Dag van het geluk

Vandaag is het de Internationale Dag van het geluk.

Als je al een aantal moeilijke dingen hebt moeten doorworstelen, is het soms verleidelijk te denken dat je helemaal geen geluk hebt. Dat Murphy intrek heeft genomen in jouw hoofd en het gewoon een kwestie van tijd is tot de volgende ramp je leven komt overspoelen.

Niet dat ik zo denk hoor. .

OK, soms wel dus.

Gelukkig duurt die bui meestal niet lang. Ik moet dan gewoon heel even eerlijk nadenken over alles wat ik heb en mag beleven, en dat brengt me weer bij de realiteit: geluk, dat moet je zien, en dat moet je zelf maken. En naast de grote klassiekers die mijn familie, vrienden, manlief en Krullenbol zijn, zijn er heel wat dingen die mij toch doen glimlachen.

Ik heb mijn kleine gelukjes al vaker opgesomd, onder de noemer ‘Microscopisch fijn’ (hier, hier en hier).

Maar speciaal voor deze eerste dag van de lente, toch nog zo’n lijstje #Kleingelukske

  • Ik heb vorig jaar uitgebloeide narcissen achteraan in de tuin gegooid, en nu bloeien die weer! Het is dubbel zo mooi omdat het onverwacht was.
  • Die eerste dag zonneke na ik-weet-niet-hoeveel regen en storm
  • Ik heb een heel fijn cadeau-idee voor manlief zijn verjaardag over een paar weken (sjjjjt, niet verklappen)
  • Ik was heel fier op de Nijntjes-taart die ik voor de verjaardag van ons nichtje heb gemaakt
  • Er komen weer blaadjes aan de bomen. En katjes aan de wilgen.
  • Gisteren was het om 18u30 nog totaal niet donker
  • Ik heb een superlekkere deca koffie gevonden
  • De complimentjes van manlief over de pompoencurry van gisteren (‘topgerechtje’!)
  • Krullenbol kan sinds eergisteren zelf een rits toedoen!
  • Vrijdag hebben we date night! Hoera!

En wat waren jouw kleine gelukskes deze week?

Wat statistiek je niet vertelt

Een taboe. Het zegt me zo weinig. Dat we een perfect beeld moeten weergeven naar de buitenwereld toe. Voel ik me ook niet door aangesproken.

En toch is het moeilijk deze te posten. Maar oktober is naast de maand van oranje pompoenen en borstkankermaand ook ‘pregnancy loss awareness month’. En doen of er niets is gebeurd, voelt dan ook verkeerd.

 

Ik ben 1 op 4.

1 op 4 vrouwen krijgt te maken met (minstens) een zwangerschapsverlies.

 

Ik ben 1 op 6.

1 op 6 koppels worden niet vanzelf zwanger.

 

Ik ben 1 op 50.

1 op 50 mensen heeft een afwijking in de bloedstolling die tot miskramen kan leiden.

 

Ik ben 1 op 2000.

1 op 2000 zwangerschappen is een mola zwangerschap.

 

Ik ben 1 op 10 000 .

1 op 10 000 zwangerschappen leidt tot chemo (1 op 5 mola’s).

 

Ik ben 1 op 40 000.

1 op 40 000 zwangerschappen leidt tot zware chemo.

 

MAAR

 

Ik ben 1 op 3 500 000 000

Ik ben de enige vrouw ter wereld die getrouwd is met die fantastische, warme man van mij.

 

Ik ben 1 op 7 miljard.

Er is er maar één die zich mama mag noemen van dat prachtige, wonderlijke krullenbolletje.

 

En dan besef ik, hoeveel geluk ik heb.

klavertjevier

Wat maakt mij gelukkig – the happiness tag

Af en toe (hahaha, juist ja) maak ik graag een lijstje. Deze vond ik bij Tifosa: een opsomming van wat je blij maakt. En laat het nu gewoon heel fijn zijn daar eens over na te denken!

Van welk eten word jij blij?

Ik kan daar eigenlijk heel kort op antwoorden: van eten word ik meestal blij! Tenminste… als het lekker is. Als het tegenvalt, kan het ook echt wel mijn dag verknallen.

 

Okee, iets specifieker… Ik word echt blij van Thais, sushi, lasagne, gevulde paprika, vol-au-vent en gigantische salades met geitenkaas en spekjes en appeltjes en croutonnetjes en… dju, honger nu.

maki-716433__340

Verder kan ik echt uitkijken naar dat eerste slokje koffie ’s morgens, en naar zowat alle voedingswaren die je op een brunch tegenkomt. Bruncheten (of brunch eten) vind ik geweldig want het betekent meestal dat je in fijn gezelschap bent, tijd hebt en honderd verschillende dingetjes kan proeven (want hey, het zijn twee maaltijden in één dus je mag wel wat, toch?).

breakfast-498480__340

Welke film maakt je vrolijk?

Niet lachen, maar van dingen zoals ‘Legally Blonde’. Of ‘Nothing Hill’.Of ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’ – al kan die accordeonmuziek ook iets melancholisch hebben.

Welk kledingstuk maakt je happy?

Aangezien ik alles behalve een shopping queen ben, ga ik het houden op kledingstukken die me gewoon goed staan en flatteren.

Die ene broek die al 15 jaar (en drie kledingmaten) mee gaat, een blauwe blazer waar ik altijd complimentjes mee oogst, het jurkje dat ik kocht zes maanden na de bevalling, voor het huwelijk van de schoonzus, en waarin ik me knap voelde.

Van welke beautyproducten word je blij?

Olalala, ook hier ben ik verre van een expert. Ik ga dan ook graag voor een naturel look. Ik zou zeggen, van een goeie mascara, want dat doet al veel. Hoe ouder je wordt, hoe meer moeite het kost eruit te zien alsof het geen moeite kost…

mascara-444166__340

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Onze huwelijksdag, trouwen met mijn beste vriend met iedereen die we graag zien erbij – de geboorte van onze lieve zoon  – onverwacht gevraagd worden om meter te worden – mijn doctoraat afleggen na vier jaar hard werk waarvan één jaar met het grootste verdriet.

Dat waren de ‘grootse’ dingen.

Maar ik heb ook zoveel gelukkige herinneringen aan de kleinste dingen.

  • Voorlezen uit Agatha Christie aan mijn groottantes op woensdagnamiddag
  • In de file staan met die goeie vriend na een dagje aan de zee, en die extra babbeltijd alleen maar leuk vinden
  • De omhelzing van mijn mama na drie maanden thesissen in het buitenland
  • Naar huis rijden en zeggen: ja ik vind ook dat we die bouwgrond moeten kopen
  • De vroedvrouw die zei: ‘’t is een zoontje’ en wij die niet kunnen stoppen met ‘gibberen’
  • Ons thuis voelen in de Ikea in Boston, daar viel een last vol heimwee van onze schouders

Van welke muziek word jij blij?

Na deel uit te maken van hun koor vorig jaar, staat de muziek van K’s Choice hier zeker bovenaan mijn lijstje. Er hangen nu nog zo veel meer heerlijke herinneringen aan!

Verder word ik ook gewoon blij van blije muziek zoals ‘Happy’ van Farrell Williams, of van die goeie muziek uit de jaren ’90. Als er een muziekmarathon uit dat decennium op de radio passeert, huppel ik door de dagen.

music-cassette-429264__340

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

  • Heel diep inademen, een kopje koffie halen en/of iets lekkers eten
  • Knuffelen met manlief of kleine krullenbol – ook onze katjes zijn goed knuffelmateriaal
  • Als ik niet bij hen ben, contact zoeken met manlief of vrienden; even bellen, een berichtje sturen, even klagen…
  • Naar buiten gaan en rustig nadenken over alles waar ik zo dankbaar over mag zijn
  • Een lijstje maken met plannen of iets leuks vastleggen
  • Iets bakken!

 

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken.

Uiteraard word ik ontzettend gelukkig van die prachtige wezens waarmee ik een thuis deel.

Maar deze zou ik niet willekeurig noemen.

 

Vandaar dat mijn lijstje bestaat uit:

  • Cappuccino met een tekeningetje in de melk: dat iemand de tijd en moeite heeft genomen om mijn favoriet drankje zo mooi af te werken, maakt me blij. Of als manlief – die zelf geen koffie drinkt – speciaal voor mij melk opschuimt om me zo het perfecte kopje te bezorgen…. It must be love!
    coffee-668550__340
  • Onverwachte geschreven post krijgen: vroeger had ik pennenvriendjes, maar tegenwoordig is e-mail zo makkelijk. Toch vind ik het zalig om een geschreven brief te krijgen. Ik lees die dan extra traag, omdat ik zuinig wil zijn op dit cadeautje. Ik zou zo’n brief dan ook nooit weggooien!
    letter-447577__340
  • Een nieuw dessertje maken voor vrienden en merken dat het een schot in de roos is: bakken en kokkerellen is fantastisch als je er de tijd voor hebt, en als ik dan ook nog mijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen en smaken kan linken aan het feit dat ik vrienden graag vet mest – tja, dan weet je dat het een goeie dag was!
    IMG_20160214_131400

 

Ps- Disclaimer: mijn vrienden zijn niet vet. Dus misschien doe ik mijn werk niet goed (genoeg). Iets om over na te denken, terwijl ik een kookboekje open sla.

 

Van welk eten worden jullie blij?

 

Mooie dagen

De zondag dat ik niet nerveus hoefde te worden voor maandag

De dag dat ik een haarlijn zag

De dag dat ik de shampoofles besloot te gebruiken

De dag dat ik de muts afzette in het zwembad

De dag dat ik ook buiten het zwembad mijn sjaals en mutsjes in de hoek gooide

De dag dat ik naar buiten ging zonder, en dat vergat

De dag dat de kinesiste zuchtte ‘jij hebt wel véél haar he’

De dag dat twéé mensen zeiden: hé, je krullen zijn er weer.

De eerste bad hair day

De dag dat ik 5 kilometer wandelde zonder al te veel problemen

De dag dat ik in een pashokje stond, en durfde kijken

De dag dat ik in de spiegel keek, en lachte

De dag dat er model in mijn haar te knippen was

De dag dat manlief zuchtte dat de douche-afvoer weer verstopt was door mij

De dag dat ik voor het eerst in een jaar mijn foto op Facebook postte

 

De dag dat ik voor het eerst in vijf maanden mijn ring kon aandoen –

Dat is vandaag. Een mooie dag.

 

IMG_4057

 

*de dag dat het geheugen weer mee wilde, heeft zich nog niet aangekondigd, valt het op?

Microscopisch fijn #3

quote

 

Soms lopen dingen niet volgens plan. Soms is het iets van roeien en riemen. Of was het pompen en zuipen? Ik ben een beetje in de war (nochtans heb ik noch het één, noch het ander gedaan).

 

Maar net dan is het belangrijk om het fijne te blijven zien. En dat was er. Er waren zoveel mooie momenten de voorbije twee weken. We hebben veel vrienden teruggezien, en ook plannen gemaakt voor de vakantie. We hebben weer heel wat familietijd achter de rug, met een grote barbecue bij de ene familie en een doop bij de andere ‘kant’.

 

Van die grote evenementen kan ik enorm genieten, al kosten ze natuurlijk ook de nodige energie. De kleinere dingetjes kosten geen energie, maar geven een klein piekje in het geluksgevoel. Ik lijstte ze al een paar keer op (hier en hier) en wil er graag een traditie van maken.

 

Bij deze, een lijst van de microscopisch fijne dingetjes die mij blij maakten:

  • Buiten stappen na een avondvergadering en merken dat het nog licht is (21u30).
  • Zoonlief die erop staat dat we buiten op het terras eten
  • Nét thuis zijn wanneer het online bestelde pakje wordt geleverd
  • Een grote kom fruitsla, die ik niet zelf heb moeten snijden
  • Even checken of we nog goed zitten wat betreft energieleverancier, en zorgen dat we 300 euro zullen besparen volgend jaar
  • Op frisse lakens gaan liggen na die eerste koele(re) avond na een hittegolf
  • Op een familiefeest ontdekken dat de appelcake DE appelcake van mijn oma is, na 29 jaar zonder deze heerlijkheid
  • Het handgeschreven recept van die beroemde appelcake van mijn oma krijgen, schrijffoutjes en notities in een andere kleur incluis

 

Een glimlach kan ik niet onderdrukken als ik aan die momentjes denk.

Ik neem me voor geregeld zo’n boeketje samen te stellen.
Net door ze te plukken, zullen ze nooit verwelken.

 

Microscopisch fijn

images

Doodgewone momentjes, die je helemaal een boost kunnen geven zodat je er weer tegen kan: vorige week postte ik al een lijstje. Met een verzuchting: het voornemen om elke dag die kleine pareltjes op te schrijven, is vanaf 2 januari op de klippen gelopen.

 

Maar zeggen ze niet: beter laat dan nooit? En ook: Je kan elke dag opnieuw beginnen.

 

En als ik nog even door zoek, ben ik zeker dat ik nog wel wat citaten vind die het allemaal wat kaderen en goedpraten, haha.

 

Bovendien waren er de voorbije week heel wat doodgewone dingen die mij niét blij maakten. Een halve dag stevige rugpijn. De helft van de inhoud van de koelkast die plots beslist vrolijk te beschimmelen. Werken op de steenweg naar het werk waardoor je tien minuten aan een onnozel verkeerslichtje staat te koekeloeren, terwijl je net zo goed op tijd was.

 

Eén ding is alvast zeker. Na mijn opsomming van vorige week, heb ik minstens twee keer gedacht: hey, dit is zo’n microscopisch fijn momentje. Ermee bezig zijn verhoogt mijn aandacht. En ik mag nog eens een lijstje maken. Double win.

Acht keer microscopisch fijn:

  • Op een ochtend de eerste plantjes die ik gezaaid had, zien uitkomen
  • Thuiskomen na een lange dag en ruiken dat het eten al in de oven staat
  • Aan manlief vragen om een kopje koffie en een heerlijke cappuccino krijgen (bless him)
  • Onverwacht een leuke brief krijgen
  • Én zien dat de postzegel op die brief niet afgestempeld is (ik word daar altijd blij van terwijl ik ze eigenlijk zo goed als nooit hergebruik. Toch voelt het als een extra cadeautje).
  • ’s Nachts op de wekker kijken en zien dat het 03:33 is. En dat je nog lang mag slapen.
  • Langs een veld met klaprozen lopen, met een knalblauwe lucht en wolkjes die erop geschilderd lijken. Manlief noemde het ‘Firenze wolken’, en ik vond dat zò mooi.
    foto
  • Twee overrijpe bananen ‘redden’ door bananenbrood te maken (dat man- en zoonlief er ongelooflijk smakelijk van gegeten hebben, is uiteraard extra genieten)

 

Wat ik hieruit leer is dat de week niet perfect hoeft te zijn, om perfecte momentjes te bevatten. De kunst is van ze niet over het hoofd te zien, omdat je bijvoorbeeld te hard aan het piekeren bent over …tja, die 1001 dingen waarover wij nu eenmaal piekeren.

Ik merk dat ik ook vrolijk word om te horen wat andere mensen heeft doen glimlachen. Daarom:

Wat was voor jullie microscopisch fijn deze week?

Vier en geen

Om 40 dagen lang elke dag te schrijven, moet je al eens aan de inspiratieboom schudden. Maar als dat enkel een verdroogd blaadje oplevert, kunnen we ons gelukkig verdiepen in de lijst met 56 mogelijke onderwerpen, die Kathleen, de bedenker van de uitdaging, ons doorstuurde.

Voor vandaag koos ik deze:

 

Waarvoor kus je nog iedere dag uw twee pollekes? (Waarvoor ben je extreem dankbaar, met andere woorden).

 

Ik dacht meteen terug aan dat moment dat mijn leven op zijn kop stond. Letterlijk. Ik hing ondersteboven, en mijn autogordel deed zijn werk en tartte de zwaartekracht. Ik herinner me het gevoel glashelder, maar niet wat ik zag, dat kon ik niet thuisbrengen. Alsof mijn hersenen weigerden te registreren dat we net over de autostrade waren ‘gevlogen’ (dit is het woord dat getuigen later gebruikten) door overkop te gaan en vier of vijf keer in de lucht te tollen, om uiteindelijk op het dak van de auto te belanden. Over twee van de drie rijstroken op de autostrade.

Niet mijn beste parkeermanoeuvre.

Die films waarin dramatische gebeurtenissen in slow motion voorbij komen? Is ook echt zo. Dat overkop gaan duurde heel lang. Ik herinner me wat ik dacht, nl. ‘als ik gewoon mijn hoofd en nek heel kan houden, dan komt het goed’. Geluid was er niet, alleen een gevoel van ongeloof, dit kan niet waar zijn, dit gebeurt toch gewoon niet, zoiets?

Tien (of 1? Of 100?) seconden na de onzachte landing kwam het geluid met een schok terug.

Geroep. Getier. Gekrijs. Mijn schoonzusje op de achterbank. Zij is er nog, dacht ik, opgelucht. En de andere twee? Toch waren mijn eerste woorden ‘sorrysorrysorrysorry’ – ik zat immers achter het stuur. Mijn schuld dat we hier liggen. Hangen. Dat dit het einde van onze skivakantie is.

Daarna ‘is iedereen OK? Kan iedereen iets zeggen?’ Hoe kalm klonk ik, tenminste in mijn hoofd. Eerst iedereen horen, dat was prioriteit. ‘Hij bloedt, hij bloedt’ gilde de schoonzus, over de vriend die naast haar op de achterbank zat. ‘Ik ben OK’ hoorde ik hem zeggen, met vaste stem. Ik weet dat mijn schat op de passagiersstoel naast mij iets heeft geantwoord, maar hij weet het niet meer. Heb ik dan wel iets gevraagd? Twijfel. Voel ik me nog altijd wat schuldig over.

Er waren zo snel mensen aan onze wagen. Ze hielpen iedereen uit de auto. Door de ramen, of door de deur die toch nog opende. Ik zat er als laatste in. ‘Coupe le moteur’ riep iemand. Oh ja, we waren nog in Frankrijk. Waar? Geen idee. Op weg naar huis. Ergens.

Ik grabbelde naar waar de sleutels zouden moeten zitten. Niets. Nog eens proberen. Waar waren die krengen? ‘Je n’y arrive pas’ riep ik.

Kijk eens aan. Net gevlogen, en in perfect Frans antwoorden.

Ik ben er zelf uitgekropen. Dat betekent dat ik zelf mijn gordel heb losgemaakt, waarschijnlijk een beetje naar beneden ben ‘gevallen’ en gedraaid ben om uit dat raam te kruipen. Dat zal wel, maar dat weet ik niet meer.

‘Pas op, er ligt glas, pas op voor je handen’, zei iemand, ik denk in het Nederlands. Ik dacht ‘dat is wel het laatste van m’n zorgen, glas in mijn handen. Get me out of here, en waar is de rest?’

Mijn vingers deden raar. Verder leek ik geen pijn te hebben. Ik moest eerst iedereen gezien hebben, daar waren ze. Schat zei dat alles goed ging, hij had het alleen zo koud, die vriend bleek inderdaad aan zijn oog te bloeden, mijn schoonzus lag op de grond, ze had aangegeven rugpijn te hebben, en er werd geen risico genomen. Ik maakte me wat zorgen, maar iedereen was er. En ik maakte me al wat minder zorgen toen de verplegers haar broek wilden openknippen en zij reageerde met ‘NON! Ce sont mes jeans préférés’ (hey, je bent een fashionista of je bent het niet).

Het was niet mijn schuld. De oudere man die ons van rechts wilde voorbij steken, en hierbij onze voorste wielkas had geraakt, waardoor de wagen was beginnen zwalpen, stond opeens bij ons. Hij excuseerde zich, honderd keer. Hij had het niet eens gemerkt, had ons zien vliegen in de achteruitkijkspiegel. Ik knipperde met mijn ogen. Het was niet mijn schuld?

‘Dat ik niet had moeten overcorrigeren, dan waren we niet overkop gegaan’, zei ik tegen de ambulancier die ons later naar het ziekenhuis bracht (welk ziekenhuis? Ik heb het even moeten vragen – we waren in Metz). Ik was luidop aan het nadenken, terwijl ik ergens een rekkertje vond om mijn haar samen te houden – mijn haarspeld lag in het wrak.

Hij zei: Wat jij gedaan hebt, heeft er voor gezorgd dat iedereen OK is. Wat jij deed, was dus perfect.

Het was niet mijn schuld.

Toen de brandweer arriveerde, werden er meteen twee vragen gesteld:

“Combien de personnes dans la voiture?

Combien de déces?”

 

Ik kus na tien jaar nog altijd mijn pollekes.

Ik kus nog altijd mijn pollekes, dat ik ‘VIER EN GEEN’ kon zeggen.  VIER EN GEEN. VIER EN GEEN.

VIER EN GEEN.

Het klonk als gillen in mijn hoofd.

ski