Hip hip

De uren zijn lang, maar de weken zijn kort.

Wat een mooie uitspraak vind ik dat. Dat gevoel hebben we toch allemaal wel eens, dat de dagen – vreemd genoeg meestal de weekdagen – voorbij lijken te kruipen als een kreupel slakje, maar voor je het weet is er opeens alweer een maand voorbij.

Of een jaar. Er zijn zo een paar ankerpunten op de kalender die me elke keer dat gevoel geven. ‘Is het nu alweer Kerst?’  – en dan, na wat aanvoelt als een week of twee – ‘Hoe, is het straks opnieuw Pasen?’. Of élk jaar op 1 januari, wanneer we uitgenodigd zijn bij de familie van manlief om uit te kateren met vers gebakken brood, paté en heerlijke kazen.

 

Het is dus helemaal niet gek dat ik echt-serieus-ernstig denk dat er een foutje is geslopen in de Druivelaar. Hoezo wordt happy baby 1 jaar deze zaterdag? Nuh-huh! Heus niet!

Of toch?

Even zijn eerste vriendenboekje checken.

Geboortedatum 2 April 2015
Kleur ogen Blauw/grijs met een beetje lichtbruin
Kleur haar Ja! In tegenstelling tot wat kwatongen beweren, heb ik wel degelijk haar! Het is blond. Neen, niet doorzichtig zoals bij mijn opa’s!
Lengte 78,5 cm
Gewicht 11 kg
Hobby’s Wandelen aan twee handjes of mijn wagentje, schommelen en Bumba kijken. En mama en papa knuffelen.

bumba

Favoriete liedje Lac du Connemara. Oh, en ‘de kikkertjes’. En ‘de boom stond op de bergen’.
Favoriete boek Little kangaroo, I love you.
Wat ik later worden wil Mezelf, mama zegt dat dat al meer dan genoeg is.

 

Jep. Het is dus toch zover. Tijd voor een feestje. Tijd voor een taartje. Tijd voor het vieren van een prachtig jaartje.

Advertenties

Belgium strong

Mijnheer de terrorist,

Ik werd vanmorgen wakker en mijn telefoon meldde mij dat 32 van mijn vrienden zich als ‘veilig’ hadden aangemeld op Facebook. Ik begreep er niets van. In België is iedereen veilig, elke dag. België is Amerika niet.

Tot ik na enkele muisklikken inzag, dat er een België is van voor 22 maart 2016, en van erna.

 

Waarom dat zo is, valt niet te begrijpen. Kende u België eigenlijk? Wij zijn een vredelievend landje, bourgondiërs, wij maken chocolade, brouwen bier, bakken wafels. Wij zijn binnen onze kleine grenzen al zo verschillend, dat diversiteit en compromissen sluiten onze tweede natuur is geworden. Een Belgische wereldleider wordt door Britse lomperiken ‘een dweil’ genoemd, en wij halen onze schouders op.  Ons nationaal symbool is een ventje dat aan het plassen is.

Wij hebben vrijheid van religie. Al zijn we over het algemeen zelf niet zo religieus, onze kerktoren ligt ons nauw aan het hart: we blijven er graag onder wonen, dicht bij familie en vrienden. Wij geloven in praten (in één van onze vele landstalen), niet in vechten.

En in dat land besloot u chaos te scheppen. In dat land rukt u zoveel mensen weg van hun familie.

 

Een paar maanden geleden stond ik met mijn kinderwagen in die vertrekhal in Zaventem. Een paar maanden geleden zat ik op de metro. Ik word misselijk als ik eraan denk.

Ik word misselijk van u. En ik ben niet de enige. Alleen uw moeder huilt om u, zij die u gewiegd heeft als baby, zij die opgestaan is ’s nachts, zij die zoveel moois voor u gedroomd heeft. Nu houdt u haar ook wakker ’s nachts. Net als de getroffen families.

 

Ik geloof niet in de hel. Maar als er een hemel is, dan kan ik u verzekeren dat wie die keet open houdt – hetzij God, Jahwe, Allah, …- niet opgezet zal zijn met uw komst. Ga niet langs ‘start‘. U ontvangt geen 72 maagden.

 

Ik zal u nog iets vertellen over België. Wij mogen dat rustige praters zijn met een zoete tand, wij zijn een taai volk. Menig veldheer heeft zijn tanden al gebroken op de Belgen. Van Julius Caesar, die ons de dappersten noemde, tot Napoleon, aan de leeuw, wij zitten tussen grote naties zoals Duitsland en Frankrijk om die blaffende honden uit elkaar te houden. En al zijn we dan zelf eerder een Bouvier de Flandre zo groot als een chihuahua, als het moet, dan zullen we van ons af bijten.

Klein, maar niet klein te krijgen.

De ‘Boston marathon bombings’ zijn nog geen drie jaar geleden. Daaruit is de slogan ‘Boston strong’ ontstaan.

Wel, hoe hard we nu ook staan de trillen op onze benen, hoeveel chaos er momenteel in Brussel heerst, één ding is glashelder.

BELGIUM STRONG.

hartjes

 

belgie

Spring/in de lente

Dit weekend ging Daylight saving time in. België zit nog lekker op het winteruur, wat ons de volgende twee weken dus een uurtje dichterbij brengt. Zoals elk jaar wanneer we minder lang mogen slapen, en moeten uitzoeken hoe de klokken ook alweer werken, brengt dit het nodig gegrommel mee en de vraag waarom er nog steeds ‘daglicht moet bespaard worden’.

 

Maar naast het gegrommel bracht het weekend ook het eerste Belgische bezoek van het voorjaar mee! Tijd om onze pet van reisgids af te stoffen en Boston in twee dagen samen te vatten. Dat betekent:

Dag 1:  een bezoekje aan de Harvard yard, het kopen van de nodige t-shirts voorzien van het logo van de universiteit, afgesloten met een typisch Amerikaans maaltje (BBQ ribbetjes en geroosterde maïskolven).

Screen Shot 2016-03-14 at 15.28.59

Dag 2: Ontbijt met wafels, om voldoende energie op te doen voor de wandeling van de Freedom Trail, een uitstap langs verschillende historische sites en gebouwen in Downtown Boston. Ook deze keer heb ik nieuwe dingen ontdekt – zoals een fijne bistro voor de lunch, maar even goed een oud kerkhof en een knappe kerk. Later checkten we nog even de gebouwen van MIT en de skyline van de stad bij de Charles rivier.

Ja hoor, geïnteresseerden mogen mij nog altijd contacteren voor deze tweedaagse!

 

Hoe fijn was het iemand te mogen verwelkomen! Dat, samen met het zonnetje en de krokussen* die komen piepen, maakt dat de lente voor mij officieel begonnen is. De Bostonianen springen graag mee in de spring, in korte broekjes en teenslippers. Het was tenslotte al 15 graden. CELSIUS, jawel!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ladies and gentlemen: the crocus!

 

 

*Weet je wat een krokus in het Engels is? Ik wist het niet. We noemden het dan maar ‘krowkus’, je weet wel, hetzelfde woord met een Engels accent. Blijkt dat nog te kloppen ook, zeg! Crocus! ‘Snow Clock’ was dan wel weer een misser. En ‘Easter flower’ ook, zo bleek… Gelukkig stonden er nog geen paardebloemen.

‘Moeder’-taal voor dummies

Babytaal kent iedereen. Dat gaat van babababa naar brr brr brr en wordt uiteindelijk een woordje, nog een woordje, een zinnetje…tot een niet aflatend gekwebbel – we kunnen de genetische kant uiteraard niet ontkennen. (Wat dat eerste woord betreft: we duimen nog voor ‘mama’ of ‘papa’ en niet ‘bumba’). AAAAAAAAAbook

Maar met mama en papa worden, komt ook een hele nieuwe vocabulaire kijken. Een mens kan niet verwachten daar meteen vlot in te zijn. Vandaag les 1 in moeder-taal.


 

P90: Wanneer je bij het bestellen van een verjaardagst-shirt beseft dat de maat ’12 maanden’ 12 weken geleden al te klein was.

Moederschapsrust: contradictio in terminis, van dezelfde aard als ‘chocoladedieet’ en ‘gezondheidschips’.

Relativiteitstheorie toegepast op moederschapsrust: Als je aan het werken bent, lijkt 15 weken thuis een eeuwigheid. Tijdens die 15 weken ben je 1,5x langer wakker dan gemiddeld. En toch flitsen ze voorbij met een pittig WHOESSHHH-geluidje.

Tijd blijkt in dit verband wel vaker verkeerd aangegeven, denk maar aan ‘verlossings-kwartier’ (heus, meestal meer dan 15 min. Meld dit aan manlief als hij de parkeermeter moet vullen).

Babyblues: van hetzelfde genre als baby-pop (kan vaak de ogen sluiten en ‘mama’zeggen) en baby-rok (voor meisjes of Schotse jongetjes).

Borstvoedingskussen: smakkerds gegeven voor, tijdens of na etenstijd.

Luierkussen: iets minder actief dan bovenstaand exemplaar.

Borstvoedingsmaffia: probably making you a bottle you can’t refuse.


 

 

 

Blijvend verbaasd

Toen we het vliegtuig opstapten vorig jaar in juli, hebben we héél lang aan de incheckbalie gestaan. Neen, de oorzaak lag niet in onze grote koffers, die wogen wel degelijk allemaal netjes 22,9 kg. Het lag zelfs niet aan het paspoort van zoonlief, met de foto van toen hij 3 weken was (en een beetje leek op de varkentjes van bij Angry Birds – alleen op de foto hé!). Neen, het lag aan de brave man aan de andere kant van de balie. Hij kon maar niet besluiten welk vakje aan te vinken over de status van ons visum. Een green card was het niet, op vakantie gingen we niet en er werd druk heen en weer gebeld over de andere mogelijkheden. Uiteindelijk werd het ‘legal alien’. Een legaal marsmannetje dus.

 

Dit legaal marsmannetje voelt zich geregeld nog een buitenstaander. OK ik geef toe dat ik ook niet veel pogingen tot indoctrinatie heb ondernomen. Ik loop nog steeds niet elke dag in een yoga- of strakke fietsbroek op straat zonder ooit te gaan sporten. Ik loop zelden met een koffie van meer dan 750 ml rond. Ik heb nog steeds geen chips bij mijn middagmaal (of eender welke maaltijd) gegeten. Ik blijf hardnekkig op zoek naar eetbaar brood (zoektocht naar eetbare croissant is recent opgegeven, een mens moet zijn grenzen kennen).  Kortom, ik ben dik geflest voor die hele inburgering. En er zijn nog steeds zaken die me elke keer doen grinniken. Een korte top 5.

Blijvend verbaasd over

  • Het grote optimisme dat spreekt uit bepaalde voedingswaren. Vlees met 10% vet in, wordt aangekondigd als 90% vetvrij. Dat is toch geweldig? Ik ben vanaf nu dus ook volledig schuldenvrij op twee leningen na, ik ben in topvorm, op 450 km jogging na en ik ben 28. Op een paar jaar na (niet verder te specifiëren aub).
  • Elke keer zeg ik ‘ja, we kunnen oversteken, het is groen’. Maar het is helemaal niet groen. Het is wit, een wit mannetje. Of er staat ‘WALK’. Was groen te verwarrend, of al bezet voor iets anders? En ik kan ook maar niet wennen aan het feit dat alle lichten voor de voetgangers groen wit worden op hetzelfde moment, zodat je diagonaal de straat mag oversteken. Voelt nog steeds fout aan.
    walk
  • Ze zeggen dat keuze doet eten. Dat verklaart heel veel. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit zoveel soorten M&M’s gezien. Melkchocolade. Melkchocolade met pinda. Met amandel. Met gepofte rijst. Zwarte chocolade. Met specifieke kleurtjes voor Valentijn -> dit leverde recent wel een aardige taart op!
    IMG_20160214_131400

Ook de uitgebreide selectie macaroni en kaas verbaast me elke keer. Meer dan 10 merken, en het is dus gedroogde macaroni en gedroogde kaas. Enkel te koken in water. Ik krijg al honger…or not.

DSC_0758

ik vind 7 soorten kippenvleugel toch wat mager

 

  • Jarenlang dacht ik dat het water ten zuiden van de evenaar naar de andere kant draaide in de afvoer. Recent geleerd dat dat niet klopt. Nu kan ik geen enkele reden of fysische natuurkracht meer bedenken waarom alle sleutels hier naar de ‘verkeerde’ kant gedraaid moeten worden om een deur te openen. En waarom kan ik hier maar niet aan wennen? Damn you, koppig motorisch brein!
  • Ik heb al een aantal keer over de grappige producten in de supermarkt gepraat. Maar deze zet ik met stip op nummer één. Spaghetti die ‘potvriendelijk’ is. Lees: het zijn kortere sprieten zodat die meteen in je pot passen. Denk aan wat dit de gezondheidszorg kan besparen aan stressgerelateerde aandoeningen!

 

Zeggen ze niet dat je de verwondering van een kind moet blijven delen? Ik doe in elk geval mijn best. Al is ons kleinste ventje moeilijk te evenaren – laat ons eerlijk zijn, een houten blokje is voor mij alleen de eerste 6 keer interessant.