Mijn grote kleine vriend.

Vandaag was de eerste dag op het springkastelenkampje. Je herkende er heel wat klasgenootjes en zelfs je beste vriendje was erbij. Net op tijd waren de windpokken vertrokken, met enkel hier en daar nog een rood vlekje als souvenir.

Vandaag was je laatste dag als driejarige. De laatste dag ooit, dat ik een driejarig kindje ga hebben. Maar, lieve schat, wat heb ik ervan genoten.

Jij als driejarige, dat was me wat. Onvoorstelbaar wat jij allemaal vertelt, onthoudt, begrijpt. Je woordenschat lijkt nog steeds elke dag toe te nemen, je blijft ons verbazen, en ik lach me geregeld een kriek met jouw uitspraken en hoe je je steeds uit elke afspraak of regel kan discussiëren.

Je pittig karakter kwam ook naar boven. Je laat je niet doen tegenover je broer, ook al is die 5 jaar ouder. En al weet ik dat jij geen seconde twijfelt om de strijd aan te gaan, toch vind ik het nog steeds niet zo een goed idee om ‘vechtertje’ te spelen.

Tegelijkertijd kan je ook enorm genieten van rustige momenten, van tegen me aan liggen en een filmpje kijken (en mijn computer dan dichtklappen want ‘jij mag ook mee met mij kijken, mama’.), van verhaaltjes en torens bouwen. Je wilt altijd alles delen met je broer, zal overal een tweede snoepje vragen om aan hem te geven. Iédereen mag naar je feestje komen, iedereen van de school mag een cakeje krijgen als jij trakteert.

En je zal dan ook met iedereen een praatje slaan, de oudere buurtkinderen span je voor je kar om je te laten rondrijden in een wagentje of om samen met jou te voetballen of op de trampoline (van de buren) te springen.

Soms wil je je te erg sterk houden. Dan doe je je pijn, maar probeer je het te ontkennen. Dan loop je nog liever weg, dan je te laten troosten. Maar lieverd, het was niet voor niets dat jouw bijnaam in de crèche ‘John Beton’ was. Ik vind jou altijd een sterke kerel, ook mét traantjes.

Dat derde jaar van jou, was ook het jaar waarop ik wat dichterbij mocht komen. Want al geef ik het niet graag toe, je was daarvoor een enorm papa’s kindje… ik heb dat niemand kwalijk genomen en ben blijven wachten, een beetje aan de zijlijn. Om dan stiekem te juichen als ik het toch eens moest oplossen, en niet papa. Ik denk dat wij echte maatjes zijn geworden, dit jaar.

Maar met jouw woordenschat, jouw 111 cm, jouw ‘dansmoves‘ die echt al op breakdance beginnen lijken en die allerguitigste blik van je, ben jij er 100% klaar voor om 4 jaar te worden.

En dus, zorgt deze mama dat ze dat ook is.

Ik kijk uit naar het volgende jaar met jou schat. Altijd een feestje, hoe jij door het leven danst.

Gelukkige verjaardag, liefje.

Je mama