Babybroer wordt 1!

Mijn lieve jongen,

Vandaag is het 1 volledig jaar geleden dat ik je voor het eerst in mijn armen mocht houden. Eén jaar, 365 dagen, een toertje rond de zon.

Dat is een heel gek gevoel, want ook al ben ik véél meer wakker geweest in dat jaar dan in een ‘standaard’-jaar, toch lijkt het sneller voorbij gegaan te zijn.

Jij hebt een hele voorgeschiedenis en een speciaal geboorteverhaal, wat ik je zeker allemaal nog wel eens zal vertellen. Laat ik je vandaag vertellen over die eerste tijd van je leven.

In de eerste seconden van je leven (buiten mijn buik dan) was je omgeven door enkele mensen met mondmaskers, en enkele mensen zonder. De mensen met mondmasker waren de dokter en de vroedvrouwen die jouw mama net hadden gecoacht om jou op eigen kracht op de wereld te zetten (samen met papa, die complimenten kreeg van de hele crew). De mensen zonder mondmasker ken je nu als mama en papa.

Jouw papa stond naast mij en het eerste wat hij zei toen hij je zag, was ‘Hij is er‘. Hij is er. Hij is er. En dat was ook het enige dat ik kon denken: daar ben je dan. We hadden je nog nooit gezien, en ons hart herkende je. ‘Oh ja. Jij bent het. Jij bent dat stukje van de puzzel dat we zochten’.

In de eerste uren van je leven, lag je dicht bij mij. Of bij papa. Ik voelde me zo rustig, zo gelukkig. We belden je broer, grootouders, je meti en peti, je tantes.

In de eerste dagen van je leven, leerde je je grote broer kennen. Die ontmoeting, lieve schat… je mama is niet slecht met woorden, maar die eerste momenten met ons vier, die kan ik toch niet heel goed omschrijven. Je grote broer was zo blij, zo fier, hij straalde. ‘Mijn broertje’, bleef hij zeggen, ‘dat is mijn broertje. Onze baby’.

We gingen de tweede dag al naar huis, want ik voelde me prima en een ziekenhuis is toch niet zo heel gezellig. We maakten ons coconnetje thuis.

In de eerste weken van je leven leerden we je beter kennen. Je bleek een rustig, vrolijk kindje te zijn, dat eigenlijk al lachte voor de boekjes zeiden dat je kon lachen. Het werd heel warm, jij dacht misschien dat het buiten de buik altijd zo warm was als in de buik, maar nee, dat noemen we een hittegolf. Mensen kwamen langs, maar heel voorzichtig en op het terras, en op afstand. Nog meer maskers. Jou bewonderen door het raam. Maar toch heel fijn.

In de eerste maanden van je leven, was ik zo goed als altijd dicht bij jou. Heel erg mijn best aan het doen om die borstvoeding te doen lukken. Mee veren met jouw ritme dat nog geen ritme was. Ik vond het heerlijk om met jou op stap te gaan, want je was in alles geïnteresseerd en zelden humeurig. Ik stond versteld hoe snel je een band had met je grote broer. Hoe je meteen lachte als hij binnen kwam. Hoe snel jullie al spelletjes speelden. Hij hangt maar wat graag de clown uit met jou als gretig publiek – je hebt het heerlijkste schaterlachje- en dan kijk ik naar jouw papa en weet ik dat hij hetzelfde denkt: ‘dit. dit is waarom. Waarom we hebben doorgezet. Exact dit’.

Daarna mocht je naar de crèche en daar werd je -letterlijk- met open armen ontvangen. Je vond het super om naar al die grotere kindjes te kunnen kijken. Nu ja, ‘grotere kindjes’ is relatief, want die eerste weken groeide je meer dan een cm per week en op korte tijd ging je van een ‘baby van gemiddelde grootte en een beetje magertjes’ naar een supersterk reusje dat de bijnaam ‘John Beton‘ kreeg van de verzorgsters!

Met kruipen nam je je tijd, mensen brachten je toch steeds wat je wilde als je eens lief lachte. Maar daarna leek het in een stroomversnelling te komen, opeens trok je je recht, zette je bijna meteen al wat stapjes naar opzij, liep je achter dat duw-wagentje aan… wij keken met grote ogen en bewondering. En boden een handje aan om recht te staan en wat afstand af te leggen.

En we begonnen met het aanbrengen van beveiliging op deuren en stopcontacten. Want je bent echt als de bliksem als het gaat om uittesten wat mag en niet mag!

Je bent een waterrat en doet niet liever dan in bad spetteren of zelfs met grote broer in de douche te zitten. Je bent een knuffelbeestje dat al zijn hoofdje aanbiedt als ik kusjes uit te delen heb.

De laatste weken is er duidelijk veel aan het gebeuren in dat hoofdje van je, soms wordt de frustratie te veel en je laat veel meer van je horen dan voordien. Ook ’s avonds gaan slapen is helemaal niet meer zo aantrekkelijk voor je als daarvoor. Je brabbelt er op los, veel meer dan je broer toen deed, en nu ‘mama’, ‘papa’, ‘dada’ en een geluid-dat-op-hun-naam-lijkt voor de katten tot het repertoire behoren, ben ik benieuwd naar hoe je je broer gaat noemen.

Jij wordt vandaag 1 jaar.

In het eerste jaar van je leven heb je veel geleerd. Veel gezien. Veel gelachen.

Doe zo voort, lieverdje. Wij zullen met bewondering blijven kijken en het handje zijn om je te helpen wat afstand af te leggen.

Je mama

10 gedachtes over “Babybroer wordt 1!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s