De smaak van kerst

Zoals met Halloween alles naar pompoen en kaneel smaakt (cake, thee, brood, ijs, koekjes, chips – je kan het zo gek niet bedenken), op Thanksgiving allemaal rond kalkoen draait (maar hier gelukkig geen cake-variant van bestaat, of ik heb ze nog niet gespot), zo is de smaak van Kerstmis blijkbaar pepermunt. Pepermunt heeft de winkelrekken overgenomen. Pepermunt is niet meer te ontlopen. Nadeel: buiten mijn tandpasta en kauwgom hoeft voor mij echt niets naar pepermunt te smaken. Voordeel: het is aangetoond dat pepermunt een geur en smaak is die je oppept en energie geeft. In de donkerste maanden van het jaar is dat dus eigenlijk nog niet zo gek.

If you can’t beat them, join them. Een receptje met pepermunt, als oppeppertje voor de winter: Pepermunt – chocolade koekjes (dubbele portie chocolade). Al kan ik niet garanderen dat je daarna meteen wilt gaan sporten. En om bij de klassieker te blijven, daarna ook nog old-school chocolate chip cookies. Smakelijk!

Pepermunt-dubbele chocolade koekjes

12 stuks

  • 60 gr zelfrijzend bakmeel (of gewoon bakmeel en een theelepel bakpoeder)
  • 1 ei
  • 90 gr kristalsuiker
  • 75 gr pure chocolade
  • 200 g witte chocolade
  • pepermunt extract
  • 10 pepermuntsnoepjes
  • 25 gr ongezouten boter

Verwarm de oven voor op 175°C.

Smelt de pure chocolade met de boter au bain marie en laat wat afkoelen. Door de boter wordt het een glimmende, dikkige chocolademengsel.

Voeg 3 druppeltjes pepermuntextract toe. Mix dan het ei schuimig met de suiker.

Voeg het bakmeel en het chocolademengsel toe.

Roer met een pannenlikker of pollepel alles door elkaar.

Zet het mengsel 15 minuten in de koelkast om steviger te worden, anders wordt het lastig om er bolletjes van te draaien. Breek ondertussen de pepermuntsnoepjes in kleine stukjes.

Bedek de bakplaat met bakpapier. Rol 12 bolletjes van het chocolade-mengsel. Zet ze 8 à 10 minuten in de oven. Ze horen er nog wat zacht uit te zien, zodat ze lekker zacht van binnen zijn. Laat afkoelen op de bakplaat.

Smelt de witte chocolade au bain marie. Dompel de koekjes hierin onder. Leg op een bakpapiertje

Bestrooi met pepermuntstukjes.

Plaats de koekjes in de koelkast zodat alles harder wordt.

pepermunt koekjes

bron: Marthasteward.com

 

Klassieke Chocolate chip cookies

Voor een heel aantal hongerigen

  • 250 gr bloem
  • 1/2 tl bakpoeder
  • 1/2 tl zout
  • 170 gr ongezouten boter, gesmolten
  • 200 gr bruine basterdsuiker
  • 100 gr kristalsuiker
  • 1 el vanille-extract
  • 1 ei
  • 1 eidooier
  • 175 gr chocolate chips (of fijngehakte pure chocolade)

Verwarm de oven voor op 170 graden Celsius/Gasovenstand 3. Vet een bakplaat in of bedek met bakpapier.

Zeef de bloem, bakpoeder en zout boven een kom een roer door elkaar. Zet weg.

Roer de gesmolten boter, bruine suiker en suiker in een middelgrote kom goed door elkaar.

Klop het vanille-extract, ei en eigeel erdoor tot een licht en romig mengsel.

Voeg het bloemmengsel toe en roer goed door elkaar.

Roer de stukjes chocola erdoor met een pollepel.

Schep hoopjes deeg op de bakplaat (gebruik voor ieder koekje ongeveer 1 el deeg) op ongeveer 8 cm afstand.

Bak de koekjes 15-17 minuten in de voorverwarmde oven, totdat de randjes licht verkleurd zijn. Laat ze een paar minuten afkoelen op de bakplaat voordat je ze op een rooster verder laat afkoelen.

Maak je populair door ze uit te delen of vertel aan niemand dat je gebakken hebt, en smikkel ze allemaal lekker zelf op bij een kopje thee of koffie!

P1120663

Bron: mijn oven

Advertenties

Giving thanks

De vierde donderdag van november loopt heel Amerika eens niet de hele dag te grazen, zoals hier normaal gezien gebeurt, maar gaan ze rustig aan de eettafel zitten om samen te eten. Thanksgiving day, of kortweg Thanksgiving, is  het grootste familiefeest van het jaar, en mensen reizen vele duizenden kilometers om bij hun ‘loved ones’ te zijn. De wegen en de luchthavens zijn daarom druk druk druk, de straten des te leger. De winkels, die je op een gemiddelde zondag tot 22u30 ontvangen, zijn plots vroeger dicht, of zelfs heel de dag gesloten.

 

De avond voor Thanksgiving, Thanksgiving eve, zijn het de jongeren die de bloemetjes gaan buiten zetten- en dat zijn geen chrysantjes. Overal wordt uitbundig gefeest, de alcohol vloeit rijkelijk en er is geen taxi, Uber of huurauto meer te krijgen. Wij waren uitgenodigd op een sushi-en-gin-tonic-feestje bij vrienden, en trokken er heen met het reisbedje van ons ventje, vastbesloten ons niet te laten dirigeren door iets rudimentair als ‘bedtijd’. De gin-tonics heb ik aan me voorbij laten gaan, de sushi was geweldig maar wel geïnspireerd door het ‘in America everything is bigger’ adagio (met maki’s die ik in drie moest bijten om ze op te krijgen) en de happy baby vond al die mensen toch maar wat griezelig. En het reisbedje, dat een soort tentje is met een matrasje in, vond ie nog veel griezeliger. Het was dan ook pas na heel wat heen- en weer gewieg, zingen, neuriën en knuffelen dat hij zijn oogjes niet langer kon openhouden en zich gewonnen gaf – hij zou dan wel in de tent slapen. Een zoon van zijn moeder (eveneens geen tentenfan)!

 

We vonden toch een Ubertaxi om ons naar huis te brengen. De chauffeur vertelde ons dat Thanksgiving het moment herdacht dat de pelgrims in Amerika aankwamen, en dankzij de ‘natives’ nog een oogst hadden. Ze braken samen het brood. Later bleek dat manlief en ik op dat moment aan exact hetzelfde dachten, maar wijselijk onze mond hielden, nl. dat ze na dat brood de oorspronkelijke inwoners bedankten door hen in groten getale uit te moorden en hun land af te nemen.  Maar kom, details he.

 

Op Thanksgiving zelf waren we uitgenodigd door een Amerikaanse vriendin van onze Belgische vrienden hier, wat maakte dat het gezelschap bestond uit 6 Belgen, 1 Amerikaanse, en 1 Britse. Iedereen had iets meegebracht, en de gastvrouw toverde de klassieke kalkoen wel degelijk uit de oven. En ja, er waren veenbessen, geroosterde groenten, puree van zoete aardappel, macaroni en kaas met kreeft en pompoentaart (2 soorten!).  Het eten bleek fantastisch, de sfeer gezellig, ons ventje vrolijk en deze Thanksgiving-virgins waren dankbaar dat ze het konden en mochten meemaken. Het is dan ook een jaar geweest met zoveel om dankbaar voor te zijn. Af en toe mag een mens daar wel even bij stilstaan. En als dat dan moet bij heerlijk eten en goed gezelschap, tja, wie zijn wij om daar tegenin te gaan?

DSC_0314

Stop! Turkey Time!

DSC_0319

IMG_2724

The good stuff

November update

‘I get my charms from daddy’ staat er op zijn t-shirt te lezen. Het had niet beter kunnen passen. Wild zit hij in zijn stoeltje te trappelen, terwijl hij kreetjes uitslaat die het midden houden tussen een schaterlach en een hoestbui. Hij schudt zijn hoofdje van links naar rechts – een onhoorbare ‘neen’ op mijn vraag: moet jij eigenlijk geen dutje doen, klein spookje?

Wat is hij al veranderd sinds we hier onze koffers uitpakten eind juli. De mijlpalen volgen elkaar in snel tempo op. Een kleine progress report over onze schattigste Boston baby.

Cijfertjes

Volgens onze eigen metingen is hij ondertussen ongeveer 73 cm. Aangezien een bezoekje aan de pediater 240 dollar kost en Kind en Gezin hier geen huisbezoeken doet, rollen we af en toe zelf de lintmeter uit. We schatten dat hij nu zo’n 10 kg weegt. Wat maakt dat hij dezelfde kledingmaat draagt dan één van zijn vriendjes die een jaartje ouder is. Van wie zou hij dat hebben?

 

Motoriek

Een maand geleden begon hij al aardig rechtop te zitten. Dat lukt steeds beter, maar hij is zo nieuwsgierig naar alles om zich heen dat hij vaak omvalt terwijl hij ergens naar graait. Een ‘gracht van kussens’ maakt het wat veiliger. Hoewel ik al een paar keer op handen en knieën de living was rondgekropen, in de hoop een goed voorbeeld te stellen, was het pas toen hij een andere baby zag kruipen, dat hij diezelfde dag nog zijn actieradius besloot uit te breiden. De andere baby was dan ook twee weken jonger, misschien kon hij dat niet laten gebeuren? Opeens sloop hij de kamer rond. En dan breed grijnzen als de eindbestemming – vaak een speelgoedje of een doekje- bereikt is. Het gaat ondertussen steeds sneller, en hij zit geregeld op handen en knieën, maar een voorwaartse beweging maken lukt dan nog net niet.   We hebben toch maar een hekje gekocht om printer en dergelijke af te schermen, want het is duidelijk: het/hij kan snel gaan!

 

Eten

Groentepuree was nooit echt een probleem, maar sinds ik er een beetje vlees bij doe, gaat het 2 keer zo vlot binnen. Aardje naar zijn vaartje, of hoe zeggen ze dat? Pompoen en zoete aardappel is een hit, maar ook met worteltjes, courgette en appel oogstten we al successen. Kip, kalkoen, ham, rundsvlees, of een half eitje… laat maar komen! Hij steekt de lepel het liefst nog zelf in zijn mond, maar niet voordat hij de inhoud ervan aan een grondig onderzoek heeft onderworpen. Hoe voelt de puree? Hoe werkt de middelpuntvliedende kracht erop? Hoe kan je die uitsmeren op de tafel? Ik probeer het niet tegen te houden, wij willen ook graag weten wat we op ons bord krijgen. Ook al betekent het vaak dat ik de keuken, de stoel en de baby aan een grondige poetsbeurt moet onderwerpen na de lunch. Bovendien krijg je die lepel echt niet zo maar uit zijn hand gewrikt! En dan komt manlief thuis en spreekt hij een magische zin die je BC (before child) nooit zou gebruiken, zoals ‘waarom hangt er oranje puree aan je oor’?

Happy baby heeft nu ook twee tandjes, maar hij heeft er wel wat voor moeten doorstaan – een paar daagjes niet zichzelf zijn, koorts en duidelijk ongemak.  Nu is hij gefascineerd met wat daar plots is verschenen, en hij trekt dan ook de grappigste vissenbekjes terwijl hij met zijn lippen over zijn tandjes gaat.

 

Slaap kindje slaap

We waren verwend tot nu toe, maar de laatste dagen wordt hij weer wat vaker wakker ’s nachts. Omdat hij toch weer honger heeft, maar soms ook gewoon omdat hij opschrikt. Na een knuffel en/of een flesje slaapt hij meestal weer verder, maar ma en pa zijn de onderbroken nachten duidelijk niet meer gewoon – voor zover je dat gewoon kan worden. Ach, alles is een fase, er verandert ook zo veel voor hem. Behalve dat hij nog steeds het knuffeligste monstertje is, dat schatert als je zingt en danst, of kiekeboe speelt. Daar vind ik status quo best OK.

10 keer glimlachen

A smile a day keeps the doctor away (or was that an apple?)

Lachen is gezond. Maar hoe werkt dat dan eigenlijk? Lachen verlaagt de bloeddruk en vermindert stress. Het verhoogt het zuurstofgehalte in het bloed en stimuleert de bloedsomloop. Het versterkt het immuunsysteem, doet endorfines vrijkomen waardoor je je goed gaat voelen en stress minder speelt. Lachen ontspant, maar het zet ook spieren in beweging – in je gezicht alleen al 15 stuks. Ook spieren in je buik en middenrif spannen aan – bye bye sit-ups!

Toch glimlacht een volwassen persoon maar zo’n 7 keer per dag. Is dat niet vreselijk weinig? Daarom hieronder een lijstje van 10 dingen die mijn mondhoeken hebben doen opkrullen, de voorbije weken. Wie weet werkt er ook eentje voor jou? Da’s dan meteen 15% meer gelachen vandaag!

  1. Grappige Halloweenversiering. En baby’s die verkleed zijn. Hoe kan je daar serieus bij blijven? Of waarom zou je dat überhaupt willen?
    HW2

    Verkeerde afslag genomen

    HW

     

    verklede baby

    Vlieg met me meeeeee

  2. Toen we in België waren in oktober, ben ik de Colruyt gaan leegkopen. Chocolade, mijn conditioner, vanillesuiker, thee, maar ook mijn favoriete koffie. Daar drink ik sinds we terug zijn (een goeie twee weken nu) elke dag plichtsbewust maar één kopje van – want je weet wel, te veel cafeïne, niet goed voor de baby enz. Tot ik vorige week de pot eens goed bekijk – blijkbaar voor het eerst goed wakker in 15 dagen – en zie dat het om deca koffie gaat. En dat de vijf potten die ik meegenomen heb, allemààl deca zijn. Oh welll…..
  3. Er liggen hier de vreemdste producten in de winkel. Sommigen zijn gewoon overbodig, zoals Veggie Wash – een ‘speciaal’ wasmiddel voor groenten en fruit. Anderen zijn dan weer het toppunt van gemakzucht, zoals gehalveerde en ontpitte avocado’s (voor mensen die niet met messen te vertrouwen zijn, vermoed ik), ontvelde knoflookteentjes (idem), gekookte en gepelde eieren (zo moeilijk te maken) of het totaal omgekeerde hiervan: spruiten, nog op de stok (What’s next? Appels nog aan de tak? Aardappels nog in de grond?). En ik moest zelfs lachen met een zakje zwarte-ogen-bonen (black eyed peas) omdat ik nu kan zeggen: ‘Ik heb de Black eyed peas gezien in de supermarkt’.
    blackeyed peas

    Geen handtekening gekregen

    calorievrij

    Zonder suikers, vet, koolhydraten, gluten, cholesterol of zelfs calorieën. Kortom wolk die naar honing dijon smaakt.

    hele eieren

    Een gekookt, gepeld eitje

  4. spruit

    Vanavond worst met spruitstronk

    veggie wash

    Veggie Wash, hoe nuttig!

    4. Ik was in de Stop N Shop aan het cruisen met mijn winkelkarretje tussen alle vreemde en opvallende producten door. Ik betrapte me erop dat ik ‘broem broem’-autogeluidjes aan het maken was. Zou minder vreemd geweest zijn als de baby er effectief bij was.

  5. De oudere dame aan de kassa die me zo’n drie keer per week met krakende stem over ons ventje informeert: ‘How Oooold?’ (‘Still six months’) en me vertelt over de eerste dokter die een harttransplantatie heeft uitgevoerd (en dezelfde voornaam heeft). ‘Did you know this?’ ‘Yes, you told me yesterday. And the week before. And the week before that’ — Neeuuuu grapje, ik zeg gewoon elke keer ‘nooooo, really’ met grote ogen.
  6. Er zijn behoorlijk grappige slogans en uithangborden te vinden in Boston. Maar zelfs de ingrediëntenlijst van voedingswaren kan de nodige humor bevatten, al was dat misschien niet echt de bedoeling.
    wortels

    Ingrediënten van de wortels: wortels. Ik hoop het van harte.

     

    grappige slogan

  7. Niet iedereen is zo creatief, en bij andere slogans kan je niet anders dan denken: Close, but no cigar.

    falafel

    Dat zou dus moeten rijmen blijkbaar

  8. De Bostoniaanse huizen zijn vaak van het traditionele Amerikaanse kaliber: reuzegroot, van hout en met een ‘porch’ (de open veranda, niet de auto). Sommigen wensen wat origineler of mogelijk ‘Europeser’ te gaan, maar dit is niet altijd even geslaagd. Of hebt u thuis veel kantelen te poetsen?
    DSC_0203

    ‘Europese stijl’ hmmm?

    IMG_20151104_174314

    Wie vindt nog dat dit huis op Darth Vader lijkt?

boston:tirol

Boston/Tirol

9. In België kan er al wel eens een verzonnen verhaaltje de voorpagina uitmaken van een roddelblaadje, maar dat is klein bier tegenover de populaire pers hier. Ze staan parmantig naast elkaar, de aankondiging dat bekend koppel huppeldepup uit elkaar gaat (na zwaar bedrog/een bijna-dood-ervaring/een slechte voorspelling van de huiswaarzegger), naast de melding dat zij zwanger is. Op haar 46ste. Van een tweeling. Drie maanden nu, maar ze weten al dat het meisjes zijn. Echo’s van beroemde baby’s zullen meer vertellen dan de plaatjes met witte vlekken van ons, waarschijnlijk.
kate

10. Ons ventje- behoeft geen uitleg, toch?

P1130463

Doordeweekse donderdag

Eén van de meest gestelde vragen sinds de start van het Bostonavontuur, is of ik me kan bezighouden overdag. Dat is natuurlijk een geldige vraag. Niemand wilt de oceaan oversteken om daar dan een jaar lang rondjes te rijden in hetzelfde park of elke dag papieren bootjes te vouwen (het enige wat ik origami-gewijs in de vingers heb, maar als ik me er een jaar op toeleg, zal een zwaantje ook wel lukken). Ook werd ik erop attent gemaakt dat mijn blog dan wel rake observaties bevat, maar niet duidelijk maakt hoe ik de dag nu eigenlijk vul – buiten het noteren van observaties uiteraard. Vandaar, mijn eerste post op aanvraag: de beschrijving van de doordeweekse donderdag. Met de nadruk op doordeweeks (kwestie van de verwachtingen wat te temperen, ik wil geen klachten krijgen).

Ergens tussen 7 en 8u: Opstaan met de mannen. Eigenlijk zetten we de wekker niet meer, onze happy baby wekt ons wel. Hij maakt redelijke nachtjes als er geen jetlag/tandjes/verkoudheid/groeispurt/ietsnietgedefinieerd in het spel is. Manlief geeft hem een flesje en maakt zich klaar om naar het werk te vertrekken.

Rond 9u30: Happy baby begint alweer stevig in zijn oogjes te wrijven en doet nog een ochtenddutje. In die ochtenduren kan ik dan ontbijten, douchen, de keuken opruimen (flesjes kuisen en steriliseren, afwasmachine leegmaken etc), en 1 huishoudtaak per dag (maandag stofzuigen, dinsdag de badkamers kuisen… zo kan ik mijn allergie – aan het huishouden – onder controle houden).

werk

Sinds kort een eigen bureautje!

Als er dan nog wat tijd over is, check ik mijn mailtjes, doe ik wat sociaal op de media en probeer ik wat te werken/schrijven.

hapje

Worteltjes en zoete aardappel voor ventje, portie fruit voor mama

Tussen 11 en 12u wordt ventje weer wakker met een reuzehonger. Sinds een paar weken krijgt hij een hapje groenten- of fruitpuree voorgeschoteld. Dat loopt met wisselend succes, het is een hele belevenis onze spruit aan allerlei nieuwe smaken te laten wennen.

 

 

12u – 13u We spelen/zingen/rollen/kruipen nog een uurtje, terwijl ik een boterham in mijn mond steek, of snel iets bij elkaar zoek als lunch. Soms volgt er dan nog een kort dutje. Jammer genoeg zelden door mij. Ik tokkel nog wat op de computer.

Let me take a selfie.

Let me take a selfie.

15u: Nu het nog mooi weer is, probeer ik elke dag even naar buiten te gaan, met ventje in de buggy of de draagzak.

op stap

Ready to go!

Vaak is dat inkopen doen, want zonder auto sleep je niet zoveel tegelijk naar huis, of dingen regelen zoals zaken van de bank, gsm, internet etc. Zoals al eerder aangehaald, weten verkopers of mensen aan het loket letterlijk nooit ergens van, of geven ze verkeerde info, dus een eenvoudige boodschap kan wel eens meerdere tripjes kosten. Of we gaan naar het park en ik lees een beetje.

 

 

 

Pampertjes kopen

Pampertjes kopen

17u: Thuis! Aan het eten beginnen. Manlief is meestal tussen 18u en 19u thuis en speelt dan nog wat met ventje, geeft hem een badje, nog een flesje en dan in bed – daarna kunnen wij dan rustig eten (af en toe nog eens een tutje of een knuffeltje geven) en een serietje kijken via de computer, of nog iets opzoeken, of toch nog een boodschapje doen (hier is alles tot 22u open. En op zondag. Ja, dat is wel praktisch!).
23u:  Alweer een dagje voorbij. Nog een droomvoeding voor ons ventje en dan voor alle drie oogjes dicht en snaveltjes toe. Nee, niet indrukwekkend, zoals ik had voorspeld. Maar gewoon ‘gewoon’ kan ook fijn zijn. En dat is het meestal wel.