De ochtendspits

Op een dag kom je van je roze wolk, en zet je je weer voor een grijs scherm. 5 januari was voor mij die dag.

Toen begon ik opnieuw te werken, al voelde dat behoorlijk onwennig, zo van thuis uit. Maar het is niet omdat je in je slaapkamer achter een bureautje zit, dat je je niet klaar moet maken natuurlijk. En ook babybroer moest op tijd wakker gemaakt worden en in een niet-te-erg-ondergespouwd outfitje gestoken, klaar om tussen de andere kinderen zijn dag te gaan verblijven.

Dat maakt dat wij geconfronteerd werden met een uitdagender ochtendspits dan we tot nu toe gewend waren. Iedereen klaar krijgen, met volle buikjes en propere smoelen, zonder zelf om 5uur te moeten opstaan – dat was het streven. Ik bingede dan ook efficiëntie-hacks en organisatietips in de laatste weken van 2020.

We draaien nu twee weekjes mee, en het is al vrij aardig gelukt. Hier is een overzichtje van hoe we dit aanpakken.

  1. Een gewaarschuwd man is er twee waard, een voorbereide vrouw drie. In het weekend kook en snij ik al heel wat ingrediënten voor de lunchsalades van manlief en mezelf (nog eens herhalen rond woensdag). Ik zorg ook dat er altijd soep is.
    .
  2. Een mega hack van mijn schoonzus: op zondag smeer ik alle boterhammen voor de rest van de week, met ultravers brood, die dan in ‘dagpakketjes’ worden ingevroren. ’s Morgens worden die pakketjes in de brooddoos gelegd met een keukenpapiertje bij en ’s middags zijn die ontdooid en klaar om te eten. Zo hoef ik alleen nog een groentje te snijden om de lunch van Krullenbol rond te krijgen. Ik had hier wel wat schrik voor maar nog geen klachten gehad!
    .
  3. Fruitdoosje wordt ook al gevuld, vooral met fruit dat ‘ertegen’ kan, dus druifjes, besjes, stukjes meloen of mango – geen appel want dat verkleurt toch wel al wat.
    .
  4. Koekdoosje en drinkbus worden ook al gevuld.
    .
  5. De ontbijttafel staat grotendeels gedekt en mijn kopje staat klaar onder de Senseo.
    .
  6. Kleren worden klaargelegd voor iedereen, en we hebben met Krullenbol afgesproken dat hij pas naar beneden komt als hij zich heeft omgekleed (al dan niet met hulp van één van ons). Zijn tandenborstel reist ook mee naar beneden, hij poetst zijn tanden nu ’s ochtends in de keuken – echt laagdrempeliger dan opnieuw naar boven moeten.
    .
  7. Elk gezinslid heeft nu een eigen bakje in de vestiairekast gekregen, zodat ieders sjaal, muts, handschoenen etc… bij elkaar blijven.

Ik sta ook twintig minuten tot een half uur vroeger op dan voordien en dan de rest van de familie (6u45 ipv 7u/7u15) want ik moet ook nog voor de flesjes moedermelk van babybroer zorgen, die meegaan naar de crèche.

Er zit wat extra ‘rek’ op dit systeem – zo waren we nog steeds op tijd op school toen Krullenbol een ochtendlijke woede-aanval kreeg en zich niet wilde aankleden, of toen manlief om 8u zijn eerste video call had.

Nu nog een systeem vinden waardoor ik niet in slaap van om 20u zodat ik het gevoel krijg dat ik manlief enkel kan spreken in het weekend!

Hebben jullie tips voor een vlotte ochtendspits? Hoe loopt dat bij jullie?

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

2020 in vogelvlucht

Zo, daar tikken ze weg, de laatste uren van 2020.

Ik weet dat heel wat mensen niet kunnen wachten tot de klok middernacht slaat, en er een nieuwe bladzijde wordt omgeslagen. 2021. A new hope.

Ik ga niet ontkennen dat 2020… een jaar is dat we niet snel gaan vergeten. Om allerlei redenen dan.

Een klein overzicht van de afgelopen 12 maanden.

Januari

Begin januari waren hoogdagen voor ons. Na de eerste (te) spannende weken, durfden we eindelijk ons goede nieuws aan de familie vertellen. Dat deden we via een speciale nieuwjaarsbrief die Krullenbol superknap heeft voorgedragen.

Mama zegt dat ik alles kan
Misschien word ik wel de sterkte man
Misschien word ik een bakker, een dokter, een boer
Maar één ding is zeker; ik word grote broer.


Ik krijg nog kippenvel bij het denken aan de reacties van de (schoon)familie. Zo, zo fijn.

Ondertussen zong ik nog een aantal keer mee in het koor bij Bart Peeters Deluxe. Jaja, aan de start van 2020 zaten er 8000 mensen bij elkaar in de Lotto Arena – ZONDER MASKER en niemand had alcogel bij! Dat kan je je al niet meer voorstellen, toch?



Februari

Ik werd een weekend in de watten gelegd want ik kreeg ‘een nieuwe voordeur’ zoals ze dat bij ons zeggen.

Twee weken later vlogen we naar Nîmes, waar vrienden van ons wonen. Manlief liep daar een urban trail – 23 kilometer dwars door de stad, die eindigde in de Arènes van Nîmes. Knappe prestatie! Onze Franse vriend die zo goed als niet getraind had, liep een stuk trager maar moesten we niet zoals gevreesd uit een berm gaan vissen.

Maart

Manlief ging skiën en Krullenbol en ik gingen nog eens eten met de familie – voor het laatst in een lange, lange tijd, zou blijken.

De eerste lockdown begon en iedereen installeerde zich thuis met de laptop. Het werd een evenwichtsoefening van iets gedaan krijgen, Krullenbol bezig houden met bakken, wandelen etc, het huishouden op poten houden en proberen hier niet helemaal aan onderdoor te gaan.

April

Wij vierden twee jarigen, waaronder één ‘quarante en quarantaine, en eentje ‘fabulous five‘. Ik bakte een taart, ook al aten we er een week van met drie – zo een detail zal me niet tegenhouden. De lockdown woog, gelukkig bracht een weekje vakantie wat respijt. We wandelden, fietsten en bakten erop los. Mijn wafelijzer blijkt wel van een twijfelachtig merk te zijn (zie foto 3).

Mei

We kregen er een nichtje en een achternichtje bij. Ik maakte een heleboel kraamkost. Onze zonnepanelen werden geïnstalleerd. We proberen creatief te zijn met knutsels en maken dingen zoals vlierbloesemsiroop (zéker voor herhaling vatbaar, jammie).

Juni

Godzijdank gingen de scholen weer open – dat gaf me toch de kans om in juni mijn projecten degelijk over te dragen én even op adem te komen voor ik op zwangerschapsverlof ging. Aan de schoolpoort ‘ontdekten’ vele mensen dat ik (hoog)zwanger ben. Vlak voor de lockdown verdween dat buikje nog in mijn winterjas.

We deden nog een zwangerschapfotoshoot met de hulp van een getalenteerde vriendin.

Toen we toch weer een paar mensen mochten zien, vroegen we de meter en peter voor onze kleine spruit. Voor ik het wist, was het schooljaar alweer voorbij. Mijn buik en voeten begonnen stevige proporties aan te nemen.

Juli

Op 2 juli werkte ik mijn laatste halve dag en nam afscheid van de collega’s. Er werden nog wat puntjes op de i gezet, doopsuiker afgewerkt, wat gekookt voor de vriezer. En daarna probeerde ik vooral alles uit wat ook maar enigszins kon helpen om de bevalling op gang te laten komen. Mijn gynaecologe had me namelijk gezegd dat ze me zeker niet over datum wilde laten gaan, en dat ik dus zou ingeleid worden als de baby zijn opwachting niet had gemaakt tegen 16 juli.

Goed, dat is dus niet gelukt – een verhaal voor een andere keer. Uiteindelijk zagen we onze schat (en zijn grote voetjes) voor het eerst op 16 juli om 18u30. Krullenbol ontmoette zijn broer de volgende dag. Een moment waarop ik een beetje gesmolten ben – de hittegolf was nochtans nog niet begonnen.

De weken daarna waren wazig en we dwarrelden erdoor, in semi-lockdown maar evengoed op een roze wolk.

Augustus

Nachtvoedingen. Dagdutjes. 24uur-knuffels. Bezoekjes op ons terras. Borstvoedingsperikelen. Toch wat kraamkost (hoera!). Opnieuw sushi kunnen eten. Binnen blijven omdat het te warm is. Een weekje naar Zeeland.

September

Krullenbol startte met de derde kleuterklas. Wij startten met een klein beetje ritme in de dag. Krullenbol viel lelijk met de fiets – gezichtje serieus geblutst, maar gelukkig leek het allemaal erger dan het was. Zijn nieuwe haaienfietshelm deed hem afzien van zijn voornemen om ‘echt nooit meer te fietsen’.

Er kwam wat ruimte om uitstapjes te maken, opnieuw te koken. En om aan die zwangerschapskilo’s te beginnen werken, want howly mowly dat is nog eens wat anders dan de vorige keer! Ik voel me er allesbehalve goed bij, dus halloooo Weight Watchers abonnement.

Oktober

In een lichte vlaag van waanzin, beslisten we de werken in huis nu toch uit te voeren (stonden gepland voor april). De vloer van de benedenverdieping ging er in een weekend uit, nieuwe tegels erin. Nu nog wachten op de parket.

Stevige driemaander was al even aan het opklimmen in de Kind&Gezin curves en viel nu bijna van de curve af. Dat betekent heel snel wissels in kledingmaatjes.

November

De werken in huis werden wat verder gezet, de dagen gleden voorbij. We verfden de living – was geleden van voor onze trouw, ondertussen toch ook 8 jaar geleden. Onze kachel werd geïnstalleerd.

De interactie tussen de twee broers maakte dat zelfs november warm voelt (babybroer vindt Krullenbol hi-la-risch en dat haalt de clown in onze oudste naar boven). (Je zou denken dat dat ook aan de kachel kan liggen, dat warme gevoel, maar nee, we mochten hem nog niet gebruiken tot de gaskeuring). Ik zou mezelf knijpen soms, omdat ik niet helemaal geloof dat hij er echt is. Maar hij is er wel degelijk, hij is een klein, vrolijk, reusje.

.

December

Er ontstond een nieuwe ‘corona-‘hobby, namelijk wandelen en/of fietsen met vrienden. Ik probeerde op zondag al een paar maaltijden te ‘preppen‘ om minder stress in de avonden te brengen. Dat werkte aardig.

De Sint kwam, er verscheen een kerstboom en er was verlichting in de hele buurt. We vierden kerst zoals we dat 5 jaar geleden ook in Boston deden – onder ons, maar dit keer wel met vieren.

Hoe crazy 2020 ook was, hoe zwaar sommige maanden ook wogen – het zal altijd het jaar zijn dat ons onze kleine reus bracht. In een roze bubbel.

Gelukkig nieuwjaar!

40 before 40 – de afrekening

Voor mijn 200ste blogpost hier maakte ik een lijstje van 40 dingen die ik graag wilde bereiken tegen mijn 40ste verjaardag.

Toen had ik daar naar mijn gevoel nog heel veel tijd voor. Er stonden dingen op waar ik vrij zeker van was dat ik zou halen, maar ook een paar zaken die toch wat meer planning vroegen (op vakantie gaan bijvoorbeeld).

Aaaaaaanyway, sinds die post is mijn leven een wervelwind geweest. We gingen voor een tweede kindje, ik werd ziek, heel ziek, ik werkte hard aan weer beter worden, ik ging opnieuw werken, ik vocht een jaar tegen de grenzen van mijn lijf, mijn hoofd, mijn energie, mijn zelfvertrouwen-ondermijnende manager en de medische wetenschap.

Toen werd er een grens verlegd. Ik werd zwanger.

En net toen ik niet meer elke nacht doemscenario’s droomde, brak er een pandemie uit, en gingen we in lockdown.

In de zomer mochten wij, na vier jaar wachten en hopen en vechten, ons tweede wondertje verwelkomen.

Allez om maar te zeggen dat die jaren sinds mijn 200ste blogpost niet bepaald ‘business as usual‘ waren. Maar toch, geen reden om mijn dierbare lijstjes te verwaarlozen. Ik had al wel een update geplaatst, maar er is zeker nog werk aan de winkel.

Omdat mijn 40ste verjaardag ondertussen al verder van me afligt dan mijn 41ste (HELP!), is het hoog tijd om één en ander af te ronden. Wat is er wel gelukt, wat niet? Wat komt er op mijn 50 before 50 (haha)?

Voila, mijn 40 before 40.

  • Een pinguin aanraken
  • Indoor skydiving
  • Een familieboom tot 5 generaties terug opstellen
  • Op de radio komen
  • Uit een kokosnoot drinken
    Deze is gelukt dankzij Manlief die me dan ook nog een alcoholvrije mojito maakte om erin te serveren!
  • Ontbijten in bed
    Gelukt, maar ik ben geen fan…. al die kruimels, en de hele tijd schrik om koffie over me heen te krijgen
  • (Goed) leren zwemmen
  • Verzinnen en creëren van een eigen ijsroomsmaak
    Ik hoop dat het nog niet bestaat, maar ik dacht aan een ijsversie van een tarte tatin (je weet wel, zo een omgekeerde appeltaart). Dan zouden er deegstukjes en karamelsliertjes door het appelijs zitten. Wat denk je?
  • Vrijwilligerswerk doen met kerstmis of oudjaar
  • Stamceldonor worden – mag niet meer
    Door de chemo ben ik geschrapt, ze moeten niks meer van me hebben bij het Rode Kruis.
  • Een EHBO-cursus volgen
  • Een terugkerende column schrijven
  • Naar Ibiza gaan
  • De beiaard in Leuven beklimmen
    Gebeurd, en dit is echt een aanrader mocht je ooit in de buurt zijn. Het kost vijf euro en geeft een sprookjesachtig zicht als het donker is. Alle info vind je hier – https://bib.kuleuven.be/over-ons/Index/beiaardbezoek
  • Onder de sterren slapen
  • Op eigen kracht op de top van de Mont Ventoux geraken
  • Een schattenjacht opstellen voor vrienden en familie
  • In een boomhut overnachten
    Gingen we plannen maar jammer genoeg was de wachttijd ettelijke maanden. En toen kwam Corona…
  • Iemand een taart in het gezicht gooien
  • Deelnemen aan een color run*
  • Zelf een peperkoeken huisje maken
    Nog niet gebeurd, maar de Sint bracht me nu wel de mallen voor deuren en dak enzo. Dus alweer een stapje dichter!
  • Onze 20 jaar samen vieren met een groot feest
    Dat komt er zeker nog van, net als onze uitgestelde 40-jaar fuif.
  • Kastanjes poffen
    Hmmmm….
  • Een helderziende bezoeken
  • 4snailmails sturen (= brieven of kaartjes)
    Heb ik niet geturfd maar heb ik zéker bereikt. En ik ga er fijn mee door.
  • 40 films zien de Oscar voor beste film wonnen
  • Op een podium staan
    Check, check en dubbelcheck – een tiental keren als deel van het koor van Bart Peeters in de Lotto Arena gestaan, voor 8000 mensen. Zot!
  • Zangles volgen
  • Leren mediteren
  • Een blotevoetenpad bewandelen
    Yes, samen met een vriendin en haar kinderen heb ik het blotevoetenpad in de plantentuin in Meise gedaan. Best pittig!
  • 40 random acts of kindness uitvoeren**
    Dit heb ik gedaan in de 40 dagen voor mijn 40ste verjaardag. Het waren geen grote dingen, maar wel heel fijn om te doen. De updates hiervan vind je hier, hier, hier en hier.
  • De lijst met nieuwe ingrediënten optrekken naar 40 (zie posts over nummers 1-9 en 10-20)
    Ik kook wekelijks nieuwe gerechtjes en ben altijd benieuwd naar nieuwe ingrediënten. Zonder een lijstje bij te houden denk ik meteen aan aardpeer, radijzenblaadjes, schorseneren, rode rijst, kalfsschenkel, green salsa, piment, linzenpasta, romanesco… ik denk dus wel dat ik aan 40 ingrediënten zal geraken.
  • In een limo rijden
  • Mijn streefgewicht halen
    Gehaald, en weer serieus verloren, maar wel voor het beste doel ooit! En momenteel weer op weg – ik wil op onze tiende huwelijksverjaardag (Oktober 2021) opnieuw in dat trouwkleed passen!
  • Zeilen – mijn neef heeft ondertussen een bootje en de uitnodiging staat open dus ik ben vrij zeker dat dit nog wel gaat lukken
  • Een blog rond wetenschappen starten
  • Meedoen in een toneelstuk
  • Een regenboogcake maken
  • Onze huiselijke afvalberg met de helft verminderen
  • Dit is een joker voor als ik iets tegenkom dat zo cool is dat ik het absoluut op mijn lijstje moet zetten.
    Natuurlijk wist ik stiekem al wat ik daar wilde schrijven. Maar ik kreeg het niet onder woorden. Ik durfde het niet uit te spreken, laat staan op een lijstje zetten Dat broertje of zusje voor Krullenbol, als dat er toch maar zou mogen komen. Het was niet voor mijn 40ste verjaardag, al was-ie toen al in de maak. Het was misschien niet volgens de timing die ik me had voorgesteld. Maar hij is er. Hij is er. Hij is het mooiste van alles.

Het resultaat

Zo, dat maakt 18 op 40, of eerder op 39 (aangezien ik geen stamceldonor meer kan worden). Net niet geslaagd… Is dit nu goed of niet? Als ik aan de voorbije jaren denk, lijkt het me helemaal niet slecht. Bovendien zijn er een aantal leuke dingen die ik gedaan heb, net omdat ik dit lijstje had opgemaakt.

Ik merk dat de puntjes die niet geschrapt zijn geraakt, vallen in twee categorieën:

  • dingen die ik zeker nog wil doen, zoals dat indoor skydiven, een EHBO cursus volgen, zeilen, in een boomhut overnachten (hoewel nu wel een pak minder handig met baby)
  • dingen die niet meer zo hoeven, en dus niet mee zullen verhuizen naar een volgend lijstje, zoals naar Ibiza gaan en de Mont Ventoux temmen.

Hoe staat het met jullie lijstjes? Hebben jullie die, of helemaal niet? Merk je dat je nieuwe dingen gaat proberen net omdat ze op een lijstje staan?

Mijn andere posts over mijn 40 before 40 vind je hier.

Kinderpraat #6

Kleuter zijn in 2020, het is me wat.

Krullenbol vindt het niet meer dan normaal dat hij zijn handjes aanbiedt als iemand met een pompje staat te zwaaien. Een masker is al lang niet meer van een leeuw of een monster, maar gewoon iets dat grote mensen voor hun mond binden, tegen de coronaatjes.

Als je er dan ook nog een babybroer bijkrijgt, en er een paar maanden geen school is, ja dan is dat toch alle gekheid op een stokje?

Er waren dus wel enkele interessante uitspraken de laatste maanden, van onze 5-jarige.

K: Mama, waarom eet jij twee stukjes chocolade
Ik: eeeeeuhhhh… eentje voor mij en eentje voor babybroer in de buik?
K: maar die hoeft dat nog niet, die kan nog niet eten!
Ik: okeeeeee…. betrapt

*Nadat hij een spelletje gewonnen heeft met 20 punten, doet hij een dansje*
K: dit is de 20 punten move

*in bad*
K: wat is dat bruine dingetje in het water?
Ik: dat is maar een takje, dat zal wel van je tenen afkomen ofzo
K: maar ik ben toch niet gemaakt van takken?

K: ik moet drie dingen doen
en ik heb maar twee armen
en ze zijn niet zo lang

*Proeft een cola lollie*
K: hmmmmm lekker. Het smaakt naar alle fruit en alle groenten.

*Huilt van Awoeeeeeeeeeee*
Ik: ola, zit hier een wolf?
K: Nee, een weerwolf.
Ik: Oh nee, een weerwolf? Wat eng!
K: niet bang zijn, kijk mijn tandjes zijn maar klein.

K: we speelden in de klas van ninja police. Ken jij ninja police?
Ik: nee
K: dat is een ninja die ook politie is

K: Wat is dat?
Ik: een compresje
K: een komkommerpresje?

K: Hoe lang is het geleden dat de dinosaurussen dood zijn?
Ik: heel, heel lang geleden. Wel 50 miljoen jaar!
K: OOOOhh, dan was jij nog een baby’tje

Ik: Dan kan jij broer woordjes leren later
K: Ja, zoals wolk. en maan. en boom. en bed.
Ik: ja want babybroer kan dat allemaal niet he.
K: ja, ik ga het zooooo druk hebben

Ik: kijk een kleine mini dennenappel.
K: oh ja, die is echt klein. Is die kleiner dan een muis?
Ik: ja
K: is die kleiner dan een muizenhapje?
Ik: nee
K: Weet je wat nog kleiner is dan deze dennenappel mama? Het coronavirus.

K: De sint is op school geweest, mama. Hij zag er een beetje raar uit.
Ik: oh? Door het mondmasker?
K: Nee, hij had een bril.

Ik: zeg en waren er pieten bij de sint?
K: ja, twee. van de ene weet ik zijn naam niet meer, de andere was de Coronapiet.
Ik: De Coronapiet? en wat deed die dan?
K: Die ontsmette alles (#Sintin2020)

Hebben jullie kinderen het wel eens over de speciale omstandigheden van dit jaar?

De vorige babbels van Krullenbol vinden jullie hier:

Dertien jaar al. Dju toch.

‘Ik mis oma Chris’.

Oh. Hij heeft dat echt gezegd.

Krullenbol mist vaak mensen. Vrienden die even langskwamen op het terras. Zijn neefje nadat we samen zijn gaan wandelen. Manlief of mezelf als we 20 minuten naar de winkel gaan. 

Hij mist ze allemaal.

Maar dus ook oma Chris.

Ik zou kunnen zeggen dat dat helemaal niet kan. Want zoals ik ooit bij een lotgenote las: ‘in de eeuwigheid hebben ze elkaar op een haar na gemist’.

Ik heb nooit haar gezicht gezien bij het vertellen dat ze oma werd. Ik heb haar nooit kunnen bellen om te zeggen dat-ie er was, eindelijk, dat eerste kleinkindje. Hij heeft nooit op haar arm of op haar schoot gezeten, ze heeft het huis niet vol met foto’s van hem (en nu zijn broer) gezet. Ze heeft hem nooit kunnen knuffelen. Ze heeft hem nooit voorgelezen, zoals ze dat voor mij deed, elke dag.

Maar ik heb hem dat wel verteld. 

Nu mist hij haar. Soms, als we in bed de dag overlopen. 

En ik slik iets weg dat blijft zitten en zeg hem wat ik elke keer zeg wanneer hij iemand mist: Dat is okee, je mag iemand missen. Dat wilt zeggen dat je die persoon heel, heel graag ziet. 

En dat ik haar ook mis. Wat mis ik die oma, die alleen bestaat in mijn hoofd.

Dus doe ik het dubbel zo hard, dat graag zien en fier zijn en knuffelen. Voor ons allebei.

Al 13 jaar zonder jou. Dju toch, ma.

Opnieuw beginnen

‘Je moet er gewoon opnieuw aan beginnen. Je zegt, okee nu start ik. En dan doe je dat.

Ongetwijfeld één van de helderste adviezen die ik ooit kreeg, in dit geval toegespitst op mijn verzuchting dat ik zo graag weer in mijn pen/toetsenbord wilde kruipen. Ik las het, en ik dacht ‘ja. JA! Ik ga dat gewoon doen’. 

En toen ging er alweer een maand voorbij.

Toen ik werkte, zei ik wel eens dat de dagen voorbij denderden. Nu ik thuis ben met een baby, is dat niet zo. Ze sluipen. Alsof je even met een dampende kop koffie in de hand naar buiten aan het kijken bent, en wanneer je opkijkt, ben je twee weken verder. Je hebt genoten van het moment, maar evengoed ben je verbaasd en verdwaasd over de tijd die voorbijgegaan is.

Maar dan zonder dampende koffie want ik ben panisch dat ik dat zou morsen op bovengenoemde baby. 

Ik had ook een hele mooie lijst excuses. Prachtige excuses, pareltjes. Ik ben moe. Dat is normaal, maar dat schijnt aan het creatieve stukje van mijn brein te vreten. 

Mijn computer doet er 14 minuten over om een Word document te openen. Dat is geen literaire overdrijving, dat is opgemeten en al. Dat macbookje van mij is vijf jaar, en zoals we allemaal wel weten is dat bijna een eeuw in laptopjaren. Dingen lopen dan niet meer zo vlot.

En… ik heb een baby. Mic drop

Aan de andere kant bleef het dus kriebelen. Want als je dag uit anderhalf keer meer wakkere uren bestaat dan normaal, en je die grotendeels alleen doorbrengt dan heb je – zelfs met een beneveld vermoeid brein – tijd om te denken. Wat zeg ik, te peinzen zelfs. 

En dan gebeurt het dat je op een gewone dinsdagochtend, na een behoorlijk woelige nacht met weinig slaap, gevolgd door te veel cafeïne, je toch achter je ouwe getrouwe toetsenbord belandt, terwijl de baby slaapt. 

En dan begin je. Je zegt ‘okee, nu start ik.’ 

En dan doe je dat.

Zwanger in Corona tijden

Het is vrijdag 10 juli, 16u.

Ik ben 39 weken zwanger. Met alles wat daarbij hoort.

Sinds een week is mijn verlof begonnen, en dat was geen dag te vroeg. Ik heb me echt al aan mijn voornemen kunnen houden: 1 dingetje per dag doen of regelen, en verder Netflix en dutjes.

Iedere vrouw die het meemaakte, kan je vertellen dat zwanger zijn een bijzondere periode is. Het blijft een zot idee dat er een nieuwe mens in je groeit, die op de wereld komt en daar een plaats gaat innemen.

Ondertussen verandert je lijf op meer manieren dan ik kan bijhouden, en eerlijk gezegd gebeurt er toch ook iets in het koppeke– Krullebol zei het nog: ‘mama jij kan niet meer goed nadenken, want babybroer doet dat nu voor jou’.

Als je die periode dan nog grotendeels meemaakt tijdens een pandemie en een lock down periode, wel, dat is wel helemaal speciaal. Een paar voor- en nadelen die in me opkomen.

Voordelen

  • Je hoeft je geen zorgen te maken over elegante zwangerschapskledij, want je kan een hele dag perfect video calls doen met een deftige blouse en je enige nog passende joggingbroek.
  • Je hoeft weinig tot geen verschrikkelijke bevallingsverhalen aan te horen, wat zo’n bolle buik toch lijkt op te roepen in normale omstandigheden
  • Je kan na de middag ook heel even je ogen dicht doen, tenminste, als manlief dan een momentje heeft tussen de vergaderingen om met zoonlief te gaan wandelen
  • Je kan makkelijker eten wat je wilt, je bent toch thuis
  • Dat mijn voeten nu echte olifantenpootjes zijn geworden en ik nog in welgeteld 1 paar sandalen kan, is geen probleem, want ik moet toch amper ergens heen

Nadelen

  • Het is veel lastiger om ervaringen te delen aangezien het voor anderen – die enkel je hoofd zien tijdens meetings – makkelijk is om te vergeten dat je zwanger bent. Ik verdenk een goeie vriend ervan echt totààl geen idee meer te hebben van dit gegeven.
  • Het kan ook wel eens leuk zijn om een waarderende blik te krijgen op straat, bij het showen van je bolle buikje. Tenzij je natuurlijk amper op straat komt…
  • Ondanks het feit dat zwangere vrouwen niet in de risicogroepen zaten, bracht het toch wat extra stress en onzekerheid met zich mee
  • De combinatie thuiswerk+kleuter+huishouden+zwanger kostte meer energie dan ik te geven had. Maakte dat ik veel minder met Krullenbol heb kunnen spelen/knutselen/bakken dan ik wilde, omdat ik ’s avonds vaak kotsmisselijk op de zetel lag, klaar om om 20u mijn bed in te rollen.
  • Het feit dat je makkelijker kan eten wat je wilt, maar mijn zwangerschapssporten (krachttraining + yoga) niet doorgingen, is mijn gewicht niet ten goede gekomen. Of net wel, het is maar hoe je het bekijkt…
  • Misschien lag het aan de hormonen, maar ik kon echt niet goed tegen alle stress en kwalijke berichtgeving en heb dan ook weken niet naar het nieuws gekeken

Het is wat het is natuurlijk, en ik ben al heel gelukkig dat als onze beeb zijn intrede maakt, manlief gewoon onze Krullenbol thuis kan gaan ophalen en die op bezoek mag komen.

Al de rest… zien we dan wel weer!

My randomness of being

We hebben nieuws gekregen. Volgende week dinsdag kan Krullenbol weer naar school. Voltijds. Elke dag.

Heb je die dreun gehoord? Dat was een gewicht dat van mijn schouders viel.

Want na al die weken wordt het er niet makkelijker op, trachten te werken, tussendoor of nadien nog iets van energie over houden om te spelen (want ja, ik wil dat héél graag en onze Krullenbol verdient dat, maar lieve deugd, kunnen we spelen dat ik Doornroosje ben ofzo?), het eten maken, de afwas doen, eentje die nog niet voldoende energie verspeeld heeft, in slaap krijgen…

En dan plof ik in de zetel, zo ergens tussen 20u30 (victorie!) en 22u30 (jaja, rampzalig voor een 5-jarige, maar ja) en dan kan ik niet anders meer dan wat staren.

En zo schrijf je dus niet over die bijzondere periode waar we momenteel in leven.

Maar dus – toch iets luchtigs schrijven. Zag ik bij Fieke het ideale idee passeren: willekeurige vragen, niet al te moeilijk. Ideaal. Het heeft maar twee weken geduurd om deze in te vullen, haha.

Komt- ie!

1. Pak het boek dat het dichtste bij je ligt, ga naar pagina 18 en zoek regel 4.

“Daarom heb ik gezonde, koolhydraatarme alternatieven…” – ik ben moeten opstaan vanuit de zetel, en heb in de keuken het eerste kookboek gepakt. Ketorecepten, zonder suiker en arm aan koolhydraten dus.

2. Strek je linkerarm zo ver uit als je kan. Wat kan je aanraken?

Mijn zoon, een Ipad, een nagelsetje, een pyjamabloesje van een vijfjarige, een fototoestel voor kinderen, mijn GSM, twee tetradoeken en een borstvoedingskussen.

3. Wat deed je voor je deze tag begon in te vullen?

Whatsapp berichtjes sturen naar een vriendin.

4. Wat hoor je op het moment?

Het is zondagavond 21u30 in Coronatijden, dus ik hoor manlief die in het Engels aan het bellen is met een collega om hun data te overlopen.

5. Wanneer ben je voor het laatst buiten geweest? Wat deed je toen?

Vandaag was een buitendag! Na deze voormiddag het terras schoongespoten te hebben, zijn we in de namiddag in het bos gaan wandelen. En we hebben buiten gegeten, heerlijk!

6. Heb je gedroomd afgelopen nacht?

Ongetwijfeld want ik droom de laatste tijd de gekste dingen. Maar ik kan het me niet herinneren.

7. Wanneer heb je voor het laatst gelachen? Waarom?

Net nog om Krullenbol, die opeens de gekste dansjes kan beginnen doen.
Niet dat het uitmaakt, maar lachen jullie ook minder nu tijdens deze periode? Ik heb precies die indruk…

8. Wat hangt er op de muur van de kamer waar je in bent?

Een grote foto van de skyline van Boston, een verzameling foto’s van reizen en familie, en een slinger met kaartjes.

9. Zou je het ooit overwegen te emigreren?

Been there, done that! Goh, maar echt definitief emigreren, dat denk ik dan weer niet.

10. Door wie ben je voor het laatst gebeld?

Door een vriendin, we proberen elk weekend wel even te bellen. 

11. Laatste keer dat je in een zwembad zwom?

Oooh help, ik kan het me zelfs niet herinneren. Zou het kunnen zijn van onze vakantie in Italië vorig jaar? Ik ben niet zo een zwembad-mens…

12. Luister je op het moment naar muziek?

Nee. 

13. Welke kleur is de vloer van je slaapkamer?

In de slaapkamers ligt laminaat, grijze eik-kleur.

14. Als je iets kon veranderen aan je huis (ook al is het niet handig of mogelijk), wat zou het dan zijn?

Ik ben best tevreden met ons huis, maar het is natuurlijk gezet met een bepaald budget. We plannen nu al wat kleinere aanpassingen – zoals een nieuwe vloer op de benedenverdiep en ingebouwde kasten, maar mocht ik echt kunnen kiezen, dan had ik de kroonlijsthoogte opgetrokken, zodat onze bovenverdieping geen schuine wanden had, en we de zolderverdieping bruikbaar werd. Daar zou ik dan nog een extra slaapkamer en badkamer maken. Oh, en misschien nog een iets ruimere living zodat er een speelhoek zou kunnen zijn.

15. Wat is het laatste wat je hebt gekocht?

Als ik online meetel, de Collect&Go bestelling van vrijdag – de wekelijkse boodschappen dus. Oh nee! Ik heb ook nog sokken besteld voor manlief (geef toe, sympathiek van mij he).

16. Ooit op een motor gereden?

Nee. Telt een Vespa?

17. Wat is het verste weg wat je ooit bent geweest?

Ik zou het moeten checken, of Thailand (huwelijksreis) verder is dan het Westen van de US (familietrip in 2000).

18. Heb je ooit een trofee/beker gewonnen?

Oh… euh… misschien zo eens een wisselbeker dingetje met een quiz ofzo?

19. Hoe heette je eerste huisdier?

Ik heb ooit een vis gekregen van mijn groottantes, die dood is gegaan omdat iedereen die eten wilde geven (die heeft zich dus letterlijk dood gegeten). Maar geen idee hoe die heette… Toen kregen we twee poezen, en die heetten Patske en Watske.

20. Wat is de laatste film die je in de bioscoop hebt gezien?

Ik vermoed dat dat ergens eind 2018 moet geweest zijn, met Bohemian Rhapsody?

21. Wat doe je als je je verveelt?

Vervelen? Op dit moment van thuiswerk+kleuter+huishouden lijkt dat echt onbestaande. Maar als ik even niet weet wat gedaan, kijk ik meestal wat Netflix, of lees ik een magazine ofzo.

22. Wat wilde je vroeger worden?

Zijn de revue gepasseerd: dierenarts, astrofysicus – uiteindelijk is het wetenschapper geworden, en nu uitgever – dat laatste stond werkelijk niet in de top 1000 toen ik jong was.

23. Met welke auto rijd je?

Met een Seat Ateca van het werk. Auto’s zeggen me weinig, maar deze is wel heel aangenaam (wat betekent dat ik er lang in kan zitten zonder rugpijn te krijgen).

24. Wat voor jobs heb je gehad?

Oh, wel een aantal ondertussen. Ik heb een jaar bij Buitenlandse Zaken gewerkt (jaarcontract), ben dan een doctoraat begonnen (4 jaar en afgewerkt), ben coördinator wetenschapscommunicatie geworden aan de VUB (2,5 jaar, op uitgekeken), manager educatie bij Technopolis (11 maanden, don’t ask), en uiteindelijk uitgever voor wetenschappelijke publicaties. Oh en daarnaast heb ik ook nog 10 jaar les gegeven in het volwassenenonderwijs.

25. Hoe ver van je geboorteplaats woon je?

33 km van waar ik letterlijk geboren ben (het ziekenhuis dus), 21 km van mijn ouderlijk huis.

Mochten jullie dit stokje ook willen invullen, laat gerust een berichtje hier beneden!

Kinderpraat #5

Eén van de meest fantastische dingen aan een vijfjarige vind ik de redeneringen die worden opgebouwd. Oh, en de ‘fopjes’ die stilaan dagelijks naar boven komen! Oh, dat zijn al twee dingen. Nu ja, ze hebben beiden te maken met mijn volgende lijstje: enkele uitspraken van Krullenbol, die ik noteerde om ze zeker niet te vergeten.

Hier zijn ze dus, een greep uit de kleuterpraat van onze 5-jarige krullenbol.

Ik: Daar heb je een goede oplossing gevonden, schat.
K: Ja, dat heb ik goed geslimd he.

*We hebben het over materialen, aan tafel*
K: Het bestel is van metaal. Het glas is van glas. Door glas kan je kijken. Maar door een lepel niet.

Ik: Waar is het rode potlood?
K: Dat is een mystering, mama. Ik zal dat oplossen. Waar is mijn vergrootglas?

*Over de kleurenmonsters die voor gevoelens staan*
Ik: Dus het roze monster is voor als je verliefd bent. En hoe is dat dan, als je verliefd bent?
K: Dan ben je altijd blij bij een kindje.
Ik: En ben jij dan verliefd?
K: Ja, op Andrei. (beste vriendje)

*houdt appelmoes in zijn mond*
Ik: Wat ben je aan het doen?
K: Ik ben het aan het opwarmen.

*Papa gebruikt de tondeuse*
K: ben je je baard en je snor aan het scheten?

K: Ik kan niet opruimen, ik ben aan het zweten.

*Hij maakt snurkgeluidjes*
K: Mijn mond is aan het slapen.

*bij het bakken van bananenbrood*
K: Ik ben sterker dan een banaan.

Ik: Heb je een uitstapje gemaakt met de bus?
K: Nee we zijn in de bus gestapt. (dus niet uit-gestapt)

*We rijden naar de bib*
Ik: Kan jij me zeggen hoe ik moet rijden naar de bib, schat?
K: Volg de pijltjes mama.
Ik: Welke pijltjes? Er staan geen pijltjes van thuis naar de bib.
K: De pijltjes die tik tak doen. Die wijzen je hoe je moet rijden.
(de richtingsaanwijzers dus!)

K: Welke dag is het vandaag?
Ik: het is vandaag woensdag.
K (geïrriteerd): het is altijd maar woensdag!

*Twee dagen na zijn vijfde verjaardag gaan we een balletje over en weer gooien*
K: Toen ik vier jaar was, kon ik dat heel goed.

*In bed, hij blijft maar bewegen*
Ik: eventjes rustig worden schatje. Het is tijd om te gaan slapen.
K: Het zijn mijn billetjes mama, die weten dat niet, die zijn aan het dansen.
Ik (onder de dekens): Okee, billetjes, ook voor jullie is het tijd om te gaan slapen.
K: Nu dansen ze nog harder, mama!
Ik: Wat kan ik doen om ze rustig te krijgen?
K: Het avondlied zingen, dat helpt zeker!
(en inderdaad….)

Schrijven jullie ook wel eens wat op van wat jullie kinderen allemaal vertellen?

Sorry, ik moest efkes zagen

Er is iets vreemd aan de hand met de tijd. Ik las recent dat 2020 zo’n bijzonder jaar was, met 29 dagen in februari, 300 dagen in maart en vijf jaar in april.

Zo voelt het, en tegelijk is het alweer 25 april, en ging ik echt wel elke maand een koffie klasj update schrijven.

Maar kijk, in plaats van hier een big deal van te maken, wat het helemaal niet is, wilde ik gewoon vragen hoe het met jullie gaat?

En weet je, je mag eerlijk zijn.

Want ik zeg ook bijna altijd ‘ça va‘ als ze het me vragen, of ‘wij en onze familie zijn gezond dus we mogen niet klagen’. Maar potverdekkie (gekuiste versie hier), af en toe mag dat wel, ook al zijn we gezond!

Gisteren is er doodleuk gemeld dat de kleuterscholen nog tot eind mei gesloten blijven. Minstens. Huppaaa, doe er allemaal nog maar eens vier weken bij. Eerlijk gezegd, de moed zonk me serieus in de schoenen.

Ja, uiteraard zet ik gezondheid en veiligheid ook bovenaan. Maar dan nog begrijp ik niet waarom de kleuterscholen niet gewoon open gaan. Met een immuniteit van 4,3% in onze bevolking zijn we nog ver, heel ver, van wat men verwacht had, of van wat er nodig is om enigszins veilig alles weer op te starten.

Dus ja, waarom dan niet de kleuters weer naar school laten gaan, om zo de jongere ouders toch wat bloot te stellen, maar die verder wel zo veel mogelijk binnen te houden?

Maar dat gebeurt dus niet. In plaats daarvan gaat de evenwichtsoefening tussen thuis werken, het huishouden zonder hulp (ja sorry, ik ben verwend en gewend aan mijn poetshulp die ook wat streek), en onze actieve vijfjarige, door. Een evenwichtsoefening die, zoals zoveel ouders al gemerkt hebben, gedoemd is om te falen. Ik val dagelijks van dat touw, ook al is het misschien wel wat lager gespannen dan in het begin van dit verhaal.

De eerste weken stond ik twee uur vroeger op, om voor dag en dauw te werken, zoveel mogelijk in de voormiddag te proppen, en dan na de middag een Mary Poppins-achtige versie van mezelf te zijn die wél graag knutselde en ’s avonds dan ook nog een gezonde maaltijd op tafel toverde. Me-time? Eens alleen naar het toilet kunnen, zeker?

Resultaat van dit geweldige experiment: totaal op na drie weken.

Maar geen paniek, ik had dan tien dagen verlof genomen. Aaaah, dat ging het oplossen.

Waarop ik prompt een zware hoest kreeg, ’s nachts opeens vier uur wakker lag en overdag mij ‘enkel’ diende bezig te houden met Krullenbol, die ongetwijfeld niet begreep waarom ik er als een vod uitzag en dito energieniveau had.

Waarna het hele gedoe opnieuw begon, en dus blijkbaar nog wel even zal doorgaan. Ik wilde mijn ouderschapsverlof hier helemaal niet voor gebruiken, maar ik begin nu wel te twijfelen. Ik heb de laatste jaren mijn grenzen goed leren kennen, en ik voel het emmertje erg leeg worden. Ik weet ook hoe lang het duurt om dat weer te vullen.

De dagen dat manlief ook een paar uur bezig kan zijn met Krullenbol zijn een stuk lichter. Dan nog is me-time een concept uit een ver en grijs verleden (de dieren spraken, Amerika werd niet geregeerd door iemand die dettol in je aders wilt spuiten, ik kon nog eens sporten, of alleen gaan wandelen ofzo), maar de stress wordt er dan toch wat minder op.

Maar manlief zet zich in om meer inzicht te verkrijgen in de besmetting met het virus, en werkt daar 17/7 aan (niet 24/7 want hij slaapt nog wel, zo meestal tussen 3 en 8). Ik kan daar dus niet eens over klagen, want wat hij doet kan zoveel mensen helpen.

Alleen mij even niet.

Dus ja, ik zocht een titel voor dit stukje en dacht aan mijn eigen quote die collega’s van me gebruikt hebben om op promotiekaartjes te zetten (ja, echt): SORRY MAAR IK MOEST EFKES ZAGEN!

Maar dus – jij mag dat ook. Hoe gaat het?

Hoop…


Zo vaak verloren. 
Zo vaak gevonden van nooit weggeweest.

Neergemaaid, weggevaagd, uitgerukt en telkens weer opgebloeid. Als onkruid.

Ik heb je gehaat, vervloekt. Verwenst om weg te blijven-

me aan je vastgeklampt, toen alle cijfers, kansen en grafieken riepen om los te laten.


Je zei – niet opgeven. Je mag boos zijn, vloeken, huilen, bang zijn. Je mag dat allemaal. Alleen niet opgeven.

En ik schraapte mezelf nog eens bij elkaar. 
Ik was boos. Ik was bang. Ik was triest.
Maar ik gaf niet op.

En kijk
Toen bleek de grens tussen wat kan, en niet kan, verlegd.

Viruspraat

Ik heb dit bericht ettelijke keren geschreven. In mijn hoofd dan. Toen ik ging wandelen om ook eens even buiten te zijn. Toen ik 37 bloemetjes inkleurde samen met Krullenbol. Maar wanneer ik dan ’s avonds in de zetel zat, ontbrak het me aan… energie? Moed? Tijd? Een goeie computer?

Wie zal het zeggen. Niet dat er niets te vertellen valt. Ik kan ondertussen boeken schrijven over de pittige combo thuiswerk/kleuter/huishouden, ofte jongleren en het gevoel hebben dat er nul ballen in de lucht blijven, maar wel elke dag opnieuw beginnen, zij het met wisselend niveau van enthousiasme.

Omdat het allemaal nog steeds wat overweldigend is, en mijn emoties ook nogal all over the place zijn met momenten (met een mega emo momentje nadat ik naar onze plaatselijke kruidenier was geweest, brrrr, het voelde echt als een andere, niet veilige, wereld), dacht ik terug aan wat Krullenbol een paar weken geleden leerde over gevoelens, in die schone tijd toen de scholen nog open waren. Het ging over kleurenmannetjes, die elk voor een ander gevoel stonden.

Dus ik dacht, laat ik me daar eens op baseren.

Ik ben bang.

Bang dat we ziek gaan worden, maar nog erger, dat we iemand zouden ziek maken, iemand die er minder tegen kan dan wij. Bang dat ik dit niet nog x weken volhoud, met manlief die zotte uren draait, mee in de strijd tegen Corona. Bang dat dit zo’n blijvend slopend effect gaat hebben, financieel, emotioneel, psychologisch – misschien niet op ons, maar op mensen die we graag zien.

Ik ben boos.

Boos dat er nog steeds mensen zijn die dit niet ernstig nemen, die feestjes geven, vrolijk blijven gaan werken terwijl een gezinslid overduidelijk ziek is, boos op hamsteraars die niet aan een ander denken, boos dat er stiekem toch verwacht wordt dat je perfect je uren doet terwijl je je kinderen toch echt niet voor de tv zet.

Ik ben verdrietig.

Dat vrienden die als zelfstandige aan de slag zijn, het zo moeilijk krijgen. Hoe ik me voel als ik ga winkelen, het doet me denken aan toen ik zo ziek was, jij bent toxisch voor de wereld en de wereld is toxisch voor jou. Dat mensen geen afscheid kunnen nemen van geliefden. Ik ben gestopt met naar het nieuws te kijken.

Ik ben blij.

Blij dat wij gezond zijn, net als onze vrienden en familie.

Blij dat er zoveel solidariteit is. Dat we op berenjacht kunnen gaan in onze buurt. Dat er sociale media bestaat. Dat FaceTime en Skype werkt op de Ipad van de oma van mijn man (94). Blij dat we in België wonen. Blij dat er eten is. Blij dat de zon schijnt.

Blij dat ik weet dat dit voorbij gaat.

This too shall pass.

Fabulous 40 – update 4

Duuuuus interessante wending, in plaats van gewoon een week na de vorige update verder te gaan, kwam er opeens vanalles tussen en voila, we zijn een week of drie later. De eerste update vind je hier, de tweede hierzo, en de derde onder dit streepje.

Op dit moment doet Krullenbol een superzeldzaam dutje (wat wel betekent dat hij vanavond tot pakweg 22u30 tamboer zal maken), en werkt mijn computer eindelijk nog een beetje mee (af en toe zakt die af naar het jaar 2000 en wordt die zooooo langzaam dat je letterlijk minuten moet wachten om ook maar een site of een Word document open te doen. Dat werkt niet bevorderlijk op mijn motivatie om dingen te schrijven, dat geef ik toe).

Maar goed, maar goed, genoeg gezeurd, ik heb mijn 40 goeie daden (of daadjes) tot een mooi einde gebracht dus hier is het laatste lijstje!

Dag 29: 22 januari – Soep maken voor iemand die het kan gebruiken

Ik maakt graag soep. Dat geeft me altijd het gevoel dat ik goed bezig ben, haha. Ik gaf een extra portie aan een collega die per ongeluk niet genoeg eten mee genomen had.

Dag 30: 23 januari – Een pakketje maken voor een leerkracht

Geregeld check ik op school of er nog knutselmateriaal gebruikt kan worden, bijvoorbeeld onze lege eierdozen, maar vaak ook gekleurd papier of ander leuks. Met 36 kinderen in de klas gaat het materiaal er vlotjes door, dus alle beetjes helpen, toch?

Dag 31: 24 januari – Breng speelgoed naar de kringwinkel

Oud speelgoed in de kelder? Via de kringwinkel heeft een ander er ook nog plezier aan!

Dag 32: 25 januari – Bedank je postbode

Zij zorgt er toch altijd voor dat onze pakjes mooi aankomen, dus ze kreeg een pakje macarons als klein bedankje voor de goeie service. Ik geloof niet zo in het credo ‘het is toch die persoon zijn job, dus het is normaal dat die dat goed doet’. Iedereen krijgt graag eens wat waardering!

Dag 33: 26 januari – Ga ploggen

Ken je het concept van ploggen al? Het is heel eenvoudig: volgende keer dat je een wandelingetje maakt, neem je een vuilniszak mee. Onderweg raap je het vuilnis dat je tegenkomt op. Zo heb je beweging én zorg je een mini beetje voor het milieu.

Dag 34: 27 januari – Stuur iemand een bon voor een avondje/namiddagje babysitten

Al hoop ik dat ze het ook zouden vragen mocht ik geen bon sturen, haha.

Dag 35: 28 januari – Stuur een bedankmailtje naar iemand die in het verleden écht een verschil maakte

Duidelijk, toch? Ik stuurde een mailtje naar iemand waar ik altijd terecht kon toen ik ziek was. Dat maakte de boel toch echt een beetje draaglijker.

Dag 36: 29 januari – Stort iets voor het goede doel

Ik luisterde naar een podcast over sterrenkindjes (ja, niet zo vrolijk, ik weet het) en hoorde over ‘Boven de Wolken‘, een vereniging die een (gratis) fotograaf stuurt na de geboorte van kindjes die het niet haalden. Ik vond dat zo een mooi initiatief, dat ik een kleine storting deed.

Dag 37: 30 januari – Zorg dat iemand bloed geeft

Jij! Hey jij! Hoe lang is het geleden dat jij nog bloed gegeven hebt? Wat? Zo lang? Nog nooit? Er is echt niets aan, maar het kan zo een groot verschil maken! Je hebt er amper last van, het duurt maar een paar minuten en je weet dat je super goed bezig bent.

Ik mag niet meer, helaas, maar ik wil meekomen en uw polleke vasthouden en ‘YOU ROCK‘ roepen en koekjes en cola aanslepen, want die krijg je daar allemaal gratis. Wat denk je?

Dag 38: 31 januari – maak kraamkost voor iemand

Als je net bevallen bent, dan staat je hoofd niet naar koken, zoveel is zeker. Dat iemand je dan een ovenschotel met wat lekkers brengt, is zo aangenaam. Ik maak er ook standaard semi-gezonde koekjes bij.

Dag 39: 1 februari – Help een handje op school

Jaarlijks is er een spaghettidag op school. En jaarlijks zoeken ze mensen om mee te helpen, o.a. door een kookpakket klaar te maken. Ik waagde me aan 4kg gehakt en was er even zoet mee!

Dag 40: 2 februari – trakteer!

Wat denk je? Ga je ook aan de slag?

Op tram 4!

2 februari 2020

Ik klop op zijn deur en steek mijn hoofd binnen in zijn slaapkamer. ‘Goeiemorgen, sch…’ ‘Neeeeee mama! Jij moet weer naar je bedje! Jij mag de bloemetjes nog niet zien!’.

Glimlachend doe ik de deur weer dicht. Ik moet dus terug naar mijn bedje. Tot alles klaar staat beneden, en ik geroepen word. Voor mijn verrassing, die – misschien oh misschien – wel bloemetjes inhoudt.

Ja, ik mag opstaan. Man- en zoonlief staan samen klaar in de living. Er staan twee kaartjes en een klein pakje op tafel. Zij hebben een mooie ruiker achter hun rug, die Krullenbol mag afgeven. Hij heeft zelf de bloemen gekozen, en ik moet zeggen, ze zijn prachtig. Ik krijg knuffels en kusjes en ze zingen ‘Happy birthday to you – in de wei staat een paard – en dat paard bakt een taa-aart, omdat mama verjaart’.

Ik lees de kaartjes en ontdek zo waarom manlief me vroeg om morgennamiddag vrijaf te nemen – een lunch en een paar uur wellness! Hij had gelijk, ik zou het me niet beklagen dat ik die meeting verplaatst heb.

In het pakje zit een kettinkje. Ik vind alles zo mooi, ik krijg er tranen van in mijn ogen. Wat heb ik toch fantastische ventjes.

Dan moeten we ons opeens wat haasten, want over anderhalf uur staan er vriendjes aan de deur die komen brunchen en er moet nog heel wat gebeuren. Ik spring in mijn kleren en rij naar de winkel om broodjes en koffiekoeken.

Ik kijk op de klok. Het is 8u34 geweest.

Ik moet aan mijn mama denken, zoals elke verjaardag. Dat ze belde en zei ‘het is 8u34, heb ik je wakker gemaakt?’ En dan, zonder het antwoord af te wachten, lachend, ‘want jij hebt mij toen ook wakker gemaakt hoor‘.

En ik denk aan de andere mensen die mij vandaag geen gelukkige verjaardag meer gaan wensen. Mijn groottantes. Mijn tante. Mijn nicht. Damn. Ik ben precies een beetje emotioneel vanmorgen.

Niks dat 20 pistoleetjes en een berg koffiekoeken niet kunnen oplossen.

Thuis is het nog alle hens aan dek want ik heb natuurlijk het perfecte feestje in mijn hoofd, met de perfecte ballonnen en versieringen en fruitsla en en en… help, stress!

Maar wanneer iedereen er is, en we allemaal klaarstaan met een glaasje, word ik rustig. Ze vragen om een speech. Ik heb niks voorbereid.

Ik vertel dat ik de voorbije weken een klein onderzoekje heb gevoerd bij ervaringsdeskundigen, naar 40 worden. Naar hoe dat was, of ze er naar uit keken, of totaal niet. Ik heb héél uiteenlopende antwoorden gekregen.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik twee jaar geleden (niet zo lang he!) ZO een andere verjaardag had. Doodziek. In bed. Immuunsysteem gecrasht. Chemo uitgesteld. Herkende mezelf niet meer in de spiegel.

En nu stond ik daar, met een fijn gezin, toffe vrienden, in goeie gezondheid, met een kop vol ontembaarder-dan-ooit krullen. Klaar om in een stapel lekkernijen te duiken.

Mannekes, veertig worden is zalig. Geloof mij.

De regel van drie

Ik vond dit kleine lijstje met telkens drie antwoorden op een heel eenvoudige vraag bij Kris10, maar zij haalde het dan weer bij Goofball en Satur9.

Tja, een mens moet ergens de inspiratie vandaan halen he!

Drie namen waar ik naar luister

  1. Krullie
  2. Belle
  3. Mama

Drie plaatsen waar ik gewoond heb

  1. Leuven, België
  2. Schoelcher, Martinique
  3. Boston, USA

Ja, best internationaal he. Ik had het nooit van mezelf gedacht, huismus als ik ben!

Drie plaatsen waar ik heb gewerkt

  1. Ministerie voor Buitenlandse Zaken, dienst Ontwikkelingssamenwerking
  2. KULeuven
  3. Technopolis

Drie dingen waar ik graag naar kijk

  1. mijn zoon
  2. de wolken
  3. de zee

Drie plaatsen waar ik al ben geweest

  1. Grand Canyon, USA
  2. Eyjafjallajökull, Ijsland
  3. Bangkok, Thailand

Lastige keuze, ik ben natuurlijk wel al op een paar plaatsen geweest. Ik heb er dan maar een paar bekende uitgehaald!

Drie dingen die ik graag eet

  1. Fruitsla die ik niet zelf heb moeten snijden
  2. Salade met spek, geitenkaas en appel
  3. Helaas ook: pittige Doritos chips

Drie dingen waar ik naar uitkijk

  1. De zomer
  2. Het eerste slokje koffie van de dag (zelfs met deca heb ik dat)
  3. Meer energie hebben

Ik ben benieuwd waar jullie naar uitkijken!

Fabulous 40 – update 3

Soms is het niet te geloven dat er alweer twee weken voorbij zijn, maar inderdaad, de derde én vierde week met kleine RAOK (random acts of kindness, remember?) is achter de rug. Hier lees je hoe het me de eerste en de tweede week verging.

Ik liep even een weekje achter, iets met nu 70% te gaan werken, een laatste concert mee te zingen en een nieuwjaarsreceptie op het werk. Dus vandaag: dubbele pret.

Wat ik allemaal heb uitgestoken?

DAG 15: 8 januari – Trakteer iemand op een drankje

Bijvoorbeeld in de cafetaria terwijl je met een andere mama aan het wachten bent op de kleuterzwemmertjes. Ofzo, he.

Dag 16: 9 januari – Breng eten naar de voedselbank

Op de school van Krullenbol werd eten verzameld voor de voedselbank. Dat kwam me goed uit, ik had al opgezocht dat er in mijn gemeente ook een verzamelpunt is, maar gewoon meegeven naar school is uiteraard erg praktisch. Ik dook in mijn kasten en kocht wat conserven en chocolade bij.

Dag 17: 10 januari – Zet de vuilnisbak van de buren terug

Je kent dat wel, je komt thuis en ’s morgens zijn ze de vuilbakken komen ophalen, maar nu staat die lege bak daar nog, en je moet die meezeulen en misschien is die nat en vies en…. Dus ik heb dat even voor de buren gedaan!

Dag 18: 11 januari – Geef spullen weg die je niet meer gebruikt/niet meer nodig hebt

Ik besefte dat ik een hoop producten uit de badkamer niet meer gebruik, maar dat iemand anders er misschien nog wel blij mee was. Via de facebookgroep Gift heb ik ze uitgedeeld.

Dag 19: 12 januari – Verras een collega met iets kleins

In mijn geval: iets heel kleins… nl. hoestpastilles voor mijn bureaugenootje die ook door een verkoudheid werd geplaagd.

Dag 20: 13 januari – Geef de vogeltjes eten in de winter

Dag 21: 14 januari – Geef een gift card weg

We wonnen een bon bij een tombola, goed voor 5 euro bij een frituur die in de buurt bij mijn zus was. De rekensom was snel gemaakt.

Dag 22: 15 januari – Opvolgen bij een vriend(in) die het moeilijk heeft

Een paar dagen later nog eens een sms’je sturen, om te vragen hoe het nu gaat, dat kan nooit kwaad.

Dag 23: 16 januari – Organiseer een potluck op je werk

Nodig gewoon de collega’s uit om op een middag allemaal iets mee te brengen om te eten, en geniet samen van het buffetje!

Dag 24: 17 januari – Laat het muntje in de kar zitten

De volgende ziet het zeker als een fijn cadeautje

Dag 25: 18 januari – Deel je favoriete recept met iemand

Mijn neven waren op bezoek en we hadden het over vegetarisch koken en daar goeie recepten voor vinden. Ik haalde meteen de link naar onze shakshuka boven – ik maak dit minstens een paar keer per maand: snel, makkelijk en heerlijk. Ideale combinatie.

Dag 26: 19 januari – Breng kinderkleren naar kirikou

Kirikou is een vereniging in het Leuvense die kinderspullen (waaronder kleertjes) verzameld voor gezinnen die het moeilijk hebben. Er zijn zeker ook organisaties in jouw buurt, mocht je eens grote kuis houden.

Dag 27: 20 januari – Droog oud brood voor de diertjes van de buren

Door het te drogen, gaat het niet schimmelen en worden de diertjes niet ziek

Dag 28: 21 januari – Stuur een beterschapskaartje

Ons neefje is behoorlijk onder de voet door de griep, dus stuurden we hem een vrolijk kaartje.

Zit er iets bij dat jij zou overwegen?

22 vragen aan mijn kind – 2e editie

Ergens in december 2018 stelde ik Krullenbol 22 vragen. Dat interview ging niet van een leien dakje- zijn concentratievermogen was met momenten te vergelijken met dat van een druif. Ik denk dat ik een keer of zes vragen heb gesteld, om ze allemaal beantwoord te krijgen.

Een jaar later, met een 4,5 – jarige Krullenbol, ging het al een stuk beter. Sommige antwoorden zijn gelijkaardig – anderen helemaal anders. Ik vond het geweldig dit te vergelijken.

Hier is dus het interview met Krullenbol, editie 2019.

HOE HEET JIJ?

Krullenbol

HOE OUD BEN JIJ?

Vier jaar

WANNEER BEN JIJ JARIG?

2 april

HOE OUD IS MAMA?

Negen

WAAR WOON JIJ?

Italië.

Toen vroegen we naar de straat en noemde hij wel onze straat – gelukkig!

WAAR BEN JIJ GEBOREN?

Uit de buik

WAT IS JOUW LIEVELINGSKLEUR?

Rood. En geel. En oranje.

WAT IS JOUW LIEVELINGSETEN?

Boterham met eitje

EN WAT VIND JE VIES?

Courgette vind ik vies.

WIE IS JOUW BESTE VRIEND OF VRIENDIN?

L, E, A, K, L, L – die namen

WAT IS JOUW LIEVELINGSLIEDJE?

Van de hokey pokey

WAT IS JOUW LIEVELINGSFILM?

De tubbetubbies (de teletubbies dus). Paw patrol ook wel. Zack en quack. En Carpoli.

WAT IS JOUW LIEVELINGSBOEK?

Ik heb geen boek.

Dikke dik, het grote boek met dikkie dik.

WAAR BEN JE BANG VOOR?

Van monsters.

Maar monsters bestaan toch niet?

Wel in de jungle.

WAAR WORD JE BLIJ VAN?

Van spelen.

WAT VIND JIJ STOM?

Stom vind ik als iemand gooit. Dan ben ik zo boos als iemand gooit.

En wat gooit die dan?

Spulletjes.

WAT VIND JIJ LEUK OM NAARTOE TE GAAN?

Naar school. En naar de hib hop (buitenschoolse opvang). En naar het turnen. En het turnkampje. En de kaboutersport.

WAT VIND JIJ LEUK OM TE DOEN?

Spelen.

WAT KUN JIJ HEEL GOED?

Oefenen.

En wat oefen je dan?

Dit. Kijk. (doet een poging tot handstand op twee handen).

WAT KUN JIJ NIET ZO GOED?

Niet zo snel stappen. Ik stap maar zo traag. (Hij is eigenlijk behoorlijk snel)

WAT IS JOUW GROOTSTE WENS?

Het brillendoosje wat ik heb (een rood brillendoosje in de vorm van een auto).

WAT IS LIEFDE?

Liefde hmmmm als je lief bent. Lief.

Dus als je lief bent, is dat liefde? Ja.

En als mama lief is, ook? Ja.

Als papa lacht en kookt dan is dat ook liefde. 

Mocht jij ook zin hebben je kinderen te interviewen, kan ik je dit alleen maar aanraden!

Fabulous 40 – update 2

Hello hello, het is van onder een berg gebruikte zakdoeken en bij een kop dampende thee dat ik de tweede update van mijn ‘40 before fabulous 40‘ beschrijf. Ik ben geveld door een virus of twee, drie, kwestie van geen half werk te doen – je kent mij he!

Maar dat neemt niet weg dat er toch weer een kleine ‘random act of kindness’ is gepasseerd de voorbije week (hier is de eerste update hierover). Hierbij mijn lijstje!

DAG 8 – 1 januari: Stuur een leuk postpakket naar een vriend

Of wat dacht je van een enveloppe met twee tabletten speciale chocolade, naar onze vrienden in Frankrijk?

Dag 9 – 2 januari: Steek een lief briefje in een bibliotheekboek

Dat zou mij doen glimlachen, in elk geval.

Dag 10 – 3 januari: Post kaartjes naar wie dan ook

Ik had het makkelijk, ik geef het toe – met kerst en nieuw een kaartje sturen, dat gaat sowieso. Maar waarom ook niet eens een kaartje sturen voor een verjaardag (toch leuker dan een smsje?), een speciale gebeurtenis, of gewoon zomaar om te zeggen dat je die persoon apprecieert? Ik vind snail mail nog altijd een cadeautje.

Dag 11- 4 januari: Schrijf opbeurende/lieve briefjes en laat ze ergens achter

Zoals jullie misschien wel weten, zing ik in het koor dat momenteel de Lotto Arena onveilig maakt samen met Bart Peeters. Ik liet een hoop post-itjes met ‘Go Go Go’ en ‘Jij gaat dat goed doen‘ en dergelijke achter in de loge. Voor wie wel een steuntje kon gebruiken.

Dag 12: 5 januari: Steun een student

De studentjes zitten nu allemaal ferm te blokken en kunnen wel een steuntje in de rug gebruiken. Ik stuurde motivatiekaartjes naar een vriendin, die met een eerstejaars studente zit. Kan zij ze gebruiken indien nodig! Of breng wat comfort food, of misschien net vers fruitsap?

Dag 13: 6 januari: Steek een lief berichtje in een brooddoos

Dat hoeft geen uitleg, zeker? Krullenbol kan natuurlijk nog niet lezen, dus in mijn geval was het een tekeningetje.

Dag 14: 7 januari: Kook voor iemand die je niet kent

Misschien kook je wel eens te veel, of misschien kan je het eens bewust doen. Er zijn veel mensen die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen, en je kan die maaltijd weggeven via verschillende groepen op Facebook zoals ‘Gift‘ en ‘Zonder honger naar bed‘. Hoef jij niets weg te gooien, en maak je iemand blij. Dubbel win!

Koffie Klasj- december ’19

Ahh, mijn lieverds, wat fijn om jullie weer te zien!

Een maandoverzicht van december, dat heeft al gauw een dubbele functie he. Het is toch ergens normaal dat je ook nog wat verder terugkijkt, op het hele jaar.

Maar goed, voor we beginnen te mijmeren en al – wat kan ik je schenken? Ik heb niet-alcoholische bubbels gekocht, maar eerlijk is eerlijk: dat smaakt toch allemaal naar appletiser, je weet wel, van dat sprankelend appelsap. Niks tegen appletiser, maar zo zoet he!

En verder heb ik nog wat overschotjes van de feesten, koekjes, chocolaatjes… het is eigenlijk een goed moment om eens langs te komen, ik heb veel meer lekkers in huis dan anders! En dat moet allemaal op voor we weer gezond gaan doen. Help dus!

Feestjes en uitstapjes

December was een feestmaand in heel wat opzichten. We hadden gewoon opeens een hele agenda vol met leuke uitstapjes en samenkomsten. Hebben jullie dat ook soms, dat je eens met je ogen knippert en je agenda vol gesneeuwd is?

Op 1 december begonnen we meteen met een schot in de roos: we gingen met Krullenbol en zijn beste vriendje op uitstap, niet zomaar, maar met een echte, ouderwetse stoomtrein. En we zaten niet alleen op die stoomtrein, nee, er waren heel wat zwarte pieten aanwezig! Die deelden tekeningen en koekjes uit.

Want we gingen nog iemand anders ophalen met de stroomtrein! Niemand minder dan… de sint!!

Dat één van de pieten heel erg verdacht veel op zijn achterneef leek, had Krullenbol niet door. Hij was SUPER-enthousiast. Het was echt een topdag.

En ooit, toen de dieren nog spraken, was ik de zwarte piet op een familiefeestje met het achterneefje (toen een jaar of vijf denk ik), en herkende hij me ook niet. Hij was zelfs bang van me, haha. Een mooie cirkel die rond is!

Dan waren er nog een aantal hele fijne ontbijtjes met buurvrouwen, lunchkes met collega’s, brunches bij familie en het algemene gevoel dat je omgeven wordt door zoveel warme mensen… heerlijk. December, I love you.

Kerstvakantie

Ik ben twee weken thuis en dat heeft echt wel deugd gedaan. We hebben de feesten vrij beperkt gehouden, maar er wel vollenbak van genoten.

Verbouwingen

Misschien is ‘verbouwingen’ niet het juiste woord, ‘renovatie’ is dat zeker ook niet. We wonen bijna 10 jaar in ons huis, en dat betekent dat er wel een aantal zaken zijn die we misschien al willen veranderen, verbeteren, of nu eindelijk eens deftig afwerken. Daar zijn we dus de nodige offertes en ideeën voor aan het verzamelen.

Ik vind het wel fijn daar nog eens mee bezig te zijn. Sommige dingen zijn gewoon sowieso een goed idee (zonnepanelen bijvoorbeeld), anderen zijn enkel nodig omdat we er zin in hebben (bv: de tegels van de living – die nog perfect OK zijn – vervangen door parket). Wij zijn daar meestal nogal pragmatisch in, maar het is ook wel fijn om eens iets te plannen omdat je het leuker zou vinden, niet omdat het moet.

Werk

Ik spring in januari naar 70%, wat blijkbaar volgens de CM een ‘pretty big deal’ is. Ik kreeg nogal een preek toen ik de aanvraag ging binnenbrengen – ook al werkte ik nu toch ook 60%.

Elke stap naar meer werken is een aanpassing geweest en ik verwacht nu niet anders. Het is ook elke keer goed gekomen, na enkele weken vroeg gaan slapen en prioriteiten stellen.

Maar hey, hoe zijn jouw feesten geweest? Heb je ervan kunnen genieten? Of hoeft die periode niet zo voor je?

Fabulous 40 – update 1

Jawel, jazeker, ik kom uit de kast, ik beken, er valt niets meer te ontkennen – ik zit op de short track naar tram 4.

En ik heb daar goeie voornemens over. Ik wil 40 kleine fijne dingen doen in de aanloop van die grote dag.

Aangezien ik jarig ben op het mooie Lichtmis, dat per definitie 40 dagen na Kerstmis valt, begon mijn reeks van kleine fijne dingen op 25 december. Dat maakte het voor mij ietsje makkelijker dan pakweg 23 mei, maar kom. Gun me dit detail.

DAG 1 – 25 december: stuur 5 sms’jes naar mensen die iets voor je betekend hebben dit jaar

Check. Af en toe gekoppeld aan een kerstwens, maar zeker uitgebreider dan dat.

DAG 2 – 26 december: Schenk een boek aan een openbare bib

Sinds kort hebben wij zo een kleine ‘bibtil‘ (of hoe heet dat) in ons centrum. Je kan er gratis boeken lenen, gewoon terugbrengen is de boodschap. Ik heb twee boeken gedoneerd.

DAG 3 – 27 december: Steun het goede doel van een vriend

Klinkt misschien gek maar ik heb een doos met maandverband en tampons verstuurd. Een kennis van me verzamelde dit, voor dakloze vrouwen die eens per maand in de rats zitten omdat ze geen geld hebben voor hygiënische oplossingen.

DAG 4 – 28 december: Stuur bloemen naar iemand die het verdient

Al stuur ik nog wel eens bloemen om iemand op te vrolijken, dit keer viel het mooi dat mijn meter jarig was!

DAG 5 – 29 december: Nodig iemand uit om mee te eten

In dit geval nodigden we vrienden uit om te komen brunchen.

DAG 6 – 30 december: Geef iemand een oprecht complimentje

Ik schreef een kerstkaartje aan één van mijn oudste vrienden, en liet haar weten dat ze echt een hele goeie vriendin is.

DAG 7 – 31 december: Schrijf een liefdesbrief

Het werd er eentje aan Manlief, of wat had je gedacht. Op 1 januari waren we exact 3000 dagen getrouwd, en ja ik ben zo een muts die dat af en toe eens narekent, en dan in de agenda zet. Ik schreef hem een briefje over die mooie dag 3000 dagen geleden, en de 3000 keer dat ik sindsdien opnieuw ‘ja’ tegen hem wilde zeggen.