Waarom Boston, baby! Boston, baby! heet

02-40dagenbloggen

Waarom heb jij jouw blognaam gekozen? Ben je er nog altijd tevreden over of zou je het graag willen veranderen?

Die blog beginnen, ik heb daar lang moeten over nadenken. Het leek me de makkelijkste manier om foto’s en korte verhalen te delen over ons dagelijks leven in Boston. We konden uiteraard avonturen op Facebook zetten, maar een deel van de familie heeft geen ‘wall’ en zou dus uit de boot vallen.

Ik wist natuurlijk wel dat ik graag schrijf, maar het was alweer een aantal jaar geleden dat ik nog effectief tekstjes aan papier toevertrouwde. Ik schreef voor het studentenblad, ik schreef onder andere namen, er was altijd wel wat. Maar toen viel het wat stil, op gelegenheidsteksten zoals voor een/mijn huwelijk na.

Maar nu zou ik vertellen over Boston, en dat op een blog. Die blog moest een naam hebben. Iets met Boston, waar we een jaar gingen wonen. We verhuisden met ons vier-maandertje en mijn voornaamste bezigheid zou dat mannetje worden. Dus ja, iets met Boston, iets met baby…

Het werd Boston, baby! Te lezen als ‘Bostonbaby’, wat de perfecte bijnaam voor ons ventje zou worden, maar ook als Bóston, BABY! – op z’n Austin Powers.  Een woordgrapje én een verwijzing naar een onnozele film, dat kon ik toch niet laten liggen. Ik was héél tevreden met die naam.

Toen begon ik te schrijven, en het werd toch niet helemaal dat ‘liefste dagboek’ verhaal dat ik eerst voor ogen had. Soms wel, natuurlijk, er was genoeg te vertellen. Maar soms werden het andere verhalen, rond wat ik kookte, wat me opviel. Vaak waren het mijn zo geliefde lijstjes.

Maar ook een jaar gaat voorbij, en we keerden terug naar België.

Ik was heel tevreden met mijn Boston, baby! Maar wat moest ik nu? De Bostoniaanse avonturen waren voorbij. We begonnen weer aan ons ‘gewone’ leven. Heb ik nog iets te vertellen?

En niet alleen waren we niet meer in Boston…naar alle maatstaven is mijn baby ook geen baby meer.

Dus nu zit ik een beetje vast. Veertig dagen bloggen is me heel goed meegevallen, ik zou wel graag blijven schrijven. Maar die tweede vraag – moet ik op zoek naar een andere naam voor mijn blog, nu die totaal niet meer past bij mijn huidige wereld?

Ik heb er geen idee van, eerlijk gezegd….

 

sha

Advertenties

Big shoes to fill

Mijlpalen. Milestones in het Engels. Ik heb al wat geklaagd over dat Amerikaanse matensysteem, maar deze keer vind ik het wel toepasselijk. Want mijlpalen zijn belangrijk. Geen kilometerpaal, neen. Een mijlpaal is 1,6 keer serieuzer.

In je volwassen leven zijn er zo wel wat. Een diploma. Het kopen van een huis. De eerste kus met je lief. Gaan samenwonen. Verklaren dat je met elkaar verder wilt. Ouder worden – omdat het jouw verjaardag is, of omdat je baby de zijne vastlegt.

Maar niet elke dag is een mijlpaal te noemen. Misschien gelukkig maar.

 

Bij een baby lijkt dat soms wel zo. Elke dag iets nieuws. Elke dag een eerste keer. Elke dag iets leren, dat je daarvoor niet kon, maar dat je elke dag van de rest van je leven kan gebruiken. Ik vind dat onvoorstelbaar. Ik had dat niet beseft tot die mijlpaal van 2 april vorig jaar.

 

En dus documenteer ik, met de ijver en grote ogen van een kersverse baby-wetenschapper (‘The science of baby’). Data worden genoteerd. Er worden foto’s genomen. Ik heb kleine kaartjes met een aantal mijlpalen op die daarbij gebruikt kunnen worden. Het eerste lachje (al snel en niet meer gestopt). Het eerste vaste hapje (wortel, nog steeds een toppertje). De eerste keer het nachtje doorslapen (gelukkig nu meer regel dan uitzondering).

Screen Shot 2016-04-14 at 09.13.40

En elke keer besef ik wat iedereen steeds maar zegt: ‘het gaat zo snel’ – lees: ‘en soms is dat confronterend en/of emotioneel’.

Ik heb gemerkt dat ik het allemaal kan plaatsen omdat ik wéét dat de mijlpalen eraan komen. Ja, ons ventje kan nu rondlopen aan een handje. Ja, hij is nu 1 geworden. Ik ben blij, fier, een beetje emo, maar allemaal binnen de verwachte grenzen.

 

Alleen…. Ken je die kleine paaltjes die je nét niet kan zien in je achteruitkijkspiegel of die nét onder je ‘achteruit-rij-camera’ komen? Je kijkt de goeie kant op, maar je ziet ze toch niet aankomen. Met alle gevolgen van dien.

 

Ons ventje kreeg deze week zijn eerste echte paar schoenen. Maat 23. De verkoopster zegt: ‘Dat zijn ferme voetjes’. Flashback naar de 16 weken echo. ’t Is een zoontje! […] En hier, het zijn precies wel mannenvoeten’. Fashback naar de gynaecoloog die zegt: ‘Proficiat mevrouw. Goed gedaan. Hij heeft grote voetjes seg!’ Die innerlijke stem die opkomt: ‘dat heeft hij van zijn papa’.

 

 

BHENGGG!

 

Met mijn gezicht recht tegen een mijlpaal. Sterretjes slikken.