Op tram 4!

2 februari 2020

Ik klop op zijn deur en steek mijn hoofd binnen in zijn slaapkamer. ‘Goeiemorgen, sch…’ ‘Neeeeee mama! Jij moet weer naar je bedje! Jij mag de bloemetjes nog niet zien!’.

Glimlachend doe ik de deur weer dicht. Ik moet dus terug naar mijn bedje. Tot alles klaar staat beneden, en ik geroepen word. Voor mijn verrassing, die – misschien oh misschien – wel bloemetjes inhoudt.

Ja, ik mag opstaan. Man- en zoonlief staan samen klaar in de living. Er staan twee kaartjes en een klein pakje op tafel. Zij hebben een mooie ruiker achter hun rug, die Krullenbol mag afgeven. Hij heeft zelf de bloemen gekozen, en ik moet zeggen, ze zijn prachtig. Ik krijg knuffels en kusjes en ze zingen ‘Happy birthday to you – in de wei staat een paard – en dat paard bakt een taa-aart, omdat mama verjaart’.

Ik lees de kaartjes en ontdek zo waarom manlief me vroeg om morgennamiddag vrijaf te nemen – een lunch en een paar uur wellness! Hij had gelijk, ik zou het me niet beklagen dat ik die meeting verplaatst heb.

In het pakje zit een kettinkje. Ik vind alles zo mooi, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Wat heb ik toch fantastische ventjes.

Dan moeten we ons opeens wat haasten, want over anderhalf uur staan er vriendjes aan de deur die komen brunchen en er moet nog heel wat gebeuren. Ik spring in mijn kleren en rij naar de winkel om broodjes en koffiekoeken.

Ik kijk op de klok. Het is 8u34 geweest.

Ik moet aan mijn mama denken, zoals elke verjaardag. Dat ze belde en zei ‘het is 8u34, heb ik je wakker gemaakt?’ En dan, zonder het antwoord af te wachten, lachend, ‘want jij hebt mij toen ook wakker gemaakt hoor‘.

En ik denk aan de andere mensen die mij vandaag geen gelukkige verjaardag meer gaan wensen. Mijn groottantes. Mijn tante. Mijn nicht. Damn. Ik ben precies een beetje emotioneel vanmorgen.

Niks dat 20 pistoleetjes en een berg koffiekoeken niet kunnen oplossen.

Thuis is het nog alle hens aan dek want ik heb natuurlijk het perfecte feestje in mijn hoofd, met de perfecte ballonnen en versieringen en fruitsla en en en… help, stress!

Maar wanneer iedereen er is, en we allemaal klaarstaan met een glaasje, word ik rustig. Ze vragen om een speech. Ik heb niks voorbereid.

Ik vertel dat ik de voorbije weken een klein onderzoekje heb gevoerd bij ervaringsdeskundigen, naar 40 worden. Naar hoe dat was, of ze er naar uit keken, of totaal niet. Ik heb héél uiteenlopende antwoorden gekregen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik twee jaar geleden (niet zo lang he!) ZO een andere verjaardag had. Doodziek. In bed. Immuunsysteem gecrasht. Chemo uitgesteld. Herkende mezelf niet meer in de spiegel.

En nu stond ik daar, met een fijn gezin, toffe vrienden, in goeie gezondheid, met een kop vol ontembaarder-dan-ooit krullen. Klaar om in een stapel lekkernijen te duiken.

Mannekes, veertig worden is zalig. Geloof mij.

Een kersverse 4- jarige

Deze morgen werd je wakker toen ik zachtjes je kamer binnen kwam om ‘Happy Birthday’ te zingen.

Je ogen sprongen open en voor alle zekerheid vroeg je het toch nog maar eens: ‘Ben ik nu 4 jaar?’.

Ja, mijn lieve schat, vandaag word je vier jaar. Vier jaar, da’s echt al groot.  Je telt er nu al zo lang naar af, maar vandaag is het zover!

Het spoor van ballonnen viel je meteen op. Je lachte luid toen de hele living versierd bleek. Wauw, een kroon, overal slingers, ballonnen en kaartjes!

Maar, wat zit er onder dat witte doek daar?

Jaaaaaaa, het is die grote fiets waar je al zo lang van droomde! Met een bel, en een poot en twee remmen en alles erop en eraan!

Vandaag brachten we je allebei naar school, met een grote doos vol versierde cupcakes (ja, een klas van 27 kindjes, daar is mama eventjes zoet mee geweest!). Iedereen die je tegenkwam mocht het weten: Jij bent jarig vandaag! En je hebt een grote fiets gekregen!

Ik weet dat je een super dagje tegemoet gaat met al jouw vriendjes, en vanavond eten we pizza. Zaterdag volgt dan het échte feest.

Maar lieve schat, 2 april of niet, met jou is het eigenlijk elke dag een feestje. Het is zo ongelooflijk om jou te mogen zien opgroeien, te zien bijleren. Het is ongelooflijk wat een sprongen jij maakt – letterlijk én figuurlijk.

Vier jaar geleden ging onze mooiste wens in vervulling. Wat hebben wij uitgekeken naar je komst, jarenlang. Héél soms, als we durfden dromen, dachten we: ‘wie weet, wie weet, mogen we ooit mama en papa worden. En wie weet, wordt het wel kindje met blonde krulletjes’.

Daar denk ik nu zo vaak aan. En dan ben ik zo dankbaar dat jij er bent.

Van in het begin was het voor mij duidelijk: wij, met ons drietjes, wij doen dit samen. Wij zoeken het samen uit, dat baby-gedoe, de moeilijke momentjes, het slaapgebrek, de borstvoedingsperikelen, de frustraties, de woede omdat het koekje gebroken is.

En dat doen we nog steeds. Al leidt dat soms tot een aanpak die niet iedereen ideaal vindt. Niet straffen, maar bespreken. Niet afzonderen, maar aanhalen. Niet roepen, maar rust doorgeven. Niet minimaliseren, maar serieus nemen.

Voor ons voelt dat goed, voelt dat alsof we het samen aanpakken. Ik hoop dat jij er later ook met een warm gevoel op terug kijkt, op dat nest van ons.

Als ik jou in één woord zou moeten omschrijven, zou het – buiten schattig natuurlijk – ‘goed’ zijn. ‘Flink’ zeggen je juffen, maar ik zou dat anders noemen.

Jij bent zo intrinsiek goed, dat je altijd de regels wilt volgen, en anderen erop aanspreekt als zij dat niet doen. Dat je je zorgen maakt dat bloemen dood gaan als je ze plukt, dat je je het niet kan voorstellen dat je iemand expres zou pijn doen. Dat je je eigen doekjes uitleent als ik zeg dat ik ergens pijn heb. Dat je andere kindjes helpt als zij iets niet kunnen wat jij wel onder de knie hebt.

Soms denk ik dat we je ook nog wat ‘scherpe randjes’ gaan moeten leren, maar dan bedenk ik me dat de wereld daar vanzelf wel voor zorgt.

Daarom kan ik alleen maar blij zijn dat jij zo enthousiast wordt van… ja, van bijna alles eigenlijk. Van spelen, van turnen, van samen bakken, van samen boodschappen doen, van kleuren, van diertjes, van auto’s, van treinen, van cijfers en sinds kort ook van letters.

Jij slorpt alles op als een spons en verbaast ons elke keer met wat je oppikt en meeneemt.

En ja, dat perfectionistisch trekje, waarbij je kwaad kan worden als iets dan niet van de eerste keer lukt, of niet goed genoeg naar jouw mening… dat is een spiegel, je hebt niet alleen de krulletjes van mij geërfd, vrees ik.

Ik vond drie een heerlijke leeftijd. De ontwikkeling van jouw humor is geweldig. Je verhaaltjes die altijd langer werden, die onverwachte gedachtesprongen of links die je soms legt. Je voelt je sneller op je gemak in een groep. Je ontwikkelt je eigen smaak in kleren (jammer genoeg niet altijd datgene dat mama dan net zo leuk vond).

Ik kijk al uit naar dat volgende jaar.

Gelukkige verjaardag, lieve schat. Vier jaar, da’s echt al groot.

Vaderdag

In België valt vaderdag traditioneel op de tweede zondag van juni. Dit jaar is dat dus 12 juni. Tenminste, als je niet ‘van ’t stad‘ bent, want daar wordt het gevierd op 19 maart, wat ik verder ook een prachtige dag vind, maar laten we ons even aansluiten bij de meerderheid.

In Amerika daarentegen volgen ze het vaderlijk advies om het rustig aan te doen, en vieren ze het pas op 19 juni. Voor één keer is Boston geen zes uur vòòr op het Belgenlandje, maar een weekje later. (Onze noorderburen volgen hier trouwens, net als vele andere landen).

De vraag is dus: wanneer vieren Belgische papa’s in Boston dat? Ik ben getrouwd met zo’n exemplaartje, en met een beebje van 14 maanden in huis zal ik zelf de macaroni op het toiletrolletje moeten plakken (een kunstzinnig en nuttig voorwerp, handig als presse papier, pennenhouder, vliegenmepper, deegrol…, kortom typisch vaderdag!).

Ik was nog een beetje in dubio, tot ik deze quote voorbij zag komen:

advice

Check.

Double check.

We vieren het 2 keer. No doubt.