Fabulous 40 – update 1

Jawel, jazeker, ik kom uit de kast, ik beken, er valt niets meer te ontkennen – ik zit op de short track naar tram 4.

En ik heb daar goeie voornemens over. Ik wil 40 kleine fijne dingen doen in de aanloop van die grote dag.

Aangezien ik jarig ben op het mooie Lichtmis, dat per definitie 40 dagen na Kerstmis valt, begon mijn reeks van kleine fijne dingen op 25 december. Dat maakte het voor mij ietsje makkelijker dan pakweg 23 mei, maar kom. Gun me dit detail.

DAG 1 – 25 december: stuur 5 sms’jes naar mensen die iets voor je betekend hebben dit jaar

Check. Af en toe gekoppeld aan een kerstwens, maar zeker uitgebreider dan dat.

DAG 2 – 26 december: Schenk een boek aan een openbare bib

Sinds kort hebben wij zo een kleine ‘bibtil‘ (of hoe heet dat) in ons centrum. Je kan er gratis boeken lenen, gewoon terugbrengen is de boodschap. Ik heb twee boeken gedoneerd.

DAG 3 – 27 december: Steun het goede doel van een vriend

Klinkt misschien gek maar ik heb een doos met maandverband en tampons verstuurd. Een kennis van me verzamelde dit, voor dakloze vrouwen die eens per maand in de rats zitten omdat ze geen geld hebben voor hygiënische oplossingen.

DAG 4 – 28 december: Stuur bloemen naar iemand die het verdient

Al stuur ik nog wel eens bloemen om iemand op te vrolijken, dit keer viel het mooi dat mijn meter jarig was!

DAG 5 – 29 december: Nodig iemand uit om mee te eten

In dit geval nodigden we vrienden uit om te komen brunchen.

DAG 6 – 30 december: Geef iemand een oprecht complimentje

Ik schreef een kerstkaartje aan één van mijn oudste vrienden, en liet haar weten dat ze echt een hele goeie vriendin is.

DAG 7 – 31 december: Schrijf een liefdesbrief

Het werd er eentje aan Manlief, of wat had je gedacht. Op 1 januari waren we exact 3000 dagen getrouwd, en ja ik ben zo een muts die dat af en toe eens narekent, en dan in de agenda zet. Ik schreef hem een briefje over die mooie dag 3000 dagen geleden, en de 3000 keer dat ik sindsdien opnieuw ‘ja’ tegen hem wilde zeggen.

Last battle

Het is begonnen, die laatste cyclus.

Na ontiegelijk lang wachten kwamen ze aan met alle zakken. Tot op het laatste moment bleef ik in spanning: ‘alle bloedwaarden zijn gekend, alleen je aantal witte bloedcellen nog niet’. En laat dat na de crash van vorige week, die de bitcoin zou doen blozen, nu het meest van belang zijn vandaag.

Maar zakken met zout water die worden aangerukt, dat betekent dat de chemo is voorgeschreven. En ze schrijven dat alleen voor als alle bloedwaarden goed waren.

En ja hoor. Heb je ooit. Witte bloedcellen stonden mooi op 4,2 (10*9/L), net boven het minimum voor gezonde mensen (vanaf 4, vorige week maandag stond ik op 0,8). Ik val vandaag binnen de grenzen van gezonde mensen, nou ja, voor dat ene dingetje dan. Maar da’s een begin he.

Ik voel het wel. Dat ik eens twee weken geen chemo heb gehad, voor het eerst in vijf maanden. Ik ben opgeklaard, samen met het weer. Net voldoende om weer terug te keren naar het ziekenhuis voor de volgende vijf zakken. Maar nu echt wel voor de laatste keer. En dan volgende week nog 50 minuten infuus, ook voor de laatste keer.

Zelfs op het moment dat ik dat schrijf, die ‘laatste keer’, trekt mijn oog een beetje. Trilt een neusvleugel. Klemt mijn kaak.

Zou het echt zo zijn? Ik kan het me niet goed voorstellen. Ik ben al zo lang in gevechtsmodus, ik probeer al zo lang dag per dag te bekijken en door te komen, omdat verder vooruit kijken alleen maar afgestraft werd met een angstaanval of minstens een paar uur serieus piekeren.

En nu dat niet meer hoeft, voel ik me als de Coyote die achter Road Runner aan zit, hij loopt en loopt en loopt, en boven de afgrond stopt hij plots. Hij kijkt nog even schaapachtig in de lens en poef! Daar gaat ie dan. En misschien krijgt hij daarna nog een aambeeld op zijn kop.

Ik wil stoppen met lopen en vechten, echt. Ik ben moe, mijn gezin is moe, het mag echt over zijn. Maar tegelijk ben ik bang om te stoppen. Want dan val ik. Diep.

Denk ik.

 

coyote
bron: value news