten, je krijgt het niet goed verwoord, en merkt dat sommige mensen het niet begrijpen. Dat is niet erg – we hebben in 2016 zeker geleerd dat kennissen, maar ook vrienden en familie je nog steeds kunnen verrassen. Sommigen, waarvan je het niet verwacht had, houden heel actief contact. Of laten eenvoudigweg weten dat ze er nog zijn. Van anderen had je dan misschien wat meer of iets anders gehoopt. Maar beste ik, ook na dit jaar is je geloof in je vrienden vrijwel onaantastbaar.

Er gebeuren zo veel mooie dingen in het jaar dat voor je ligt. En er verandert weer zo veel. Wees wat geduldig met jezelf, je weet toch dat watermannen niet goed tegen verandering kunnen?

Ach, ik weet nu al dat je die raad snel zal vergeten…leer mij mezelf kennen.

rusten

Boston, 1 januari 2016

1 Januari 2016.

Die eerste dag van het jaar uitgeschreven zien staan, dat kan toch niet anders dan herinneringen oproepen? Op de één of andere manier spreek ik dat ook altijd behoorlijk plechtstatig en met de nodige nadruk uit: 1-JANuaRI-2016. Ik had er geen idee van, maar de mooie traditie van het voorlezen van de nieuwjaarsbrieven is blijkbaar niet universeel, of wijd verspeid: hier hadden ze er nog nooit van gehoord. Dus mijn Amerikaanse kennissen hebben niet het genoegen gehad zelf met een brief klaar te staan, na uren lang datzelfde tekstje met de hand en een uiteraard half lekkende vulpen uit te schrijven. Ze hebben nooit het applaus gekregen dat elke voordrager verdient. En ze hebben nooit hun kindjes bij de hand gehouden en voorgefluisterd van ‘een kusje hier, een kusje daar – gelukkig nieuwjaar!’ (waarbij het kindje in kwestie waarschijnlijk al dagen de tekst in huis aan het opdreunen was, maar op het moment suprême toch liever onder de tafel lijkt te kruipen).

Kortom: they are missing out!

 Een jaar geleden, op 1 januari 2015, wenste iedereen ons een extra goed jaar toe, want het zou een tijd worden van grote veranderingen. Dat was erg spannend – Watermannen kunnen niet zo goed met veranderingen om, naar het schijnt. Maar 364 dagen later, op oudjaar, voelde ik iets van droefheid, dat we 2015 aan het wegtellen waren. Als afscheid nemen van een goede vriend. Want wat een vriend is 2015 geweest! Verrassend, overweldigend, met momenten stresserend, maar ook fantastisch, vrolijk, warm. De langverwachte ooievaar kwam niet alleen bij ons langs, maar ook bij een aantal mensen die ons zo nauw aan het hart liggen. Sommigen keken al zo lang uit naar zijn komst, anderen iets minder lang, maar daarom niet minder sterk.

Wij stapten op het vliegtuig richting US, anderen stapten in het bootje richting WIJ. Zij deden dat in stijl en met een geweldig feestje.

Manlief zag een item van zijn bucket list waarheid worden toen hij voor het eerst (en voor het ‘tweeds’) als peter werd gevraagd. Er werden huizen gekocht/verbouwd, knopen doorgehakt, nieuwe jobs gevonden, promoties gehaald, feestjes gegeven, droomreizen gemaakt en nog veel meer.

Samengevat: 2015 was een goeie vriend. 2016 is nu nog een nieuwe, onbekende kennis. Ik wens dat het voor iedereen die we graag zien ook een goeie vriend wordt. Dan zuchten we allemaal diep op 31 december, met iets van spijt dat het jaar voorbij is, en leggen we onze brief klaar voor de volgende morgen –

 

een snuifje liefde, een lepeltje feest,

een vracht van ‘dat-is-hier-nog-nooit-zo-plezant-geweest’

de prachtige dagen die je graag boekt

de stevige schouder, de steun die je zoekt

veel goeie vrienden, een klein lief gebaar,

ondanks de kater is het briefje klaar

en kan ik je wensen, 

Gelukkig Nieuwjaar!

 

Boston, 1 januari 2016.