Snapshot #2: in de puree

Het snapshot, zelfst. nw., meervoud: snapshot/s. Momentopname of snel gemaakte foto van iets of iemand.

Babybroer krijgt stukjes. Sinds hij zijn smakenpallet is gaan uitbreiden, toen hij zes maanden was, zijn we beginnen oefenen om hem zelf te laten eten. Met een stukje gestoomde broccoli. Met een vingertje brood met boter.

Het gaat verbazingwekkend goed.

Daarnaast krijgt Babybroer ook groenten- en fruitpuree. Want ja, zo doen ze dat in de crèche en je bent ook wel wat geruster dat je baby al wat meer binnen krijgt… want tegen zo’n stammetje broccoli is opgeknabbeld zijn we ook weer een half uur verder en de ene helft ligt op de grond en 25% plakt ergens tussen mond en oor.

Ik zit in de keuken op een krukje, hij zit in de alom bekende witte Ikea eetstoel. Pompoenpuree. Een favorietje. Het is etenstijd en zijn oogjes staan hongerig.

Hij krijgt ook een lepeltje – vooral om zijn handen wat bezig te houden – en ik bied de eerste hapjes aan. Ze gaan vlot binnen.

Ergens halverwege heeft mijnheertje een nieuwe ingeving. Hij kan een nieuw geluidje maken! Wil je het horen mama? Het gaat van ‘pfffffffrrrrrtttttt‘.

Puree spettert in het rond. ‘!!’ roep ik. ‘Niet doen!’.

Ik bied hem een nieuw hapje aan. Hij doet vrolijk hetzelfde. Er hangt nu puree op elk oppervlak in een halve cirkel om hem heen. Ik maak deel uit van die halve cirkel. Ik heb standaard een handdoek op mijn schoot, maar tegen deze wilde pruttelactie is geen kruid opgewassen. Ook mijn broek en t-shirt worden gezegend met oranje stippeltjes.

Babybroer, NEE!’ Ik zeg het wat luider, wat zwaarder, ik frons overduidelijk en besef dat een kind van 9 maanden hier totaal geen boodschap aan heeft. Maar ik weet niet goed wat ik anders moet?

Bij zijn derde pompoendouche zet ik de pot puree opzij. Streng kijk ik in die grote blauwe oogjes. ‘NEE, schatje! Dat doen we niet hoor’.

Hij kijkt terug van onder die absurd lange wimpertjes. Eén seconde lijkt hij onder de indruk van mijn disciplinemaatregelen.

Hij legt zijn hoofdje opzij, lacht twee onderste tandjes bloot. ‘Was het toch niet een bééétje schattig, mama‘?

Het is zo stinking cute dat ik niet anders kan dan smelten. Ik grinnik. Daar gaat de strenge blik. Hij maakt een grapje en ik lach. Geen goed precedent voor volgende maaltijden, dat besef ik al.

Ik voel dat ik puree aan mijn neus heb hangen.

En ik neem een snapshot. In mijn hoofd.

2 gedachtes over “Snapshot #2: in de puree

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s