‘Hoe start je vriendschappen op je 36ste?’
vroeg iemand die ik sinds kort volg op instagram.
Dat dat niet makkelijk is. Hoe leer je nieuwe mensen kennen? En hoe bouw je daar dan een goede band mee op? Want de vraagsteller had nood aan diepgaande connectie, en dat gaat natuurlijk verder dan af en toe wat koetjes en kalfjes.
Het deed me nadenken over vriendschap en hoe dat verandert doorheen je leven.
Twee visies op vriendschap
Om even ‘meta’ te gaan, ik denk dat je op verschillende manieren over vriendschap kan nadenken. Ik heb een vriend die bijvoorbeeld gelooft dat alle vriendschap tijdelijk is. Dat sommige mensen kort bij je vriendengroep horen, en andere langer, maar dat alles voorbij gaat, omdat iedereen ook steeds verandert. En dat dat ook helemaal OK is. Zo gaat het nu eenmaal.
Ikzelf zie het anders. Ik denk dat er wel degelijk mensen zijn die je je hele leven een vriend kan noemen. Of- afhankelijk van wanneer je ze tegenkomt – die vanaf dat ogenblik altijd tot je vriendenkring zullen behoren. Misschien zijn ze met momenten de persoon die je elke dag ziet of hoort, en daarna is dat door omstandigheden minder, en daarna misschien weer meer… het gaat op en neer, als het getij, maar het blijft wel een constante.
Ik geloof ook dat ik zo al een aantal mensen ken.
Naïef beeld
Natuurlijk, ik ben al heel vaak behoorlijk naïef gebleken wat betreft vriendschap. Ik zie nl. vaak mogelijkheden, ik zie vaak mogelijke vriendschap openbloeien, of ik denk dat te zien.
Bij collega’s bijvoorbeeld, waarmee ik goed overeen kom. Ik geloof dat we op dezelfde golflengte zitten, en dat het niet enkel is omdat we elkaar elke dag zien, dat er een wederzijds vertrouwen is.
Maar dan zijn we niet langer collega’s, en dan blijkt dat ik me vergist heb. Wat ik zag openbloeien, bloedt/bloeit helemaal dood. Ook al probeer ik water te blijven geven. Je moet immers met twee zijn om het te laten overleven. Voor je het weet, sta je water te geven aan een dood stekje.
Altijd een ontnuchterende vaststelling.
En ook als de vriendschap echt al stevige wortel heeft geschoten, en ik dan geloof dat het wel een stevige storm aankan, blijkt dat geregeld niet het geval te zijn. Ik denk een goede tuinier te zijn, die veel wilt investeren. Maar na een tijdje zie je dat jij de enige bent die de investering wilt doen. En uiteindelijk verpietert dan ook daar de sterkste struik.
En om even door te gaan met mijn planten-metafoor – ik heb het ook al twee keer meegemaakt dat er echt al een hele mooie boom stond – waarvan ik dus wel uitging van ‘for ever‘ – die de andere persoon opeens, zonder pardon, neerhakte. En zo werd ik ‘gedumpt’, en eerlijk: ik heb daar meer LDVD van gehad dan van eender welke relatiebreuk. Vriendschapsverlies is een vreselijk onderschatte pijn.
Vriendschap forever?
Ondanks die moeilijkheden ben ik dus nog altijd van team ‘vriendschap forever‘ (al hebben we echt dringend een andere teamnaam nodig want deze is behoorlijk ‘lame‘).
Voor alle duidelijkheid: ik weet dat dit niet voor alle vriendschappen geldt. Mensen veranderen inderdaad, en je groeit uit elkaar, wilt andere dingen, … helemaal normaal. Maar ik geloof dat er wel een PAAR mensen zijn waar je echt een levenslange vriendschap mee kunt hebben. No matter what voor rare dingen jij uitsteekt, of je nu geen of 7 kinderen hebt, of je nu verhuist naar de andere kant van de wereld, of je nu heel ziek wordt (oh ja, ik ben door mijn ziekte vrienden kwijt geraakt), of je nu wereldberoemd wordt of je job opzegt….
Dat zijn de hoekstenen van je vriendenkring. Dat zijn er niet veel. Ik denk dat we met het ouder worden ook wel zien dat er verschillende categorieën van vrienden zijn, en dat dat helemaal OK is. Je hoeft niet aan iedereen je diepste geheimen of ideeën te vertellen.
Je hebt de vriend(in) waarmee je kan gaan feesten, de vriend(in) voor een wellness dagje, de vriend(in) die je altijd doet lachen, de vriend(in) die je belt als je opeens triest bent en diegene die je hele verhaal kent en alle verhalen die je voor jezelf had bedacht maar die nu niet lijken uit te komen en waarover je soms wilt klagen.
Je hebt er die je elke dag of week hoort, en je hebt er die je maanden niet ziet, en dan spreek je af en ’t is precies of er geen tijd tussen zat.
En dan heb je er één. Of twee. Misschien 3. En je wéét gewoon dat je, als je geluk hebt zo ver te geraken, ook op je 80ste nog maar één wenkbrauw hoeft te vertrekken en die ander weet wat je bedoelt.
Daar geloof ik in. Dat zijn mijn sequoia’s. Build to last.
Boston, baby! 
Interessant om over na te denken hé. Ik ben er tegenwoordig ook veel mee bezig omdat ik een nieuwe vriendschap voel openbloeien en ik daar enorm mee in mijn nopjes ben. Maar ik ben zelf ook wel wat van ’t gedacht van jouw vriend. Vriendschappen zijn vaak tijdelijk. Ik zeg niet dat ze allemaal tijdelijk zijn, maar ik denk wel dat bepaalde mensen gewoon voor een bepaalde tijd in je leven zijn. Sommige misschien inderdaad for ever, andere (veel) kort(er). Ik heb daar zelf ook wel vrede mee, wat niet wil zeggen dat het niet pijnlijk is als een vriendschap eindigt natuurlijk.
LikeGeliked door 1 persoon
Mooie metafoor met die planten 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
dank je wel!
LikeLike
Mooie blogpost!
Hier is het een combinatie van ‘sequoia’s’ en nieuwe plantjes. De voorbije jaren zijn er wat mensen bij gekomen (door o.a. school van Juliette), maar ook enkele vriendschappen zijn wat verwaterd.
Wat ik wel het mooiste vind is dat er mensen zijn die ik maanden niet zie, en dat we toch de draad weer kunnen oppikken van waar we de laatste keer gestopt zijn. De klik blijft, ongeacht hoeveel tijd erover is gegaan :-).
LikeLike
amai die post triggert wel wat bij mij , want heb hier al vaak over nagedacht (of gepiekerd).
Ik was zeker in team “vriendschap forever”…vrij letterlijk, als dat forever is, dan gaan die vriendschappen al lang mee vanuit de kindertijd en adolescentie en maakte/maak ik amper nieuwe vrienden. Toch dacht ik meerdere jaren dat ik wel nieuwe vriendschappen onder collega’s maakte, waar ik goeie klik en goeie gesprekken mee had. Nadat ik door projecten bij 2 werkgevers telkens in periodes van paar maanden heel veel op hotel was met collega’s en dus vele avonden samen uit eten ging en in de bar iets dronk en zo vanalles deelde en leerde over hun gezinsleven enz, dacht ik vrienden bij te hebben. We kochten vliegtuigtickets om naar buitenlandse huwelijken te gaan enz. En toch, bij beide werkgevers, als de job eindigde of iemand wegging, was het contact quasi abrupt 100% weg. Hallucinant vind ik dat. Het deint niet uit maar is gewoon direct weg.
En dus kwam ik bij mijn huidige werkgever (ook viel dat net samen met moeder worden en op tijd naar de crèche moeten rushen en moe zijn enz) met het principe dat vriendschap op het werk een fabeltje is. Het kan niet, het is puur professioneel. Men zou mij niet meer liggen hebben. …En ik vereenzaamde langzaam.
Toen las ik eens een artikel over dat vriendschappen tijdelijk zijn, maar waardevol op het moment in die fase van je leven. En sindsdien probeer ik het ook anders te zien. Vriendschap op het werk kan wel (of in een hobbyclub of …) en die zijn waardevol op dat moment voor wat je op dat moment aan elkaar hebt. En daar kan/moet ik dankbaar voor zijn.
Maar toch doet het me pijn als het stopt. En anderzijds merk ik nu zelf dat ik soms geen behoefte heb om contact te houden met ex-collega’s. Bij een reorganisatie werd een hele afdeling opgedoekt en bij emotioneel afscheid van collega’s met wie ik goed had samengewerkt enz, omhelsde me een iemand en vertrok met de woorden “we houden contact eh”. En in mijn hoofd dacht ik “nee, dat doen we niet”. Ik wist dat het niet zou gebeuren en dat was prima zo. Het sloot toen voor mij af. Sindsdien nog gehad.
Maar ik wil dus liefst wel team forever zijn, maar door te verhuizen naar andere kant van land, moeder te worden enz, maar ook door hard op mijn energieniveau’s te letten en dus wel vaak ook “nee” te zeggen, merk ik dat de vriendschappen van 20-30 jaar geleden verzwakt zijn. Ze zijn er nog, maar niet op zelfde sterke manier. Voor mij is echte vriendschap een soort intimiteit die (kan) bestaan. Je moet niet hele tijd de diepste zieleroerselen delen maar het moet kunnen en liefst in 2 richtingen. Maar als je elkaar niet vaak ziet, gebeurt er minder en minder en heb je minder met elkaar te delen.
En dan pieker ik soms: als het echt slecht met mij zou gaan, wie zou het door hebben. Zou iemand in zijn auto springen om naar me toe te komen en me uit de put willen helpen? Ik betwijfel het echt. En tegelijkertijd stel ik mezelf als vriend in vraag: zou ik het doorhebben? Ben ik er genoeg voor anderen? Investeer ik genoeg in vriendschappen of is tijd voor gezin en me-time altijd prioriteit? Geef ik ook anderen de kans om van kennis (zo beschouw ik iemand waar die intimiteit er niet is) tot vriend te evolueren bij mij? Introvert zijn helpt ook niet.
Pff ik vind dit een hele moeilijke. Maar ik zou wel graag meer vrienden hebben. En dus vraag ik me ook wel af hoe je vriendschappen start op je 46e. Ik denk door alle contacten te appreciëren voor wat ze zijn op dat moment. Zonder te categoriseren en LT verwachtingen te stellen.
LikeLike