Elk einde van de maand denk ik ‘oh, ik moet nog een Koffieklasj schrijven’.

En dan is het opeens weer de 16de van de volgende maand, en ik heb er geen geschreven.
Ik weet niet goed hoe het komt, want de zinnen, de verhalen, ze vormen zich in mijn hoofd. Het hoofd werkt dus nog mee, maar de vingers – die het uitypen – niet.

En ik mis het.

Ik zie met een half oog dat andere bloggers, die ik al jaren volg en lees, mee doen met 40 dagen bloggen (al dan niet met veel succes, maar hey, de poging is er). En ik wist niet eens dat het gestart was. Had er niet bij stilgestaan. En eerlijk, had ook niet meegedaan als ik het geweten had.

Ik heb vele redenen voor het stiller zijn hier. Mijn schrijven was een creatieve uitlaatklep, in een tijd dat ik er echt een nodig had. En nu heb ik mijn eigen creatieve job gecreëerd, waarbij ik de vrijheid heb steeds om nieuwe dingen te bedenken, te maken, te schrijven, … en dan is ook dat vaatje ’s avonds gewoon op.

Dan kruip ik niet in de pen of het toetsenbord, maar is het Netflix met liefst iets waar ik niet te veel bij moet nadenken, dat ik al –tig keer gezien heb of dat niet te spannend of eng is.

Het is ook best veel, met vele nieuwe workshops en lessen, die allemaal moeten voorbereid worden. Heerlijk, dat wel, maar alweer – ook tijdsintensief.

Enfin, allemaal goeie en begrijpelijke redenen, maar dat verandert niks aan de zaak, dat ik het wel mis – zo het schrijven los van het professionele, niet om iets uit te leggen, niet om iets te verkopen, whatever…

Ik mis het schrijven… zou dat schrijfwee zijn?