Dag lieve schat,

Ik oefen vandaag een hele dag met het koor van Ozark Henry, en kan dus niet zo veel tijd met je doorbrengen op vaderdag.

Dus zoals we het zingen in één van die nummers: This one’s for you.

Weet je nog die keer de Krullenbol op ons beiden heeft geplast omdat we niet snel genoeg ‘de truc met de zakdoek’ deden na het opendoen van de pamper?

Weet je nog hoe vaak jij hem in die bad-emmer hebt gedaan, in die mini-badkamer van 2 vierkante meter in Boston? En hoe vrolijk jullie daar allebei van werden?

Weet je nog die keer dat we gingen kamperen met jouw collega’s in Boston, en we Krullenbol voor het eerst met zijn voetjes in de zee wilden zetten, maar hij het strand bijeen brulde?

Weet je nog die keer dat je hem ging leren fietsen en ik nog snel een koffie ging pakken – en tegen de tijd dat die was doorgelopen, kwam je met pretoogjes melden ‘je zoon kan fietsen, mama’.

Weet je nog die keer dat jullie allebei naar je oma fietsten, terwijl dat toch een stevige afstand was voor hem?

Weet je nog die keer dat we na die echo in dat verkleedhokje bleven staan, elkaar vastpakten zeiden: hij is er nog, hij is er nog. Dit kan lukken. Misschien. Heel misschien.

Weet je nog die keer dat we aan Krullenbol vertelden dat hij grote broer zou worden, en hij spontaan een gek dansje begon te doen?

Weet je nog die keer, zo’n 28 weken later, toen je naast mij stond en we die Kleine Broer voor het eerst zagen en jij een keer of tien zei ‘hij is er, schat, hij is er. Hij is er echt’.

Weet je nog die keer toen we Krullenbol belden en zeiden hoe zijn broer heette (ondanks alle enthousiaste suggesties van Krullenbol zelf, zoals ‘kaka’ en ‘diarreetje’ en ‘scheetje’), en dat hij met een gelukzalige zucht zei ‘ooooh… ik vind het mooi’.

Weet je nog die keer dat je samen met Krullenbol een fantastisch zandkasteel hebt gebouwd, en je hem daarna moest troosten omdat de zee toch gewonnen had, ondanks al jullie stevige muren?

Weet je nog die keer dat we in Denemarken een geocache gingen zoeken en die echt veel verder en moeilijker bereikbaar bleek dan voorzien, waardoor we beiden met een kind op onze rug eindigden (om dan uiteindelijk te merken dat de cache weg was)?

Weet je nog al die keren dat wij niet naast elkaar sliepen, omdat één van ons (of wij allebei) naast één van die zonen sliep?

Weet je nog die keer, of 10 keren, of 100 keren, of 1000 keren, dat wij zuchtten dat we zo blij zijn met die pagadders van ons. Al willen we ze soms achter het behang plakken (geen optie, we hebben geen behang).

Weet je nog die keer, op vaderdag, dat ik zei: Ik ga een duo massage voor ons boeken, jij kiest de datum en ik zorg voor de rest?

Ah nee, dat is vandaag– dus dat kan je je nog niet herinneren! Allez, bij deze dan, schat!