Halli hallo, ik schrijf dit 4 dagen na mijn kruisbandoperatie die doorging op 20 juni.

Vanuit mijn zetel, laptop op schoot, buiten schijnt de zon (ja, ik weet het, ik heb ook moeten opzoeken hoe dat gele ding in de lucht ook alweer heette).

Mocht je even in de war zijn: in april gingen we skiën en de voorlaatste dag bleef ik steken in een hoop prutsneeuw. Ik ging niet te snel, ik was niet onvoorzichtig, maar dat maakte niet uit, want ik lag er en ik wist meteen dat het niet goed was. Ik kon helemaal niet op mijn linkerbeen staan, want mijn knieschijf leek er dan vandoor te gaan (sprong letterlijk opzij).

Vier dagen later waren we thuis en brak manlief zijn enkel op twee plaatsen door gewoon in te tuin te voetballen met de jongens en uit te glijden. Er volgden enkele pittige weken waarbij we allebei op krukken liepen, en hij werd geopereerd (9 vijzen en een plaatje in de enkel).

Ondertussen kon ik rustig aan steeds meer wandelen, dan met 1 kruk, dan de trappen op, dan zonder krukken, en ik heb heel veel geoefend om zoveel mogelijk mobiliteit terug te krijgen. Maar we wisten ook dat je zonder kruisband best niet meer gaat joggen, skiën, springen, en ander leuks dat ik eigenlijk echt nog wel een jaar of… 40 zou willen doen.

Er werd dus beslist om mijn kruisband toch te laten maken, alleen moesten we die operatie zo plannen dat:

• manlief zeker weer mobiel was en met de wagen kon rijden (want allebei niet kunnen rijden is een ramp)
• ik niet te veel workshops moest opzeggen want: inkomstenverlies
• ik minstens een maand had tot aan onze vakantie want: eerste vier weken elke dag kine na de operatie

Deze puzzel werd gelegd en we kwamen uit op 20 juni.

Aangezien de kruisband echt in technische termen ‘in frut vaneen‘ was, moest er een pees ‘geoogst’ (beurk, wat een woord) worden van mijn hamstring, om die dan terug te plaatsen over mijn knie.

Ik keek er echt niet naar uit, want eigenlijk was ik weer best mobiel en de dagelijkse dingen zoals het huishouden, beetje wandelen, werken… dat ging dus allemaal wel. Alleen ja.. niet meer kunnen joggen en skiën… nee, dat was toch geen optie voor mij.

Enfin ja, in het kort: de operatie is goed gelopen. Wel probeerden ze eerst een ‘plexus’ te zetten – zeg maar een ‘epidurale’ voor je been, een inspuiting in de zenuw van je been zodat je been slaapt voordat jij slaapt en ook als je wakker wordt nog lekker verder slaapt zodat je geen pijn hebt.

Nu, dat is dus niet gelukt, enfin ze hebben die spuit wel gezet, maar ik werd wakker en kon meteen mijn tenen bewegen. Dus: het had niet gewerkt. Dus: best veel pijn. Dus: contramal gegeven. Dus: Bibi zo draaierig als een op hol geslagen draaimolenpaard.

Maar ook dat ging voorbij, en op vrijdag wandelde ik al het ziekenhuis uit (met krukken weliswaar). Sindsdien doe ik het met paracetamol en ibuprofen, en veel ijspakken. Het gaat wel.

De eerste nacht thuis kon ik me geen houding vinden, en zou ik mogelijk wel even gewanhoopt kunnen hebben van ‘waarom heb ik dit nu toch gedaan??? Nu zit ik hier weer ‘vast”. Gelukkig had ik speciaal voor deze gebeurtenis het nieuwe seizoen van Bridgerton ‘opgespaard’ en dus deed ik wat ik normaal niet doe: midden in de nacht Netflixen op je GSM.

Kijk ja, het zijn vreemde tijden.

Zogezegd heb ik ziekteverlof tot 31 juli, maar ja ik ben nu zelfstandige dus we weten allemaal dat dat een lachertje is. Aan de ene kant is er al een stemmetje dat zegt: ‘euh, jij kan toch praten, en dus werken, heb je je been niet voor nodig hoor, luie trees’. Aan de andere kant is er een stemmetje dat niets zegt, want die ligt te pitten, want het is toch allemaal wel vermoeiend en na een uitstapje naar het toilet moet ik bekomen.

Die eerste namiddag thuis was ook gevuld met heel veel twijfels, want ik kreeg twee dingen niet mee van het ziekenhuis die ik wel verwacht had

1. een brace
2. een voorschrift voor een bloedverdunner

Die eerste omdat heel wat mensen die ik ken, wekenlang een brace moesten dragen na deze operatie + het staat ook op de website van een ander ziekenhuis bij deze operatie.

Die tweede omdat iedereen die ik hoorde over deze operatie dat toch 10 dagen moest spuiten + ik heb een stollingsfactorprobleem, dus als IEMAND het moet spuiten, zou ik het moeten zijn, aangezien ik meer kans heb op een trombose.

En op mijn ontslagdocumenten stond het ‘niet zo correcte’: ‘medische en chirurgische voorgeschiedenis: Geen.’ (Understatement of the century).

Na wat heen en weer bellen met het ziekenhuis en mijn huisarts, ben ik erop uit gekomen dat de brace misschien toch niet nodig is, en mijn spieren sneller gaan revalideren zonder.

De bloedverdunner ga ik toch doen, want dat kan sowieso geen kwaad, en hoewel het ziekenhuis mij ‘mobiel’ noemt, omdat ik op krukken kan lopen, is dat toch niet wat ik versta onder ‘mobiel’ (het is vooral nodig als je lang stil zit/ligt).

Enfin, gedoe he. Maar het komt wel goed.