Mijn 5 redenen om mijn kind niet op sociale media te delen

privacy.jpg

Weet je nog, je eerste sollicitatie? Groen achter je oren, ergens begin de 20, in een net iets te wijd pak, en zoooo nerveus!

Je stapt binnen, probeert een niet te klam polleke te geven, zet je neer, en haalt je documenten boven. Een paar mooie kopietjes, in een plastic mapje. Eerst gaan ze door je CV, vragen ze wat over je opleiding, je ervaring. Dan slaan ze je babyfotoalbum open. Jij in bad, jij op het potje, jij op de fiets, toen je ma je haar had geknipt en dat niet bepaald recht was… allemaal mooi bijgehouden door je mama, voorzien van kleurige commentaren, over een schattige bijnaam na een accidentje in de kleuterklas.

De interviewer fronst even de wenkbrauwen, en gaat laconiek verder. ‘Zo Mevrouw Poepiedrollie… waarom moet u onze leraar/dokter/advocaat/… worden?

 

Te gek? Te raar? Ongepast? Too much information?

Het is anders precies waar onze kinderen over enkele jaren mee geconfronteerd zullen worden. Hun hele jeugd ligt voor het grijpen op het internet. Door ons, de ouders met de camera, op zoek naar een paar ‘likes’.

Er is wat controverse over, over het al dan niet ‘delen’ van je kind op sociale media.

Toen ik begon te bloggen, heb ik hier eigenlijk eerder mijn gevoel in gevolgd, om zoonlief niet bij naam te noemen – ook al was de blog vooral voor vrienden en familie.

Hoe meer ik erover las, en hoe meer sociale mediakanalen erbij kwamen (Instagram, twitter, …), hoe meer ik van deze keuze om hem niet herkenbaar in beeld te brengen- en in een verlengde daarvan mezelf ook niet – overtuigd raakte.

En omdat ik recent de vraag kreeg, ben ik even verder gaan denken.

Mijn 5 redenen om mijn kind niet herkenbaar weer te geven op sociale media:

  1. Het internet is voor altijd

Deze lijkt zo logisch, maar staan we voldoende stil bij de gevolgen? Het voorbeeld dat ik hierboven aanhaalde, is natuurlijk hilarisch, maar het ligt volgens mij niet ver van de waarheid. Het is nu al een feit dat werkgevers sollicitanten googlen. Wat wil je dat ze tegen komen over je kinderen?

Ja, we moeten eerlijk zijn. Ja, het heeft waarde om het leven ‘zoals het is’ weer te geven op sociale media. (Eerlijk: ik zie ook liever een schattig babysnoetje op Facebook dan de achterkant van een hoofd).

Maar op een sollicitatie zet iedereen graag zijn beste beentje voor. En als de werkgever net grappige/beschamende/zotte foto’s heeft zien passeren, dan geeft dat toch een bepaald beeld, nog voor je de kamer bent binnengestapt.

 

Ik besef heel goed dat de jeugd tegenwoordig zelf bijdraagt tot die hoop zotte foto’s op het internet. Ook – of vooral – de digital natives van vandaag hebben begeleiding nodig over het blootgeven (soms letterlijk) van jezelf op het internet. Daar is iedereen het wel over eens, denk ik.

Maar als wij onze kinderen willen aanleren dat je moet nadenken over wat je post, moeten wij daar zelf dan niet het goeie voorbeeld in geven?

 

  1. Je kind kan dit niet fijn vinden – nu of in de toekomst

Kinderen kennen vanaf een jaar of zes gevoelens van schaamte. Natuurlijk geldt dat dan ook voor alle foto’s die we op internet hebben gezwierd nog voor ze die leeftijd of gevoelens hadden.

Het is tof dat we rekening houden met de wensen van ons kind (‘hij vroeg me die foto niet te plaatsen, dus ik heb dit niet gedaan’), van zodra ze dit kunnen uiten, maar zouden we dan niet beter anticiperen op de mogelijke bezwaren? Want zoals ik al aanhaalde in nr. 1: het internet is voor altijd.

 

En als een werkgever dit kan vinden, en er mogelijk negatieve gevolgen aan kan koppelen, dan kunnen andere kinderen, dit zeker ook.

Kinderen kunnen wreed zijn voor elkaar, en er is weinig nodig om iemand te gaan pesten. In een tijd waarin cyber bullying een ernstig fenomeen is, is het misschien verstandig om niet meer ammunitie op het internet te gooien?

pesten

  1. Het is niet altijd veilig

Ik heb het nu gehad over mogelijke werkgevers en mogelijke pestkoppen die de foto’s van je kinderen van het internet kunnen plukken. Maar jammer genoeg blijft het daar niet bij.

We weten eigenlijk allemaal maar al te goed dat er mensen zijn met vreselijke bedoelingen die op het internet ronddolen. Die foto van je kindje in het bad krijgt dan opeens een heel andere kleur.

En ja, ik ben een positief persoon. Ik wil er niet van uit gaan dat mensen slechte bedoelingen hebben. En de overgrote meerderheid van de mensen op internet gaan inderdaad van ‘aaaaah, zo schattig’ als ze je foto’s zien.

Arda Gerkens, directeur van het Expertisebureau Online Kindermisbruik stelt:

Ik geloof niet dat er iets bestaat als te voorzichtig zijn op internet’.

Kijk, alle positiviteit ten spijt, we moeten ook realistisch zijn. Ik mocht vroeger tot na het donker in een bos gaan spelen. Zonder gsm. Zonder iets te laten weten. Zou ik dat nu toelaten aan mijn eigen zoon? Van ze leven niet! Ook al zal de overgrote meerderheid van de mensen in dat bos ook de beste bedoelingen hebben.

 

  1. Facebook, Instagram en WhatsApp mogen je foto’s gebruiken

Eigenlijk weten we dit al. Er is een tijd geleden al wat ophef over geweest. Sommige mensen dachten dat ze gewoon een melding moesten posten op hun tijdslijn dat Facebook hun foto’s niet mocht gebruiken.

Helaas pindakaas, dat werkt niet. Ook al blijft het auteursrecht van jou, Facebook (en dus ook Instagram en WhatsApp, bedrijven die Facebook bezit), mag de foto’s die jij post – ook in privé conversaties naar je familie, ook als je het enkel post in een ‘gesloten’ tijdslijn voor jouw vrienden – gebruiken.

Dat betekent dat jouw foto opeens kan gebruikt worden voor reclame, zonder dat jij hier een cent van ziet. Helemaal bitter wordt het dan als dat ook nog een aanstootgevende reclame zou zijn, of een reclame voor een product waar jij je helemaal niet in kan vinden. Dan is jouw kind daar het gezicht voor. Fijn zo.

Omdat wij wel degelijk familiefoto’s delen over WhatsApp, ben ik recent overgeschakeld naar Signal. Dat is een identieke manier van ‘appen’ maar zonder de onbestaande privacy settings.

 

  1. Privacy is een persoonlijk recht

 

Het is een begrip dat ons zoveel rond de oren is geslagen, weten we nog wel wat privacy precies is?

Volgens Wikipedia is Privacy een afweerrecht dat de persoonlijke levenssfeer beschermt. Het is een persoonlijke vrijheid, de gelegenheid om zich af te zonderen. Later is dit uitgebreid met ‘zelf bepalen wie welke informatie over ons krijgt’ en ‘de wens onbespied en onbewaakt te leven’.

 

Wat ik hieruit opmaak is dat elk individu de keuze heeft wie welke informatie over zichzelf krijgt. Het is dus niet aan mij om voor mijn kind te beslissen.

Mijn kind is een eigen individu, met zijn eigen levenssfeer, en ook al heb ik daar als ouder behoorlijk veel in te bepalen – zeker als je kindje nog klein is – het is naar mijn gevoel niet aan mij te beslissen die privacy ten dele ‘weg te geven’.

 

Ik deel ook graag op Facebook, al is het enkel voor vrienden, en dit heeft sowieso verregaande gevolgen voor mijn privacy. Facebook maakt een dataprofiel aan van iedereen die iets post, weet op basis van je zoektermen dat je zwanger bent (in sommige gevallen al voor jij of je familie dat weet), weet dat jij een kind hebt, en weet ongelooflijk veel over de sociale achtergrond van dat kind en zijn ouders.

En nee, ik heb niets te verbergen. En ja, ik krijg ook de kriebels van mensen die op sociale media zo hard een fake beeld ophangen van ‘alles is hier perfect hoor’.

Maar dat pleit mij niet vrij van kritisch nadenken over mijn eigen privacy, en die van mijn kind.

 

Ik hoor wel vaker: als onze kinderen groot zijn, posten ze alles en nog wat op sociale media, dan is het hek toch helemaal van de dam.

Maar is dat zo? Hoe weten we dit zeker? Het is nu al zo dat 91% van de ouders zich zorgen maakt over de online veiligheid van de kinderen. Het is nu al zo dat vele mensen hun zelfbeeld laten afhangen van het aantal likes. We delen almaar meer en meer, op meer kanalen, en de gevolgen hiervan laten zich nu al voelen.

Waarom er dan vanuit gaan dat die slinger steeds verder naar die kant gaat doorslaan? Is het ook niet waarschijnlijk dat we ergens stevig tegen een muur (of Facebook wall?) gaan aanlopen, en dat er via regels, restricties, maar ook bewustmakingscampagnes e.d. net WEL voorzichtiger gaat worden omgegaan met privacy?

Ik wil hier geen welles/nietes spelletje beginnen, want niemand heeft een glazen bol. Ik wil alleen stellen: als je gelooft dat bovenstaande een mogelijkheid is – en dat onze kinderen daardoor niet opgezet gaan zijn met onze ‘vrijgevigheid wat betreft privacy’ op dit moment – waarom zou je dat risico dan lopen?

 

En als het toch zo is dat ze alles met iedereen gaan delen – laat het dan hun (weloverwogen, begeleide) keuze zijn. Hun leven, hun privacy.

 

 

Samengevat heb ik vijf grote redenen waarom ik mijn kind niet bij naam noem, of herkenbaar in beeld breng op openbare sociale media.

  1. Het internet is voor altijd
  2. Je kind kan dit niet fijn vinden
  3. Het is niet altijd veilig
  4. Facebook e.d. mogen je foto’s gebruiken
  5. Privacy is een persoonlijk recht van je kind

 

Dit zijn mijn persoonlijke ideeën hierover. Ik doe het dus niet- of probeer het te beperken. Daarmee wil ik niemand veroordelen die dat wel doet. Ik beantwoord alleen een vraag over mijn redenen om terughoudend te zijn.

 

Delen jullie je kind(eren) op sociale media? Waarom wel, of niet?

 

 

 

Advertenties

18 gedachtes over “Mijn 5 redenen om mijn kind niet op sociale media te delen

  1. trijnewijn zegt:

    Ik vind dat 5 heel goede redenen. Privacy is voor mij eigenlijk de enige reden waarom mijn blog niet doorzocht mag worden door Google en andere zoekmachines. Wie wil mag het allemaal lezen, maar wie mij niet kent komt mijn echte naam/adres/… niet te weten (zeker nu ik niet meer op de website van het werk sta).

    Liked by 1 persoon

  2. gerdialkema zegt:

    Wat goed dat je hier zo over na hebt gedacht! Hier worden wel kinderfoto’s gebruikt op de blog, maar meestal niet volledig zichtbaar en alleen leuke foto’s. Ieder heeft hierin z’n eigen mening..

    Like

  3. lodi zegt:

    Het is zeker iets om over na te denken, ik plaats foto’s van mijn kinderen en gezin, wel let ik op wat ik plaats en plaats zeker niet alles. Ik vind trouwens ook even terug komend op het sollicitatie gesprek dat je ook op moet letten op mail adres. Een mailadres kan zo maar een gesprek tegenhouden.

    Liked by 1 persoon

  4. Wanda zegt:

    Ik ben het helemaal met je eens! Ik denk dat iedereen zich veel bewuster moet worden van wat we delen op social media. Zelf deel ik bijvoorbeeld nooit foto’s van familie, vrienden of collega’s. Ook noem ik nooit de volledige namen.

    Liked by 1 persoon

    • Bostonbaby zegt:

      Helemaal mee eens, het IS super om te zien! Ik ben alleen iemand die altijd (te?) ver nadenkt, en zie dan al zo dat mijn zoon over een jaar of 20 boos vraagt waarom ik dat allemaal gepost heb van hem, dat ie er last van heeft, en dan zeg ik ‘ja maar je was zo schattig, ik kon er niks aan doen’… en dan denk ik… dan maar niet.

      Like

  5. Goofball zegt:

    Ik vind dit een hele goeie post en hele goede bedenkingen. Het is goed om regelmatig (opnieuw) hierbij stil te staan en kritisch na te denken en bewuste keuzes te maken.

    Ik ben duidelijk een stuk vrijer in wat ik post dan jij, maar ik ben me heel goed bewust dat mijn oudste zoon volgend jaar naar lagere school gaat en dat ik hem meer en meer beslissingsrecht moet geven en zijn mening vragen. Momenteel vind hij het schitterend om foto’s van zichzelf te zien maar hij beseft natuurlijk de impact van Internet niet. Maar het is hun privacy en hun recht en ik zal misschien mijn blog en mijn gedrag in toekomst drastisch moeten aanpassen.

    Ikzelf maak vooral onderscheid tussen de verschillende kanalen: op twitter en Instagram waar ik onder eigen naam publiceer komen mijn kinderen niet of zelden en slecht herkenbaar voor.

    Op Facebook post ik wel regelmatig foto’s van hen omdat ik ze daar graag deel met vrienden, maar ik controleer privacy settings regelmatig en ik zal nooit een blote foto of potjesfoto of zo posten. Ik probeer wel na te denken wat ze ooit schaamtelijk zouden kunnen vinden. Wat jij schrijft over Facebook’s rechten klopt volgens mij niet 100%
    “Specifically, when you share, post, or upload content that is covered by intellectual property rights (like photos or videos) on or in connection with our Products, you grant us a non-exclusive, transferable, sub-licensable, royalty-free, and worldwide license to host, use, distribute, modify, run, copy, publicly perform or display, translate, and create derivative works of your content (consistent with your privacy and application settings). “https://www.facebook.com/legal/terms => ik ben eigenaar maar ik geef hen het recht om het te gebruiken zonder kosten en die foto te herkopiëren enz. Dat is ook nodig om te kunnen en mogen tonen in de feeds van vrienden, om op server back-ups te kunnen maken enz.
    Voor mij is het wel kritisch , het puntje “consistent with your privacy”. Mijn foto’s zijn niet eens zichtbaar voor al mijn FB vrienden en ze mogen het dus ook niet sharen daarbuiten mijn instellingen, dus zeker niet aan een reclamebureau of zo. Ik meen me wel te herinneren dat je dat ooit expliciet moest aanduiden en weigeren in het verleden maar die setting vind ik niet meer terug. Toch lijkt deze uitleg mijn interpretatie te bevestigen en ook andere artikelen die ik naar aanleiding van je post weer doorploegde zijn consistent. https://www.howtogeek.com/304037/does-facebook-own-my-photos/
    Misschien ben ik hier veel te naief in, maar ik geloof NIET dat facebook ooit mijn foto’s voor een reclameboodschap kan en mag gebruiken. Maar bedankt voor de opmerking, nu heb ik toch nog weer eens opnieuw die terms herlezen, bekeken en proberen begrijpen. En ja, dat vind ik wel belangrijk.

    Op mijn blog post ik duidelijk ook heel veel foto’s van mijn kinderen. Steeds meer merk ik. Mijn blog dient als een dagboek voor vrienden en familie vooral om mee te lezen wat we als gezin allemaal maar doen. Als ik in de toekomst zou moeten stoppen met foto’s van hen te posten, zal ik in een enorm bloggat vallen. Misschien gebeurt dat ooit. Misschien zal het volstaan om rugfoto’s te posten. Ik ben in elk geval wel blij dat mijn blog onder een alias gepost wordt alsook de kinderen een nickname hebben. Dat heb ik wel bewust gedaan om toekomstige leerkrachten, collega’s, werkgevers enz niet via een google search naar al die foto’s en verhalen te leiden.

    Ben ik goed bezig? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Het is goed kritisch te zijn op onszelf.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s