Het stormt.

Maar de zon schijnt.

Toch worden de bomen in onze tuin geteisterd. Ze zwiepen woest heen en weer maar houden stand.

De meeste blaadjes zijn nog groen. Ik weet dat ze zullen vallen, in de komende tijd. Wanneer ze geel geworden zijn, dan is het tijd om te vallen.

Maar nu nog niet, nu is het te vroeg.

Tenminste, dat dacht ik.

Maar nu is er die zonnige storm. En nu vallen er ook groene blaadjes. Die vallen snel, niet dwarrelend. Ze worden van de tak gerukt en landen ver.

Waarom doet me dat verdriet? Aan wie moet ik nu denken.

Ah, het is weer november.